Trompet geeft Canto Ostinato een jazzy gevoel

Al verschillende uitvoeringen van Canto Ostinato, bekende werk van de componist Simeon ten Holt bijgewoond, maar nog nooit een met trompet. Het spel van Eric Vloeimans, die toch vooral bekend is op jazzgebied, geeft een schitterende nieuwe invulling aan het circa 50 jaar oude muziekstuk.

Vloeimans was niet alleen te horen vanmiddag in Het Orgelpark in Amsterdam. Sterker nog, het idee was afkomstig van Aart Bergwerff, de organist die al jaren nauw betrokken is bij het Min of Meer Minimalfestival. Hij probeert elk jaar een nieuwe invulling te geven aan Canto Ostinato. Dit keer dus met Vloeimans die net als hij is opgeleid aan het conservatorium in Rotterdam.

Ben dol op het trompetspel van Vloeimans, houd van Canto Ostinato, dus de middag zou bi voorbaat niet stuk kunnen bij mij. En ik ben niet teleurgesteld. Met 5 kwartier wel een korte uitvoering van het stuk, maar wat klonk het heerlijk. De bekend in de oren klinkende maten en dan doordrenkt –niet continu, maar toch- met de muziek van de trompet. De ene keer heeeeel zacht, dan weer een flinke uithaal. Geweldig.

In Canto Ostinato worden delen steeds herhaald (vandaar de oorspronkelijke titel Perpetuum mobile). Een van de muzikanten (Bergwerff meestal en ook nu weer) met een hoofdknik aangeeft dat een stukje van zestien maten voor het laatst wordt ingezet. In de bewerking van Bergwerff voor vanmiddag zijn – voor de trompet – wat aanpassingen gedaan. ,,Voor de puristen onder u, niet alle noten zijn van Ten Holt’’, meldde hij voor aanvang van het concert maar even.’’

Radio
Ben een liefhebber van Canto Ostinato sinds ik een deel van het werk bijna 15 jaar geleden op de radio hoorde (‘Een goedemorgen met’, op Hilversum 4). Kort daarna de cd aangeschaft en met deze zondag er bij geteld nu al vijf keer live gehoord.

Bijzonder blijft toch het door Elbertse Orgelbouwers uit Soest vervaardigd, computergestuurd klavier (dus geen elektronisch orgel!) waarmee Bergwerff de verschillende orgels in het Orgelpark ‘aanstuurt’. Een bijna futuristisch ogend systeem. Het oog wil ook wat, nietwaar?

Het concert vanmiddag was een cadeautje voor mezelf, omdat ik op deze datum in 1975 hier in Amsterdam mijn eerste schreden zette op het journalistieke pad (schoolkrant niet meegerekend) En juist op deze dag is ook mijn vakantie begonnen die duurt tot de ingangsdatum van mijn pensioen medio december. Dit alles uiteraard luister bijgezet met een goed glas whisky na afloop thuis.