Vanavond afscheid bijgewoond van Nel Oskam. Ruim 40 jaar lang was ze verbonden aan het Goudse theater, de langste tijd als directeur. We kennen elkaar al die jaren ook al. Regelmatig met haar gesproken over mijn liefde voor het genre voorstelling in haar theater. Maar ook beroepsmatig bijvoorbeeld bij de presentatie van het aanbod voor het nieuwe theaterseizoen.
Afgaande op de belangstelling van avond van de genodigden, onder wie veel, heel veel mensen uit de theaterwereld zelf, ben ik niet de enige die dol is op Nel. Cabaretier Bert Visscher zei in een interview enkele maanden geleden al dat veel artiesten niet in de Goudse Schouwburg gingen optreden, maar ‘bij Nel’. Ze heeft altijd heel dicht bij de artiesten gestaan, bleek wel uit uitspraken vanavond op het toneel door Paul de Leeuw, Richard Groenendijk, Conny Janssen (van dansgezelschap Conny Janssen Danst) en de flamencogitarist Eric Vaarzon Morel.
Nel woonde haar voorstellingen heel vaak ook bij, gezeten op haar vaste hoekplek, links op rij 11. En na afloop in de buurt van de uitgang om van het publiek te horen of het had genoten. En ze introduceerde de artiestentafel in het theatercafé, waar bezoekers de kans kregen de optredende artiest zèlf te laten weten wat men van de voorstelling vond.
Ooit, toen de sloop van de oude schouwburg en zaal Kunstmin aan de orde kwam, was er in Gouda twijfel of er wel een nieuw theater moest komen. Gouwenaars konden toch ook in Rotterdam of Den Haag naar de schouwburg… Nel zette door. Gouda kreeg zijn 
nieuwe schouwburg en gelet op de belangstelling – zelfs bij een toneelvoorstelling zit de grote zaal vaak bijzonder vol – is het een gouden zet geweest.
Iemand die 40 jaar aan de Goudse Schouwburg verbonden is geweest, laat je niet met lege handen vertrekken. En dus kreeg ze naast alle kleine cadeautjes en flessen wijn, uit handen van Gouda’s burgemeester Milo Schoenmaker ook een Koninklijke Onderscheiding: Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Lieve Nel, het ga je goed in je nieuwe levensfase en ik hoop je nog vaak te ontmoeten in wat toch blijft jouw schouwburg.
dansevenement aan te bieden waar de stad trots op kan zijn. Als bijna rasechte Gouwenaar (ik woon hier pas sinds mijn derde levensjaar), vind ik het een fantastisch vooruitzicht om een echt Gouds feest mee te maken. En als de muziek te heftig wordt, heb ik altijd nog oordopjes bij me.
Hoewel, het proeft gewoon als goede Goudse kaas. Die zich mooi laat combineren met het net ingeschonken wijntje. Dank aan de kaasmeisje die heel vaak bij mij stopten met hun grote kaasplank.
Een rit tot op 50 meter hoogte van ongeveer een kwartier. Genoeg tijd om je wild te fotograferen en volop van het uitzicht te genieten. Zicht (en carillongeluid van de toren van de Laurenskerk), de warenmarkt, de Willemsbrug, het Potlood, en tal van vergezichten.
De proeftuin geeft een beeld van wat Boskoopse tuinders/boomkwekers hebben te bieden, maar er is ook een uitspanning bij (theeschenkerij, streekwinkel, klik op de link hierboven). En er zijn workshops.
kneepje van het tajinekookvak. Hoe je de gerechten (vis, kip, gehakt, lamsvlees en een vegetarische schotel) opbouwt in de tajine, het toevoegen van de juiste kruiden en veel uitleg over de Marokkaanse keuken. Fantastische gedaan. En uiteraard na afloop alles opgegeten.
Reden? Afgelopen zondag keek ik – als vrijwel elke zondag – naar Podium Witteman op Nederland 2. Daar speelde violist 
week bestond de kerk 375 jaar. Dat weten we, omdat alle en dan bedoel ik alle archiefstukken sinds de vorming van de kerk in 1643 bewaard zijn gebleven.
in de afgelopen maanden. Onder andere met de samenstelling van een fraai jubileumboekje:
Vera de Haas op het Vroenhof: Groep danst de 
Een leuke, korte, wat steile wandeling en je staat langs de bergwand. Uitzicht op het Albertkanaal en de splitsing van het water naar de Maas die richting Maastricht gaat.
Ben al jaren donateur. Volg met vier vrienden (ook donateurs) al jaren het zeilen met dit oude vrachtschip. Onderlinge competitie (twee weken in de zomervakantie) van veertien skûtdsjes.
pakken). Jammer dit keer was dat er bijna tot aan het einde weinig tot gen wind stond. Tot twee keer toe een stuk op de motor moeten varen. Ach, wat maakt het uit. De zon scheen, dus topmiddag.
onder leiding van Jules Buckley en de Britse zanger/muzikant 
Zoals gezegd een indrukwekkende perfomance. Het zijn niet alleen de drie reuzen, maar het is het straattheater zelf dat alle fantasie te boven gaat. De duiker loopt. Om zijn benen te bewegen, springen leden van de theatergroep vanaf een verhoging naar een touw (denk aan die in een gymnastieklokaal), ze gaan met touw omlaag en door de beweging van het touw zet de reus een stap. En hup, daar komt de volgende ‘springer’ al. Met andere acties beweegt zijn hoofd. En ga zo maar door.
onder de zeespiegel te verstoppen. Met hulp van de goden werd een Reuzenduiker gevonden die zichzelf altijd heeft verstopt. Opeens stond hij op en begon alle bergen op te pakken die hij vervolgens als modder bij de dijken smeet voor extra bescherming.
Puffinnest 