Is die verrekte non er nou weer?

Aardige tot redelijke muzikale voorstelling die een hommage aan Wim Sonneveld moet zijn. Bekend van het nog altijd te beluisteren lied Het Dorp. Alleen ben ik op het verkeerde been gezet, net als veel andere bezoekers van de voorstelling. De makers draaien halverwege 180 graden en zetten de nostalgie af tegen de huidige tijd. Daar kwam ik in elk geval niet voor. Geen avondje zwelgen in het werk van Sonneveld.

Wim Sonneveld (1917 – 1974) heeft tal van liedjes en conference gebracht die zeker de oudere generatie (daar reken ik mezelf inmiddels ook toe) nog altijd bekend in de oren klinken. Het lied Het Dorp (naar de oorspronkelijk Franse chanson La Montagne), Margootje, Poen (wat je allemaal met geld kan doen), Zeg maar ja tegen het leven (anders zegt er het leven nog nee), Aan de Amsterdamse grachten (dat kent iedereen wel), Nikkelen Nelis, Moeder ik wil bij de revue en De kat van ome Willem (is op reis geweest…. Uit Ja zuster, nee zuster).

En conferences als Kroketten, Man aan het loket en Frater Venatius (is die verrekte non er nou weer…), De gulle lach, de Stalmeester en nog meer uit bijvoorbeeld de voorstellingen als Haal het doek maar op.

Het Dorp
Sonneveld stond tijdens zijn leven bekend als ‘een van de grote drie’,  samen met Wim Kan en Toon Hermans. Dus vol verwachting naar de Goudse Schouwburg vanavond voor Het Wim Sonneveld complex.

De aankondiging was wervend genoeg. Theatermakers Tarik Moree en Tim Olivier Somer vertolken beiden de cabaretier. Er klinken in de uitverkochte kleine zaal Margootje, Moeder ik wil bij de revue, De kat van ome Willem en nog wat – ingekorte – nummers van Sonneveld.  

Gaandeweg ontstaat er wrijving tussen de twee en komen heden en verleden op gespannen voet met elkaar. Als Moree aan Het dorp begint, valt Somer hem in de rede. De nostalgie aan een dorp alsof toen alles beter was… Dat kan toch niet meer in deze onzekere tijden. Het couplet zou moeten luiden: “Het raadhuis is van bol.com, die dorpen groeien langzaam krom, alleen nog stikstofboerderijen”…

Kietelen
En de rest van de anderhalf uur durende voorstelling gaat vooral over vragen waarmee de twee het publiek tot nadenken willen aanzetten over de huidige tijd met alle onzekerheden, dreigingen van oorlog, het milieu enzovoorts. Het publiek ‘kietelen met nieuwe gedachten’, noemen ze dat.

Het zal wel, maar ik kom vooral voor de nostalgie. En slechts één – ook ingedikte – conference Frater Venantius (het verhaal over de non die jenever in een kopje wil (,,is die verrekte non er nou weer?’’) is ook wel heel erg mager.

De voorstelling zit redelijk (positiever kan ik het niet maken) in elkaar, alleen had de opzet misschien beter gecommuniceerd moeten worden voor het publiek. In elk geval voor mij. Eenmaal thuis op Spotify maar een paar conferences van Wim Sonneveld opgezocht en daarvan genoten.