Auteur: Puffinnest

Vanmorgen om vier uur wakker geworden op de camping in Ommen. Het vroege ontwaken was geen enkele straf. Vanuit de bomen rond het veld en in het bos daaromheen, gaven meer dan duizend vogels het mooiste concert dat je je kunst wensen. Geen valse noot, mooie hoge tonen, ruimte voor alle partijen en af en toe de koekoek er als apart element doorheen roepend. Na enige tijd vanzelf weer in slaap gevallen. Wat wil een mens nog meer op een mooie tweede pinksterdag.
De reden dat ik hier kampeer: al 30 jaar breng ik het pinksterweekeinde door met vrienden. Vroeger was het �kamp� het slot van het jeugdwerkseizoen (�18+�), nu is het gewoon een gezellig lang weekeinde kamperen. Een element is al die jaren gebleven: de bbq op zaterdagavond. Gelukkig geen dropping of speurtocht meer! En verder niets moet; geen verplichting tot wandelen, fietsen of wat dan ook. En al klinkt vanuit het zwembad uit dik tien kinderkelen Ruud moet zwemmen, Ruud moet zwemmen, ik geef er geen gehoor aan. Zover gaat het groepsgevoel dus niet�

Het ANP meldde gisteren en vanmorgen trouwens ook mijn krant, dat AVRO-regisseur en -producer Theo Ordeman (75) is overleden. Even dacht ik: ik ken die naam van iets anders dan van de televisie. En toen ik zijn foto zag, wist ik het weer. Hij is jarenlang jurylid geweest van het Rabobank Streetparade Concours, onderdeel van het Randstad Jazz Festival, waarvan ik de jaren tachtig/negentig bestuurslid ben geweest. Het bekendmaken van de winnaar werd meet hem een apart feestje. En leuk, ook met een ander overleden jurylid Gerrit den Braber, het diner na afloop. H�, ik krijg gelijk weer zin in een jazzfestival. Straks eens even kijken of er al zicht is op het programma van het festival in Wageningen.

Een gedeeltelijk feest der herkenning vanavond. In de schouwburg de voorstelling Monty Pythons Flying Circus bijgewoond. Gededeltelijk, omdat hoe goed de bewerking van enkele sketches is, het halt het natuurlijk nooit bij het origineel. Ben al jaren een grote fan van �MP��, zo erg zelfs dat ik de tekstboeken van alle afleveringen in huis heb. En dan is het leuk om � temidden van een groot aantal andere Monty Python fans � enkele sketches voorbij te zien komen. Het is ondoenlijk ze hier allemaal te beschrijven, maar lachen was het wel. En in anderhlaf uur kunnen de spellers natuurlijk nooit alle leuke sketches van MP in het stuk stoppen. Maar ik miste wel de Dead Parrot sketch. Nou goed, voor alle liefhebbers (en mezelf) hieronder nog maar eens die paar prachtige regels uit de Dead Parrot Sketch. Maar natuurlijk eerst de waardering voor de voorstelling in sterren:

This parrot is no more.
It has ceased to be.
It’s expired and gone to meet its maker.
This is a late parrot.
It’s a stiff.
Bereft of life, it rests in peace.
If you hadn’t nailed it to the perch, it would be pushing up the daisies.
It’s rung down the curtain and jouned the choir invisible.
This is an ex-parrot.

� Monty Python’s Flying Circus
Episode 8 (Full frontal nudity)
opname 25 november 1969
uitzending 7 december 1969

Vandaag staat de Journalistiek (en hopelijk ook mensen buiten het vak) in binnen- en buitenland stil bij de persvrijheid. Voor ons lijkt die min of meer vanzelfsprekend, maar is het niet. De cijfers liegen er weer niet om. Afgelopen jaar zijn 110 journalisten vermoord omwille van het vrije woord. Bijna de helft in het Midden-Oosten (Irak) en Afrika. Verder veel in Zuid- en Midden-Amerika. Verder zitten er nog 134 journalisten in de gevangenis, omdat ze berichten hebben gebracht die regimes niet welgevallig zijn. Voor het grootste gedeelte gaat het om dagbladjournalisten, maar ook de collega�s die op internet actief zijn, zijn opgepakt. Landen die er uit blijven springen zijn China, Cuba en Eritrea. De Nederlandse Dag van de Persvrijheid is in Hilversum.

Zondag is het er van gekomen: A. heeft een foto gemaakt van een foto die in mijn woonkamer aan de muur hangt. Het is de zichtbare herinnering aan een reportage uit eind jaren zeventig/begin jaren tachtig aan het toen door een burgeroorlog verscheurde Noord-Ierse Belfast. �k Was er samen met de RenG-fotograaf Lex van Bercum. De foto was om de apparatuur in te stellen. Het meisje op de foto was een van de kinderen die voor een week vakantie naar Nederland zou komen. Voor het foto-onderschrift moest ik even haar naam noteren. Daarna zou ze � met koffer in de hand � richting fotograaf lopen om ik ga op reis uit te beelden. Ook al gaf Belfast me niet bepaald een veilig gevoel (het schieten in de nacht hielp ook niet echt), het is wel een van mijn meest indrukwekkende klussen voor de krant geweest, samen met die naar de mijnstakers in Sheffield, enkele jaren later. Maar goed, de foto aan de muur � ook al is de kwaliteit van de afdruk in die 25 jaar verslechterd – is me zeer dierbaar.

Vandaag op de krant mijn zomervakantie vastgelegd en zojuist via internet de bootreis
besproken. Vertrek zaterdag 16 juni en thuis op zaterdag 14 juli. De voorpret kan beginnen�

Wrede woordenstrijd, zo is de voortelling Virginia Woolf omschreven. En dat klopt ook het beste. Het decor en het geloop is op het toneel bijzaak. Dat is wel jammer, want het oog wil ook wat bij toneel. Het gaat uitsluitend om de woordenstrijd tussen George (Olga Zuiderhoek) en Martha (Porgy Franssen). OK, er is nog een ander koppel (de visite), maar het gaat eigenlijk alleen tussen de twee hoofdrolspelers. De welbespraaktheid gaat zo snel, dat je een uur na de voorstelling de meeste opmerkingen al niet meer kunt navertellen. Maar wel heerlijk om allemaal te horen. En een pluspunt: het was weer een voorstelling zonder pauze. Ik werd dus niet halverwege ruw uit het stuk gehaald.

Oxford heeft verloren. Cambridge heeft in de Boat Race mijn favoriet verslagen met een bootlengte. Ach, volgend jaar een nieuwe kans. Maar zo gemakkelijk als ik het hier schrijf, zullen de acht en stuurman er wel niet van afkomen�

Vanavond het concert bijgewoond van Ilse DeLange (volgens mij gewoon Ilse de Lange, maar goed) in de Heineken Music Hall. OK, ik heb wat nummers van haar gehoord, maar echte aanleiding om naar het concert te gaan, waren haar verschijning en haar spraakstem. Een mooie, verleidelijke, 29-jarige vrouw.
Maar goed, alleen kijken is geen 35 euro waard. En wat blijkt: ze kan echt mooi zingen. Iets schorre stem, maar prachtige zang. Alleen: waarom moeten sommige nummers zo keihard worden gezongen dat ze tot in Breukelen te horen zijn? De volumeknop omlaag komt de kwaliteit van genieten ten geode. Dat zachter mooier kan zijn, bewees ze bij wat ballads en in het prachtige bluegrassachtige Tap dancing on the Highwire. En The Great Escape van de gelijknamige CD, was ook heerlijk om live te horen. Over alles: 4 en geen 5 sterren voor de zang (want vaak te hard), maar toch de extra ster vanwege haar schoonheid. O ja, en natuurlijk ook waardering voor de prima begeleidingsband.