Categorie: Algemeen

De druk neemt toe. Bezig zijn met een sociaal plan waarvan zoveel afhangt van collega�s die op je rekenen, is heftig. Besef nu dat een verhaal schrijven voor de krant over iets in Gouda �mijn speeltuin– heel wat anders is dan je bezig houden met functieprofielen, vertrekregeling, ouderenregeling, boventalligen, mobiliteitsbureau, etc. En een extra probleem: veel van wat ik hoor moet vertrouwelijk blijven. Op de redactie kan ik dus geen gebruik maken van een klankbord en krijg dus ook van die kant geen feedback. Daarbij komt nog dat het zeker deze week lange dagen zijn. Vanmorgen om kwart over acht op de krant om nog wat stukken voor de onderhandelingen over het sociaal plan te printen en te lezen en om iets na achten vanavond pas thuis van een vergadering. Tussendoor (het blijft toch het leukste) nog wat verhalen schrijven voor de krant. Daarvoor zit ik tenslotte in dit vak.
Morgen en donderdag herhaalt zich dat patroon. Hopen dus maar dat – net als afgelopen weekeinde – er vrijdagavond, zaterdag en zondag een leuk priv�-programma voor me is weggelegd (kroeg, dierentuin, strand, vriendenbezoek), om even de gedachten te verzetten en bij te tanken.
Alternatief is: je nergens mee bemoeien en alles door anderen laten regelen. Maar zo zit ik niet in elkaar. En eerlijk is eerlijk: ik doe het ook graag. Het neemt alleen niet weg dat dit soort (ook nog warme) dagen slopend zijn.

Nee, geen baaldag, maar varen met andere leden van de Kloatclub, een sponsorclub van de Leeuwarder sk�tsje (voor info over sk�tsje silen klik
hier). Een geweldige zondag op het Friese water. Veel vrienden om me heen, een glaasje (of twee, of drie�) er bij. Mijn dag kan niet meer stuk dan. En wat mooie foto�s als herinnering, zoals deze twee. De eerste herken je wel en de tweede: daar zie je nou kloaten!

Bij toeval (echt waar!) net verzeild geraakt bij Daar blijf je voor thuis op Nederland 2, Paul de Leeuw, die terugblikt op zijn programma uit 1992, waarbij Keesje Groenteman vreselijk vals Gordon � in diens aanwezigheid- imiteert. Het is afgesproken werk, maar dat weten Gordon, het publiek in de zaal en de kijker thuis niet. Het kind is een kennis van De Leeuw. Iedereen (ik ook? Ik weet het niet meer) trapt er volledig in, als De Leeuw het de zangkwaliteiten van Groenteman tot de grond toe afbrandt. Hoe zielig het kind ook kijkt, De Leeuw gaat door met zijn beledigingen. Het regent klachten bij de Vara, terwijl er dus niets aan de hand is. Geweldig om dat nog eens terug te zien.
http://humortv.vara.nl/player.swf

De vele activiteiten voor krant en vakbond deze zeer warme week beginnen hun tol te eisen. Tuurlijk, ik hoef het niet te doen, maar ik heb gekozen mij voor mijn werk meer in te zetten dan alleen maar verhalen schrijven (daar word ik voor betaald) en me aan de zijlijn, maar toch actief bezig te houden met de onderhandelingen over een sociaal plan voor de nieuwe krant. Het legt een voelbare druk op mijn schouders, want ik moet meedenken/-praten/-beslissen over zaken die een grote invloed hebben op de (financi�le) toekomst van een groot aantal collega’s, werkgelegenheid(sbehoud) en dergelijke. Dat ik het werk graag doe, maakt de druk die ik voel niet minder. Daarnaast is het vakbondswerk van een algemeen, maar niet minder groot belang: cao-voorbereidingen, gesprekken met de onderhandelingsdelegatie, praten in een denktank over de toekomst van de dagbladen…
En het betekent op deze zeer warme dagen reizen naar Eemnes en Apeldoorn. En ik heb geen airco, alleen arko (alle ramen kunnen open), dus de flessen water zijn in no time leeg. Weinig nachtrust, want woensdagavond is bijvoorbeeld over het sociaal plan lang doorvergaderd en door flinke reisafstand/-tijd pas om half een �s nachts thuis. Vakbondswerk komt er nog tussendoor (vanwege andere afspraak maar met de auto NVJ-kantoor in naar hartje Amsterdam�), wat ook weer autoreizen in de hitte met zich meebrengt. En dan is er de wetenschap dat dit patroon zich volgende wek herhaalt: drie avonden reizen naar Amsterdam. Voor eten op deze dagen weinig tijd. Deze week (woensdag, donderdag, vrijdag) betekent het boterhammen met kaas in de auto. Niet echt mijn idee van een leuke maaltijd, maar toch nog redelijk gezond voedsel.
Twee dingen maken het dat ik het volhoud: het werk zelf geeft veel voldoening: zowel sociaal plan als vakbondswerk is in het belang van collega�s. Al kan ik er maar een bescheiden steentje aan bijdragen: als collega�s er minder slecht van worden, is er toch iets bereikt. Het tweede is het uitzicht zijn een strandfeest op vrijdagavond van een medebestuurslid van mijn vakbondssectie in IJmuiden en het varen in Friesland (als lid van de Kloateclub – sponsorclub van de Leeuwarder sk�tsje) met goede, lieve vrienden op zondag. Zondagavond kom ik gemarineerd in Beerenburg terug in Gouda, opgefrist (ja, dat is de geneeskrachtige werking van Beerenburg) voor de nieuwe werkweek.
Wat ik wel mis is zowel deze als volgende week donderdag de koorrepetitie van mijn koor Op Weg. Daar kan ik vanavond zo kort na thuiskomst geen fut meer voor opbrengen. Jammer, want zingen is mijn lust en mijn leven.

De lijst met de mij toegewezen voorstellingen van de Goudse Schouwburg voor het komende seizoen is binnen. Bijna alle wensen zijn vervuld, alleen voor de voorstelling van Helmert Woudenberg: De zonen van Jacob, ben ik uitgeloot. Jammer, want na enkele stukken van Woudenberg te hebben gezien, ben ik fan zijn hem. Daartegenover staat dat ik wel kaartjes heb voor L�nasa, de Ierse folkgroep waarover ik op 16 mei op deze weblog heb geschreven.
Hier het overzicht van de voorstellingen waar ik heen ga:
8/11: Het temmen van de feeks (toneel, Shakespeare)
26/11: L�nasa
18/1: Chris Barber Band (jazz)
15/2: Klaas Hofstra met Rembrandt, een portret (solotoneel/�vertelling�)
1/3: The Reduced Shakespeare Company: All the great books (abridged)
28/3: Driekoningenavond (toneel/komedie, Shakespeare)
15/4: Louis van Dijk: Swinging Amadeus
2/6: Laura Fygi en het Rosenberg Trio (theaterconcert)

Niet zo�n groot als het evenement in Rotterdam, maar de Havenstaddagen in Gouda zijn ook de moeite waard. Met mijn vader heb ik op de Hollandsche IJssel een vaartochtje gemaakt met de Dockyard IX, een sleepboot die mijn vader zo�n 60 jaar geleden nog heeft mee helpen bouwen bij de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM). Natuurlijk is de gehele boot bekeken, met extra aandacht voor de klinknagels. En hij heeft even aan het roer gestaan en er is onderstaande foto gemaakt. De kleurstelling van de schoorsteen is karakteristiek voor de sleepboten van de RDM-werf. Enkele jaren geleden, bij een eerder bezoek aan de Havenstaddagen, zei mijn vader, zonder dat hij vooraf wist dat het schip in Gouda lag, dat hij een sleepboot van de RDM zag, louter door een blik op de schoorsteen te werpen.

Vandaag zijn de onderhandelingen over een sociaal plan voor de nieuwe krant, waar ook mijn Rijn en Gouwe in opgaat, begonnen. Niet de gemakkelijkste klus. Het is tijdrovend (zat om elf uur ’s ochtends al in de auto op weg naar Eemnes en was pas om half negen thuis) en je moet je volle aandacht er bij houden. Er staan immers grote financi�le en sociale belangen van mijn collega’s (en mijzelf) op het spel. Het plan regelt voorzieningen voor de mensen die meegaan naar de nieuwe krant (reis- en verhuiskosten bijvoorbeeld) en voor de mensen die buiten de boot vallen (vertrekpremie, hulp bij zoeken ander werk, etc). Aan de andere kant geeft het ook voldoening, omdat je nauw betrokken mag zijn bij het maken van een goede regeling voor je collega’s. Dat sociale aspect trekt me wel en overheerst mijn gevoelens. En nee, meewerken aan zoiets geeft geen streepje voor bij het verdelen van de banen bij de fusiekrant. Mijn lot is nog net zo onzeker als dat van alle andere mensen bij de zeven betrokken kranten.

Vandaag bezoek gebracht aan de
stuntvliegwedstrijd in Rotterdam. Geweldig om de stuntvliegers over de Maas te zien vliegen, onder de Erasmusbrug door en langs het in aanbouw zijnde wooncomplex Montevideo omhoog. Extra geluk: vanmorgen eerst ��k was toch in Rotterdam- de
Euromast opgegaan. En eenmaal boven besloten de stuntvliegers nog ff watt te oefenen. Dus van grote hoogte goed zicht op de vliegtuigen en de speciaal aangelegde startbaan op Katendrecht. Hier een impressie in beeld van vandaag.’s Middags was het veel drukker. Op de kade stonden duizenden en nog eens duizenden mensen.

Een nieuwe bestuurlijke taak is vandaag ingegaan. De ledenvergadering van de Caledonian Society heeft me vanochtend in Driebergen benoemd tot secretaris van deze landelijke organisatie. En nou maar hopen dat het echt zo weinig tijd kost als me is voorgehouden� Maar het is leuk om bestuurlijk betrokken te zijn bij een organisatie die in Nederland de aandacht voor Schotland en de betekenis van Schotten uit heden en verleden voor Nederland levend houdt.
En nee, ik draag nog geen kilt!

Paar onverwachte vrije dagen, dus wat te doen? Tuurlijk, thuis genoeg klussen (deels gedaan), maar ook tijd voor iets leuks. Dus vandaag naar het Spoorwegmuseum in Utrecht. Afgelopen zaterdag heropend en tot mijn verrassing een stuk groter, interessanter, moderner dan vroeger. Natuurlijk staan er nog de oude treinstellen. De stoomlocomotieven en dergelijke zijn leuk, maar mijn bijzondere belangstelling heeft een oude groene trein met zo�n spitse neus. Als kind ben ik met mijn ouders op vakantie geweest in Valkenburg (L) en in die tijd kon je met de Valkenburg Express van Gouda rechtstreeks naar Valkenburg. Van 1975 af �toen ik in Amsterdam werkte- was dit �mijn� trein om 07.10 uur naar de hoofdstad.
De vernieuwingen zijn de hal met levensgrote maquette van het oude Newcastle, waar steenkool de bron werd voor de eerste stoomlocomotieven. In andere hal ga je met treinbakje door deel spoorgeschiedenis. En er is de hal met informatie en (nep)attributen over de Ori�nt Express Sla dit vooral niet over. Behalve de informatie is er een heus en zeer aardig theaterstukje over de reis van Parijs (in 1899 vertrok de Ori�nt Express nog niet van Londen uit).
Wie niet volop de tijd heeft, doet er verstandig aan in Utrecht de bus naar het museum te nemen, of te wandelen. Wie extra in de treinsfeer wil komen, neme de �Maliebaan Express� van Utrecht CS. Het kost je bijna een half uur, want de trein kan er niet in ��n keer naar toe: je rijdt eerst naar Driebergen-Zeist. Vandaar rijdt de trein �achteruit� naar Utrecht-Maliebaan. Een retourtje kost je twee euro.
Bij aankomst volle trein, duurt kaartje kopen een eeuwigheid. Advies: klik hier voor de digitale ticketservice. Mits je beschikt over een creditcard, kun je thuis je ticket met barcode printen en die meenemen. Bij controle, wordt je printje gescand en je kunt doorlopen.
eindoordeel: ga er vooral heen. Ben je er nog nooit geweest, dan is het een unieke ervaring, zelfs als je weinig met treine hebt. En als je er in het verleden (schoolreisje?) bent geweest: ga er heen voor een hernieuwde kennismaking!