Auteur: Puffinnest

Na zo�n drie maanden in mijn huis vertoefd te hebben, is log� L. vandaag terug naar huis. Wat een rust en ruimte ineens! Nee, gekheid. Het was beregezellig en zeker in het begin zal ik L. nog wel eens missen als ik thuis kom. L, bedankt voor je gezelligheid en aanwezigheid. De logeerpartij was vooral belangrijk voor jou (en dan vooral je studie), maar ook ik heb het als bijzonder plezierig ervaren. En bedankt voor je afscheidscadeaus.

Het moet toch niet gekker worden. Het Nederlandse konvooi met hulpgoederen voor de kastenlozen in zuid-India staat nog voor de grens met India, meldt het ANP. De papieren voor de goederen in de tien vrachtwagens zouden niet in orde zijn, stelde de douane aan de grens. Dat zijn ze wel, maar de vergunning voor het hulptransport is bij de grens ingetrokken, omdat India zich realiseerde dat de hulp bestemd was voor de kastenlozen… Dan kom je als wereldgemeenschap in actie om slachtoffers van de tsunami te hulp te schieten en dan gaat de regering van een land waarheen een hulpkonvooi op weg is, dwarsliggen omdat de hulp naar de allerarmsten gaat. Ik dacht dat zoiets alleen in bananenrepublieken gebeurde. Hoogste tijd dat minister Bot van Buitenlandse Zaken de ambassadeur eens op het matje roept en hem vervolgens met de mattenklopper de mantel uitveegt!

Zaterdagavond in Haarlem met zus E. een wijnproeverij gehouden van ouderen jaargangen van �ons� wijnhuis Mas Aupelliere, de jaargangen (in volgorde van proeve n) 1997, 1996, 1992 en 1990. De twee jongste wijnen waren ronduit beroerd: vlak, dun, waterig en een muf smaakje en geur. De 1992 had een mooie, volle kleur, dieprood. De smaak was goed, bleef mooi hangen. Doch na een uurtje was de wijn �weg� en dan bedoel ik niet dat we de fles tot de bodem hebben genuttigd� De 1990 was nog de beste van de vier: tikje vanille op de achtergrond, romig, goede smaak. Doch ook deze was na dik een uur verdwenen. De 1990 was de laatste fles van dat jaar in mijn kelder; de 1992 kwam van mijn zus. Van 1996 en 1997 zijn nog voorradig, maar rijp voor de gootsteen, vrees ik. �k Ga binnenkort nog wel een fles ontkurken om te ruiken en proeven of het die ene fles bij de proeverij was, of dat de hele voorraad �kapot� is.
De avond wel goed afgesloten, met mooi stukje vlees en een heerlijke Bordeaux: Chat�au Les Tourelles de Longueville 2000, de tweede wijn van het huis Chat�au Pichon Longueville Baron, nabij de plaats Pauillac. Niet zomaar een fles wijn die op tafel kwam; we hebben het huis november 2003 bezocht, tijdens onze wijnreis door Frankrijk. Uiteraard tijdens het drinken herinneringen opgehaald aan de wijnvakanties en genoten van de volle smaak van deze prachtige Bordeaux.

Het aftellen is begonnen. Op 4 april vertrek ik naar Zambia. De week durende reis is goeddeels geregeld (op een binnenlandse vlucht op de heenreis na en een hotel voor de laatste nacht) en maandag 14 februari wordt de prik gehaald. O ja, er moet ook nog een stevige koffer worden gekocht.
In de meest rechtse kolom op deze weblog kun je zien over hoeveel nachtjes slapen het vertrek is. Weer een reden om regelmatig op de weblog Puffin te kijken.

Vanmorgen het bericht in de krant dat Nel Benschop is overleden. Een dichteres van wie ik nog veel boekjes heb, uit de tijd van de interkerkelijke jongerenvereniging 18+ en het jongerenkoor The Griffin Singers. Bij de opening van een bijeenkomst of repetitie wordt een stukje uit de bijbel gelezen, of bijvoorbeeld een gedicht voorgelezen. Niet zelden is in dat laatste geval een bundel van Benschop gepakt.
De serieuze literaire kritiek heeft nooit veel op gehad met het oeuvre van Benschop. In het begin heeft haar dat gestoken. Maar langzamerhand wordt ze ouder en wijzer. Het genre ligt kennelijk niet zo goed bij sommige mensen en sommige critici, berust ze. ,,Dat is hun smaak, daar maak ik me verder niet druk om.” Geen dichter is zo veel verkocht en zo veel geciteerd. Haar debuut uit 1967 (Gouddraad uit vlas) is een bestseller; in totaal zijn er van haar bundels meer dan drie miljoen exemplaren over de toonbank gegaan. Eenvoud en geloof zijn de kenmerken van Benschop. Henri�tte Roland Holst en Gabri�l Smit, zijn de namen in de Nederlandse po�zie waarna ze verwijst. Net als Benschop dichters die het publiek direct aanspreken. Vanavond toch weer eens een bundel van haar van de plank pakken en doorbladeren.
In de St. Janskerk hangt de eindstrofe van een gedicht van Nel Benschop dat ze heeft geschreven voor de oplevering van de restautatie van dat monumentale godshuis, in oktober 1980.
Gouda’ Sint Jan: begrip voor alle tijden,
die eeuwen schoonheid op haar pijlers torst;
verwoest, gerestaureerd; in vreugde en lijden
de plaats, waar God te drinken geeft, wie dorst.
Moge het lied van lof haar ruimten vullen,
en moge deze kerk het kruispunt zijn
waar God en mens elkaar ontmoeten zullen,
kerk van Sint Jan – v��r alles Gods domein!

De Britse investeringsmaatschappij Apax, ook eigenaresse van mijn krant Rijn en Gouwe wil een bod uitbrengen op de Britse warenhuisketen Woolworth, vergelijkbaar met onze Hema. Het bewijst maar weer dat concerns/investeerders die aan de touwtjes trekken in medialand helemaal niets met kranten hebben en alleen naar geld kijken. Gelukkig is de verbintenis tussen Apax en ons moederbedrijf een tijdelijke aangelegenheid. Hoewel, Apax verdwijnt als PcM rijp is voor een beursnotering. En daar moet je helemaal niet blij mee zijn; dan gaat het alleen nog maar om de knikkers, vrees ik.

Heerlijk, zo�n zaterdagavond met heerlijke jazzy muziek en dan ook nog van een puike band, de Glenn Miller Orchestra, onder leiding van Wil Salden. Gezeten op rij drie van het tweede balkon knalt het geluid van de kopersectie mijn oren in. Vanavond ben ik blij dat het soms oorverdovend is. Ik neem alle nummers als een spons in mij op. De 13 man �koper� plus bas, drums en piano spelen veel bekende nummers, zoals Moonlight Serenade, White cliffs of Dover, Blues skies, American patrol, When Johnny comes marching home, Bei mir bist du sch�n, the Saint Louis blues march, Don�t sit under the apple tree en A string of pearls. O ja, en als een van de toegiften natuurlijk In the Mood.
Het succesverhaal van de trombonist-bandleider Miller begint in 1939 met hits als Moonlight Serenade en natuurlijk In the Mood. In de jaren daarop volgen er nog vele tot Miller van Engeland naar Parijs vliegt, waar hij nooit is aangekomen. Zelf heeft hij dus niet lang van zijn succes kunnen genieten, maar zijn muziek leeft voort. Kenmerkend voor de Glenn-Millersound is de combinatie van vier saxofoons en een klarinet. Het verhaal wil dat die sound bij toeval is ontstaan toen een zieke trompettist noodgedwongen door een klarinettist vervangen moest worden. Orkestleider Wil Salden houdt zich sinds 1978 onafgebroken bezig met de studie van de muziek van Miller. In 1985 begin hij concerten te geven met zijn orkest.

Ik kan het niet laten en heb me laten overhalen secretaris te worden van de Caledonian Society, de landelijke vereniging van mensen die iets met Schotland hebben (cultuur, voorouders, etc). Gelukkig niet zoveel vergaderen (drie of vier keer per jaar). En het werk dat er nog achter zit, merk ik vanzelf wel. Stond niet echt te springen, maar tja, als er dan voor derde keer beroep op je wordt gedaan, kun je eigenlijk geen nee meer zeggen. Offici�le benoeming is in juni, tijdens de Algemene Ledenvergadering.

Prachtig concert bijgewoond gisteravond in de Agnietenkapel van June Tabor. Een zangeres met een mooie stem, veel goed in het gehoor liggende liederen met vaak liefde als thema en afkomstig uit Ierland, Schotland, Engeland, Amerika en Rusland (prachtig lied Die Nacht, over Russische immigrant in Amerika � lied verwijst naar Auswitz), die ze omlijst met een verhaal over het lied en de herkomst ervan. Ze is in 2004 door de BBC uitgeroepen tot beste folkzangeres van het jaar. Ze wordt fantastisch begeleid door Huw Warren op piano (met veel jazzy voorafjes en tussenmelodie�n) en accordeon en door Marc Emmerson op viool en accordeon. Heerlijk was het om als toegift een lied te horen dat is geschreven door de Schotse bard Robert Burns
En wat een prachtige �concertzaal� is de Agnietenkapel toch voor dit soort optredens. De stoelen zitten beroerd, maar de intimiteit van de kapel maakt alles goed. De organiserende Stichting Wereldmuziek Gouda verdient een compliment voor het organiseren van dit concert. Maar misschien dat de uitpuilende zaal voor de organisatie wel het beste compliment is.

De Goudse binnenstad doet het goed. De omzetten van de ondernemers in het centrum zijn de afgelopen jaren fors gestegen. Dat komt naar voren uit het Koopstromenonderzoek Randstad 2004. Vorig jaar rolde er 241 miljoen euro in de kassa’s van de winkels, tegen 226 miljoen in 1999. Dat is 15 miljoen euro meer. Ten opzichte van 10 jaar geleden is zelfs sprake van een groei van 50 miljoen euro.
De omzetstijgingen zijn niet gebaseerd op cijfers van economen of gemeenten die zich willen profileren. In het onderzoek is de consument zelf gevraagd naar waar hij zijn boodschappen heeft gedaan.
De critici moet bij het lezen van de cijfers de schellen van de ogen zijn gevallen. Al een paar jaar lang klagen in Gouda ondernemers steen en been. De stad is slecht bereikbaar, hangjongeren jagen klanten weg van de Kleiweg, de recessie doet er ook nog een schepje bovenop. Het is armoe troef. Toch is dat klaarblijkelijk niet de mening van het publiek. Dat blijft kopen. En het parkeren krijgt toch nog een voldoende, al is het een mager zesje. Dat terwijl het aantal parkeerplaatsen in de binnenstad ruim onder de maat is.
Hoe verhoudt de klaagzang van de ondernemer zich tot de kennelijke koopbereidheid van de consument? Natuurlijk, de cijfers geven een iets vertekend beeld. Er is wel sprake van een meeromzet van 15 miljoen euro over een periode van vijf jaar, maar producten zijn ook duurder geworden, deels door gestegen inkoopprijzen en deels door de gestegen lasten van de ondernemers. Meer omzet, hoeft dus niet per se alleen maar meer verkochte producten te betekenen. Maar Gouda blijft voor de eigen inwoners en anderen kennelijk een aantrekkelijk winkelgebied. De stad staat op de achtste plaats van Zuid-Holland en als de cirkel wat groter wordt getrokken tot de Randstad op de 13de plaats. Steden die boven de kaasstad staat, zijn allemaal gemeenten die van oudsher een grote aantrekkingskracht uitoefenen, omdat ze door hun schaal een grotere of breder winkelaanbod hebben. Denk aan het centrum van Rotterdam en voor de niet dagelijkse boodschappen aan Alexandrium. Van dat soort winkelgebieden zal Gouda het vermoedelijk nooit kunnen winnen, zo de stad zich al wil meten met de Rotterdamse binnenstad.
Gouda heeft kennelijk een aantrekkingskracht. Hoe komt dat? Is het de compactheid van de binnenstad? Dat zou kunnen. Alle winkels bevinden zich op loopafstand van elkaar. Is het het aanbod? Mmmm, dat wordt iets twijfelachtiger. De Kleiweg is rijkelijk bedeeld met filialen van landelijke ketens. Is het het historische karakter van het centrum? Daar is gedeeltelijk wat voor te zeggen. De Kleiweg en de Nieuwe Markt Passage zijn of ogen in ieder geval modern, maar wie op de Markt naar een winkel loopt, staat dankzij het stadhuis en de Waag oog in oog met Gouda’s verleden. Kan het ook zijn dat het publiek hier komt, omdat de enkele jaren geleden uitgevoerde herinrichting van de binnenstad kennelijk de bedoelde betere, luxe, aantrekkelijke uitstraling heeft gegeven?
Wat het ook is, de consument komt en blijft kopen, ondanks die vermaledijde hangjongeren. Of misschien wel juist omdat ondernemers en publiek mede hierom de handen in een hebben geslagen en met de eigen bewakingsgroep Burgers voor Veiligheid het publiek een veilig gevoel geven. En daar waar de ondernemer zoals gezegd klaagt over de magere parkeergelegenheid, staat de consument op zaterdag trouw een half uur in de file om een plekje te bemachtigen in de parkeergarage. Men wil kennelijk per se in de Goudse binnenstad inkopen doen.
Hoe dan ook, het Koopstromenonderzoek toont het ongelijk van de winkeliers aan. Het publiek koopt in Gouda. En daar gaat het toch allemaal om? Ondernemers moeten de uitkomsten van het onderzoek ter harte nemen en al hun inspanningen richten op plannen om nog meer publiek naar de binnenstad te halen en door positieve acties ervoor te zorgen dat diezelfde consument graag nog eens terugkomt. Ervoor zorgen dat het tot ziens na het afrekenen geen wanhoopskreet is, maar een welgemeende uitnodiging voor een volgend bezoek.