Auteur: Puffinnest

In NRC Handelsblad van vrijdag 19 maart 2005 slaat Redmar Kooistra (oud-parlementair redacteur en voormalige adjunct-hoofdredacteur van het AD, de spijker op de kop:
Onder topman Cees Smaling, die voor de overname van het Algemeen Dagblad en NRC Handelsblad(en De Dordtenaar, Rotterdams Dagblad en Rijn en Gouwe, -RFW) primair verantwoordelijk was, heeft Perscombinatie fout op fout gestapeld. Miljoenen zijn verloren gegaan met de uitgave van wekelijkse kleurenmagazines van het Algemeen Dagblad en de Volkskrant, die nauwelijks extra advertenties opleverden en het abonneeverlies evenmin tegengingen.
Er werden tientallen miljoenen gestopt in internetactiviteiten: weggegooid geld waarvoor geen bestuurder zich ooit heeft willen verantwoorden. Wel ontvingen (en ontvangen) bestuurders uiterst royale vergoedingen voor hun voortdurend falend beleid.
Eind van het lied is dat PcM 28 mei 2004 moest worden verpatst aan een Britse investeringsmaatschappij, Apax.
Nu bepalen overwegingen die uitsluitend betrekking hebben op winstgevendheid de toekomst van �om te beginnen- het Algemeen Dagblad (en De Dordtenaar, Rotterdams Dagblad en Rijn en Gouwe, -RFW)

Het kan niemand ontgaan zijn: ook mijn krant gaat op in de nieuwe, grote Randstadkrant. Ben er nog niet uit of het een verbetering is. Alle deelnemende kranten maken (nog) winst, maar de oplage daalt. Niets doen is dus waarschijnlijk geen optie. Hoewel, PcM heeft ook al een paar jaar niks aan marketing en abonneewerving gedaan. We maken bij Rijn en Gouwe een goede krant, maar de baas neemt al jarenlang niet de moeite er lezers voor te interesseren. Slecht ondernemerschap noem je dat.
Vervelende bij het plan voor de nieuwe krant is dat de Raad van Bestuur van mijn uitgever, PcM, heeft gezegd dat de nieuwe krant dichter bij de lezer moet komen te staan en dat aan de schrijvende kant geen banen verdwijnen, integendeel. Nu het conceptplan er ligt blijkt de voorzitter van de Raad van Bestuur, Bouwman, te hebben gelogen. De redactie in Gouda verhuist naar Alphen aan den Rijn; verder weg voor het contact met de Goudse lezer. Bovendien neemt het aantal schrijvende collega�s af. Mensen die zich soms jarenlang met hart en ziel hebben ingezet voor hun krant, worden als oud vuil afgedankt.
Het lijkt er op dat Bouwman en zijn collega van Wegener, Houwert, helemaal niks nieuws in de markt willen zetten. Het gaat ze louter om kostenbesparingen. Zij zijn straks de enigen die lachen, want ze krijgen voor die besparingen een compliment van hun geldschieters (het Britse Apax in het geval van PcM en de aandeelhouders bij Wegener).
Met 140 ontslagen bij de 8 redacties is hun bonus eigenlijk bloedgeld voor het verraad van de kranten.

Bevestiging (en rekening!) gekregen van tickets binnenlandse vlucht Zambia (Lusaka – Ndola). Een hele gerusstelling. We krijgen voucher van Nederlandse touroperator die reizen organisseert in Afrika. De tickets zelf liggen gegarandeerd (?) klaar op luchthaven Lusaka. Met een voucher krijgen we ze daar in handen. De reis komt steeds dichterbij. We kijken er naar uit. Nog 24 nachtjes slapen.

Vanmiddag de begrafenis bijgewoond van Tony Duits (1940), een goede kennis/vriend uit de tijd van het Randstad Jazz Festival. Geheel onverwacht overleden, zomaar in zijn slaap. Een mooie manier om dood te gaan, zul je zeggen. Dat is waar, maar ook geen tijd om afscheid te nemen van familie en vrienden.
Zoals gezegd ken ik hem uit onze bestuurstijd van het Randstad Jazz Festival. Een mooie tijd. Er moest weer iets geregeld worden, maar met Tony werd het altijd ritselen in de goede zin van het woord. Het hele festival hing van ritselen aan elkaar vast. O, sponsorcontracten werden goed geregeld, maar bijvoorbeeld de vergunning van de gemeente kregen we pas driekwart jaar na afloop van het festival�
Bijna een jaar voorbereiding en dan op de dinsdag, als de Ronde Spiegeltent op de Markt arriveerde, zag je �uiteraard toevallig, we moesten toch in de buurt zijn�- bestuursleden op de Markt in Gouda drentelen om de aankomst van de twee trailers met daarin de Spiegeltent mee te maken. Dan, op donderdag, begon het festival, na 10 maanden van voorbereiding.
Hoe fijn was het niet om dan (openingsavond) met Tony even het glas bier te heffen in de Spiegeltent. Dan glinsterden zijn en ons aller ogen: we hebben het weer geflikt. Natuurlijk ging het om het plezier dat je met het driedaagse festival het Goudse en Midden-Hollandse publiek bood. Maar ook was het ons feestje. Driekwart jaar bezig zijn met de voorbereiding van een jazzfestijn dat �zeker in de jaren tachtig- in Nederland zijn weerga amper kende. Zelf ook genieten van optredens van grote namen uit de jazzwereld. Jazzmusici en �zangeressen als Pim Jacobs, Rita Reys, Beryl Bryden, Frits Landesbergen, Bernhard Berkhout (de laatste twee ooit nog eens door Rijn en Gouwe gesponsord als ‘jong talent’), Harbour Jazzband, Old Wing Society, Paramount Jazzband, Funny House Jazzband, Hans Dulfer, Harry�s Jazz and Bluesband, Jan Akkerman, Fapy Lafertin, Rosa King, Jaap Dekker, Milly Scott, Andr� Valkering, Denise Jannah, Dutch Swing College Band, New Orleans Syncopators, Frits Katee, Rosenberg trio, Rod Mason, Harbour Jazzband en ga zo maar door. Het was schitterend die avonden temidden van die musici te zijn. en wat te denken van praatjes en etentejs met juryleden van het Rabobank Streetparade Concours, als Pim Gras, Loud van Rees en natuurlijk Gerrit den Braber. Dat soort ontmoetingen waren de bekroningen op ons werk. En, o ja, de complimenten van het publiek. En vooral Tony kon daarvan genieten, om zich vervolgens volledig weg te cijferen. Het ging niet om ons, hield hij me voor. Het ging om het publiek dat in de Goudse binnenstad de kans kreeg volop te genieten van kwalitatief goede jazz. En wat mij altijd is bijgebleven aan het festival is dat we met ons programma veel jongeren hebben weten te interesseren voor en te boeien met jazz. Daartoe reken ik mezelf ook. Ben er ooit bijgehaald om het programmaboekje te maken en door het werk ge�nteresseerd geraakt in de jazzmuziek. Een jazzliefde die ik zelf elk jaar in september ook weer voel, als ik met vrienden K, P en R naar Wageningen ga om daar het Rhine Town Jazzfestival bij te wonen.
Tony, bedankt voor die gouden tijden. Rust in vrede.
Oh, when the saint, go marchin’ in
Oh when the saint go marchin�in,
O Lord I want to be in that number
When the saint go marchin�in

Vanmiddag in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam de opening bijgewoond van de tentoonstelling Undercover/Onthecover. Niet zomaar een expositie, maar een waar mij oud-collega Ida �hangt�. Ze heeft, net als de andere geportretteerden de ziekte Alopecia Areata (letterlijk pleksgewijze kaalheid), die bij twee procent van de bevolking voorkomt. Het gaat om een goedaardige aandoening van de haarwortels met als gevolg (pleksgewijze) tijdelijke of permanente haaruitval. Ida gaat dar goed mee om, voor zover ik daar kijk op heb. De tentoonstelling, die ze zelf met een gestige toespraak heeft geopend, is daar het bewijs van. En het moet een grote eer zijn geweest om voor zo�n tentoonstelling gefotografeerd te worden door de beroemde fotograaf Vincent Mentzel. Hulde Ida voor je stap om op de foto te gaan voor de tentoonstelling en hulde voor je toespraak. Wat een vakvrouw!

Ook het laatste onderdeel van de Zambiareis (de overnachting op laatste dag in Lusaka) is nu geregeld. We verblijven in jeugdherberg, op zo�n 25 km van luchthaven. Er is nog wel een chique hotel, maar afstand is gelijk en gelet op stadbezichtiging en korte nacht, kunnen we toch niet ten volle genieten van de faciliteiten. En volgende nacht slapen we weer in onze eigen bedden.

Het visum is binnen. Heel snel verzorgd door V&V Visumdienst. AFgelopen woensdag paspoorten afgeleverd in Rotterdam, vandaar doorgestuurd naar vestiging Breda en vrijdag al aangetekend retour gezonden. Het kost een paar centen (70 euro pp), maar dan heb je ook wat. Nog 34 nachtjes slapen!

Na jaren van plannenmakerij, heb ik een paar weken geleden eindelijk een lampje gekocht voor het beeld van de nachtwacht dat in mijn woonkamer staat. Een klein pitje, maar het gaat om het idee. Dank aan neef D. voor het solderen en de overige bevestiging.
Het gipsen beeld is 85 jaar oud en moet rond 1920 door mijn grootvader Frans Marinus Witte gewonnen zijn bij een sportwedstrijd, vertelt mijn vader. Het heeft jarenlang in mijn ouderlijke woning op de schoorsteenmantel gestaan. Bij de verhuizing van mijn vader naar de Ronssehof, is het in mijn bezit gekomen.
De foto is niet al te scherp. Misschien lukt het me nog een keer een betere versie te maken. Aan een updatemelding in dit bericht, zul je merken wanneer dat het geval is.

Het is gelukt: we hebben voor april een aansluitende vlucht van Lusaka naar Ndola. Het scheelt ons een dag verblijf. Na negen uur vliegen van Londen naar Lusaka zagen Y. en ik het niet zitten direct door te reizen per bus (4,5 uur!) naar Mpongwe over vermoedelijk niet overal even vlakke wegen. Dat betekende een dag wachten en uitrusten in Lusaka. En tja, dat was niet de bedoeling van een weekje Zambia. We komen 5 april om 06.15 uur aan in Lusaka en vliegen om 07.15 uur door naar Ndola (aankomst 08.00 uur), waar neef J. ons opwacht om ons in zijn 4×4 in drie kwartier naar zijn huis in Mpongwe te brengen.
Wat is er nou moeilijk aan, zul je denken aan zo’n aansluitende vlucht? Wel, Airwaves Airlink is niet aangesloten bij de koepel van luchtvaartmaatschappijen IATA. En anders dan bij pakketreizen, kun je dan in Nederland geen lijnvlucht bij zo’n maatschappij boeken. Via via is het nu wel gelukt. Dankjewel JP-B. En we weten al dat vliegtuig wacht als vlucht uit Londen vertraging heeft.