Categorie: Algemeen

Docu over �mijn� Scots International Church in Rotterdam (SIC)

Het oude implantaat

Gisteren ooroperatie ondergaan. Daarbij zijn in linkeroor de daar sinds 1993 aanwezige porseleinen combinatie van aambeeld en hamer vervangen door een setje van titanium. Reden: gehoor links gehalveerd. Of het heeft geholpen, wodt pas over enige tijd duidelijk. De tamponnetjes rond het implantaat moeten eerst opgelost zijn voor een gehoortest mogelijk is. Arts schat in dat dat over een week of zes is. Maar als volgende week de prop die nu nog in mijn oor zit, is verwijderd, zal ik wellicht al indicatie hebben.
Bovenstaande foto toont het vrrwijderde implantaat. Het rondje erbij is een koffiezoetje, zodat idee ontstaat over de grootte (of kleinte) van hamer en aambeeld.

Sneeuw op de Zwitserse Alpen, gezien vanaf heuvel in de oude stad

In kader van nieuwe kerkrol dit weekeinde de vergadering bijgewoond van de Presbytery of Europe, zeg maar de classisvergadering van de Church of Scotland. Boeiend gezelschap: relatief nieuwelingen (net als ik) en oude rotten in het vak. Ik kijk de kat uit de boom, maar ik heb buiten de voorzitter of moderator gerekend. Ze heet me direct weelkom en vraagt me de volgende dag mee te werken aan de kerkdienst: twee schriftlezingen. Goede binnenkomst. Het ene na het andere classislid schiet me aan om me welkom te heten in de club. Geeft een bijzonder warm gevoel. Een aantal herinnert zich me nog van enkele jaren geleden, toen de vergadering in Rotterdam was en ik het partnerprogramma naar Gouda had georganiseerd. Leuk, dat dat is blijven hangen.

Vergadering Presbytery of Europe

De bijeenkomsten zelf zijn in het kerkgebouw van de Schotse kerk in Geneve, het Auditoire de Calvin, pal naast de kathedraal St. Pierre, ook al een reformatorisch bolkwerk.

Muur der Reformatie

Dit deel van Geneve heeft meer met de kerkhervormers Johannes Calvijn, John Knox, Guillaume Farel en Thodore de Bze, onder andere te zien bij de Muur der reformatie.

Het tijdpad voor dit weekeinde bidet me gelukkig ruimte om volop fotos te maken in deze voor mij nieuwe stad. Niet alleen kiekjes gemaakt in de oude stad, maar ook en route van het overnachtigsgebouw, het John Knox Centre. Onder andere van het gebouw van de Verenigde Naties en dat van de UNHCR. Al met al een zeer welbesteed weekeinde.

Meer van Geneve, gezien uit vliegtuig tijdens de landing

Nog veel meer fotos van het bezoek aan Geneve zijn te vanden in mijn hoekje op Flickr

Glen Affric

Na lange autorit, tegen half zes op camping in Glen Affric. Hoera: WiFi! Goede plek voor de tent. De volgende dag geen haast. Naar Inverness Airport om vast uit te zoeken hoe het met parkeren zit e.d. Daarna – eindelijk – STARBUCKS! Boodschappen en dan weer snel de stad uit. Het is goed weer, dus op naar de glen in Glen Affric voor wat foto’s.

Avond in de pub. Na twee jaar Duncan weer eens gezien. En Bill (oud-politieman, oorspronkelijk uit Edinburgh). Vorig jaar lag Duncan in het ziekenhuis voor Een ernstig probleem aan zijn linkerbeen. Nu zit hij, na twee ingrijpende operaties, met nog ��n been in een rolstoel. Hij is optimistisch en denkt dat hij met een jaar of twee weer gasten in de sportvisserij kan meenemen.

Over het referendum gesproken met hem. Hij ziet niets in de onafhankelijkheid. Scotland kan het zich financieel niet veroorloven, zegt hij. Hij voorziet een pijnlijke nederlaag voor Alex Salmond. De polls geven – een jaar voor het refendum – een ruime meerderheid voor een No vote. Salmond moet dus nog heel veel werk verzetten. Vooral de jongeren – de toekomst van Scotland – ziet niets in de onafhankelijkheid. Voor Salmond is het verliezen van de door hem steeds vooruitgeschoven referendum bijzonder pijnlijk. Zijn SNP is eigenlijk een ‘one issue party’. Als Salmond het referendum verliest is het politiek gezien afgelopen met hem, aldus Duncan. Op veel steun in Glen Affric hoeft hij niet te rekenen. Deze regio is al jarenlang een LibDem-gebied.

Slater Arms, de pub in Cannich, Glen Affric

De laatste volledige dag alleen op reis. Trein van Inverness naar Kyle of Lochalsh geboekt. Deze trip door de Schotse Hooglanden was in het najaar van 1981 de reden het volgende jaar de vakantie in Scotland door te brengen. Niet wetende dat die is mijn vakantieleven voorgoed zou veranderen. Maar de treinreis zelf heb ik in al die jaren nog nooit gemaakt.

Uitzicht tijdens treinreis Inverness � Kyle of Lochalsh

In de rein zit ik – omdat tweede klas volledig is volgeboekt met twee reisgezelschappen – met toestemming van de conductrice lekker eerste klas. Naast echtpaar dat van de trolley koffie met stroopwafels bestelt. Ik mag de verpakking bekijken. Het zijn nepperds en komen uit Wales.

Schitterende treinrit. Groot deel langs de route die ik ook per auto vaak afleg, maar nu alle gelegenheid om van het landschap te genieten. Indrukwekkend uitzicht over de hills en de lochs. Vooral het stuk richting Achnasheen en verder op naar Attadale is adembenemend. Voor terugreis half uur tevoren ingestapt (dat kan in Kyle wel, in tegenstelling tot Inverness) en nu aan linkerzijde plaatsje bij het raam. Prima plek dus voor foto’s.
Mooiste deel van de rit is wel het stuk van Garve naar Kyle vv. Stuk van Inverness naar Garve gaat grotendeels door bos e.d., dus weinig vergezichten.

Trein op station Loch Carron

De laatste alleendag langzaam opbreken. Geen haast. Tent gaat helaas niet droog mee. Tegen twaalf uur naar Inverness. Het vaste ritueel: Starbucks. Tegen vieren op het vliegveld en wachten op de vlucht van Flybe met Roberto aan boord. Ondanks (of dankzij) de stevige wind, is het vliegtuig er tien minuten eerder dan schema aangeeft. Roberto’s bagage bevindt zich al paar weken in mijn auto, dus nadat hij door de douane is gekomen, lopen we in de paar stappen naar mijn auto. Nauwelijks een uur nadat hij voet op Schotse bodem heeft gezet, zitten we aan het bier in Johnny Foxes.

Ons doel de volgende dag is direct de mooie autorit van Inverness naar Applecross. Vooral het stuk vanaf Garve, blijft adembenemend. Haarspeldbochten op het laatste deel van het traject is ook leuk, maar we rijden door de wolken, dus er valt boven weinig te zien.
Mooie jeugdherberg in Applecross. Ding is pas sinds deze zomer open (had daarvoor een andere overnachtingfunctie, iets met groepen). Excuses op briefjes dat er nog een verbouwing nodig is, maar ik vind de jeugdherberg nu al top. Nou scheelt het wel, dat dit laatste weekeinde voor de echte verbouwing begint, er weinig gasten zijn. Misschien dat met volle bak de voorzieningen niet toereikend zijn.

Jeugdherberg Applecross

Volgende dag rit naar Torridon alvast gemaakt.

Na theepauze en stops voor foto’s terug naar jeugdherberg. Vandaar een deel van de glenroute richting Kenmore gelopen. Vooral het deel na het laatste stukje bos is overweldigend. Stil, op de wind na. Dat is er eentje voor op de lijst voor de volgende jaren. De totale tocht van begin tot eind is 15 mile, vanaf jeugdherberg zal het ongeveer 12 mile zijn (en natuurlijk ook terug).

Schotse Hooglanders tijdens wandeling Applecross

In de pub het diner waarop ik gehoopt had: kreeft. Vers aangeleverd, want zaterdag stond ie niet op het blackboard. Het smaakt voortreffelijk.

Applecross Inn

Na een wandeling en een maaltijd is het goed toeven met een wee dram bij de nep open haard

Dan toch nog: bij verlaten Applecross goed zicht op de haarspeldbochten

Vertrek uit Applecross noopt niet tot haast. De afstand naar Torridon is met een uurtje afgelegd.

Torridon, gezien van af Coulin estate

�s Middags gelijk al een prachtige wandeling. Coullin estate, op de route Torridon naar Kinlochewe.

Coulin estate

Elke minuut weer verbaasd over de schoonheid van het landschap. Mede geholpen door het zonnige weer, wordt het een zeer bijzondere wandeling rond de twee lochs van de estate. Een wandeling waar ik nog vaak met veel genoegen aan zal terugdenken.

Coulin estate

De jeugdherberg in Torridon is prima voor elkaar. De vreemde gast, die we Harrie dopen, is er zo eentje die ’s avonds het raam dicht doet. Maar dan heeft hij buiten Roberto en mij gerekend.
Genoten van het fraaie uitzicht vanaf de rookplek en vanuit de lounge. Goede pub in de buurt ook.

Uitzicht bij jeugdherberg Torridon

En dan (weer) naar Skye. De relatief korte rit naar Broadford (netto 1,5 uur) verlengd door wandeling van twee uur in de Cuillins, bij Sligachan. Ook nu weer goed weer. Wandeling in T-shirt gedaan. We wille
n drie nachten hier blijven, maar de derde nacht is jeugdherberg vol, dus we maken er een extra overnachting in Kinlochleven van.
Na wandeling kopje thee (en biertje voor Roberto) in Seamus bar. Daarna in jeugdherberg uitgebreid geborreld gekookt, gegeten en van stukje rookkaas Orkney genoten, met glaasje Elderbery Borealis. Geen zin meer in de pub.

Boreraig

De volgende dag het echte werk. Wandeling naar Boreraig. Al decennialang verlaten. Huizen in verval. Mooie tocht. Eerste deel gaat over railtrack. Jawel, Skye heeft spoor gehad. Voor transport marmer van de groeve naar de haven van Broadford. Was economisch geen succes.

Boreraig

Boreraig met op achtergrond de Cuillins
Boreraig, met op de achtergrond de Cuillins

Het einde nadert, beste lezer. Na Skye, terug naar Lochaber. Kinlochleven weer. Nu de jeugdherberg. Het bijgebouw, op een heuvel, dus schitterend uitzicht. Weer wat wandelingen op het programma, waaronder � vaste prik � naar Peters Rock, op Rannoch Moor. We nemen de trein van Fort William naar Corrour en maken de toch naar het rotsblok met de plaquette voor Peter Trowell. De man kwam eind jaren zeventig tijdens ee winterverblijf bij jeugdherberg Loch Ossian/Corrour om het leven. Een gedicht van of voor hem siert een rotsblok en heet daarom � ook op de stafkaarten of kaarten van Ordnace Survey � Peters rock. De tekst siert al jarenlang mijn �handtekening� in Outlook, want het geeft zo goed mijn levensmotto aan.

I have a friend a song and a glass
Gaily along lifes road I pass
Joyous and free out of doors for me
Over the hills in the morning

Het spoor bij Corrour

De laatste wandeling deze vakantie is naar het Blackwater reservoir. Een prachtige tocht, zeker door � het is inmiddels eind september � prachtige weer. Zo warm, dat de tocht gelopen wordt in T-shirt. Heerlijk rustig.

Uitzicht tijdens wandeling naar Blackwater reservoir

Slechts een enkele keer komen we anderen tegen. Een deel van de tocht gaat over een aquaduct. Onder je hoor je het water stromen. Leuk.
Wat wil een mens nog meer: rust, ruimte, heel veel ruimte, frisse lucht, een zonnetje, briesje. Van deze tocht van ongeveer vijf uur word je echt vrolijk!

Drie kwartier lopen over een aquaduct

De dam met rechts het reservoir

Uitzicht tijdens wandeling naar Blackwater reservoir

Glen Etive

Ruimte in het dagprogramma, dus ook nog maar een keer naar Glen Etive. Altijd een feestje. Geen herten dit keer, maar wel schitterend weer. Genoten van de zon. Mooie afsluiting van de vakantie. De laatste twee dagen wordt autodagen.

Glen Etive

Vanuit Kinlochleven gaat het met een grote boog naar Pitlochry en dan naar Newcastle voor de boot terug.

Einde vakantie is geen straf met de DFDS. Heerlijk eten (weer mosselen!), met een mooie fles witte wijn er bij. Tot volgend jaar!

Ik eet en drink smakelijk a/b King of Scandinavia

Nog veel meer foto�s van deze vakantie zijn in mjn hoekje op Flickr te vanden. Veel kijkplezier.

[CORRECTIE:] A. B. merkt terecht op dat ik de treinreis van Inverness naar Kyle of Lochalsh wel degelijk een keer eerder heb gemaakt. Samen met hem, in 1984. Nu herinner ik het me weer. We hebben o.a. gekampeerd op camping Dingwall, pal naast de spoorlijn. De herinnering aan de treinreis is na zoveel jaar zo weggezakt, dat er dus sowieso reden was de trip nog eens te maken.

Craignure, isle of Mull

Bekende en nieuwe plekken en een reis in omgekeerde volgorde. Heeft u even? Het is een lang verhaal�

Omdat R. de laatste 1,5 week komt wandelen in het noordwesten, begin ik de vakantie dit jaar niet in Glen Affric, maar op Mull. Vaste plek op de camping. En ondanks de weersverwachting (regen) tent droog opgezet. Begin van de echte Schotse vakantie gevierd in de pub. Lekker bier hier, Highlander.
Op tijd naar bed en als een blok geslapen. Geen kroeggeluiden, geen opbouw van marktkramen. Alleen maar stilte en onder de morgen de drizzle op het tentdoek en wat later de eerste zingende vogels. Ben er toch wel weer snel achter dat ik dol ben op kamperen. Slaapzak, matje… Ideaal. Nou ja, ben geen tentman in de zin dat ik daar overdag in zit om boek te lezen o.d. Tent is slaapkamer, rechter voorstoel auto is zit- en eetkamer.
Vakantie hier beginnen, is prima keuze. Al is het niet slim om zonder opbouwen, direct de tweede dag al Ben More op te willen. Op ruim een derde van de tocht, moet ik opgeven. Niet getruerd, ik zit een uurtje op een rotsblok, met een geweldig uitzicht.
Een ander jaar, als ik later in de vakantie op Mull ben, deze bergwandeling nog maar eens proberen.

Craignure Inn, gezien vanaf de oude pier

Deze week ook weer naar Loch Buie gereden, om te kijken of de restauratie van Castle Moy vordert. Nou, met mijn timmermansoog zeg ik: nee. Na drie jaar staan de overblijfselen nog steeds in de steigers. Werklui zijn bezig planken van de steigers te verplaatsen, maar ik zie nog steeds planten groeien uit de muren die dus kennelijk ‘af’ zijn.
In de middag naar Tobermory voor de – vaste prik – fish and chips bij de kraam op de oude pier. En ja, men is nog steeds aangesloten bij
Les Routiers, want het jaarzegel 2013 prijkt op de kar… Avond doorgebracht in de pub, met tijd voor een ander heerlijk toetje: bread and butterpudding. Niet te versmaden. Natuurlijk weggespoeld met een pint Belhaven Best.
Bij terugtocht (nou ja, drie minuten of zo) naar camping, ontwaar ik een prachtige sterrenhemel. Bij tent is op 1 lamp bij toiletgebouw na, geen verlichting, dus volop genieten van het schouwspel. Prachtige aanblik. Geprobeerd een foto te maken, maar daar heb ik de apparatuur niet voor.

De volgende dag een strakblauwe lucht, dus buiten koffie en ontbijt. Daarna – lazy vakantiedag – naar het strand van Calgary. Niet in het zand, maar aan picknicktafel en later liggend op bank genoten van de zon en de wind. Fantastisch. Op terugreis zie ik wolken, donkere wolken, voorbijschuiven. Blijkt het op de camping even, heel even maar, geregend te hebben. Laatste dag van weekje Mull gevierd in de pub Craignure Inn met mosselen van Mull. Met een pint erbij natuurlijk. Kleine, maar overheerlijke mosselen, vooral door de bijzonder smaakvolle, romige saus in combinatie met het brood. Een aanrader. 10/10
’s Nachts hoor ik het al: regen, regen , regen. Het blijft regenen tot tegen half negen. Snel bed uit en tent inpakken. Maar als is de inpakker nog zo snel, de regen achterhaalt hem wel… Alles zeiknat in de auto. Gelukkig vuilniszakken bij me, zodat rest van de inventaris niet ook nat wordt. Vanaf de veerboot naar Morvern is het ook droog en het blijft droog tot, jawel ik in Kinlochleven de tent wil opzetten. Gelukkig een windje, zodat de tent uiteindelijk lekker kan droogwaaien en de spullen naar binnen kunnen.
Camping- en hosteleigenaar Callum herkent me nog. Altijd leuk gevoel. Iets van ‘thuiskomen’. Voor september nog best druk hier.
De reden voor dit weekeinde in deze regio: kerkdienst in de Duncansburgh MacIntosh kerk. Mis een echtpaar dat ik al jaren ken. Vorig jaar kondigde het al aan van plan te zijn te verhuizen. Dat is kennelijk gebeurd. Of ze waren er gewoon een keer niet. Wel gepraat met organiste May Macintyre. Ze zegt tegen iemand die er bij staat: ,,Zijn vader heeft in de vorige kerk op het orgel gespeeld” leuk dat ze dat na al die jaren nog weet. Pa zou dit prachtig hebben gevonden. Middag mezelf getrakteerd op twee lekkere dikke zondagskranten: Scotland on Sunday en The Sunday Times. Dik pak papier (er gaat niets boven papieren kranten) met veel lekkere leesverhalen.

Ben Nevis, bij Fort William, de hoogste berg van het Vernigd Koninkrijk

Op maandag Leuke rit gemaakt bij prachtig weer over gebied boven Morvern, ten westen van Lochaber. Naar de prachtige plek van de pier van Kilchoan (ferry naar Tobermory) en daarna naar de Ardnamurchan vuurtoren. Samen het meest westelijke stukje UK mainland. Laat terug op camping, dus na borrel, o wat een straf, in de pub voor meal.

Vuurtoren Ardnamurchan

Droog ingepakt, op m’n gemakkie. Tegen half elf weg, via Fort William en de Great Glen naar Skye. Voor het eerst in jaren weer eens met de kleine veerboot Kylerhea – Glengelg gegaan. Nog zo’n ouderwets pontje met draaischijf. Zes auto’s, 12 passagiers, meer gaan er niet mee. Kost 14 pond. in doos in auto vind ik nog kaartje van jaaaaaren geleden: 4 pond. De weg vanaf de A87 naar de pont en aan de overkant verder naar de A87 is al een belevenis. Klimmen. Haarspeldbochten. Het vergt stuurmanskunst. Leuk om te doen. Je moet alleen geen haast hebben (heb ik niet) en volgens mij ook geen camper en zeker geen caravan (dito).

Veerboot Kylerhea � Glengelg

De rit naar Sligachan voelt als thuiskomen. Heb de TomTom alleen aan om de snelheid in miles per hour te weten. Elke bocht, elk uitzicht weet ik direct te plaatsen.
Camping is � uiteraard – niet veranderd, zelfs de prijs niet: 6 pound pppn.
Door de zeer laaghangende bewolking weinig uitzicht. In flinke drizzle tent opgezet. Daarna met glaasje whisky in de auto de kranten gelezen. Vanwege het weer in de pub gegeten. Goede herinneringen aan, maar het eten valt nu tegen. Hamburger is toch echt een mislukte, platgeslagen gehaktbal. Garnituur valt ook tegen. Dat heb ik in Craignure en in Kinlochleven beduidend beter meegemaakt… Het Skyebier Pinnacle daarentegen is prima te drinken.

Pinnacle is een van de drie bieren van de Sligachanbrouwerij op Skye

Zo te merken regent het de nacht flink, maar liggend in je tent, met het getik op het tentdoek, lijkt het altijd heel wat.

Geen druk programma op de nieuwe dag, dus langzaam aan. Eerste koffie, dan in Portree de kranten halen en vervolgens richting het noorden van Skye, voor de wandeling die ik vorig jaar wegens ‘ te gevaarlijk’ heb afgebroken.
Bij de Old man of Storr zie ik politie en de Mountain Rescue Team. Blijkt, hoor ik de volgende dag op de radio, een man bij de Old mann onwel te zijn geworden of zoiets. Is naar beneden gehaald.
Valt me trouwens op hoe druk het hier nog is. De parkeerplaats staat vol auto’s . En het is niet eens goed weer, integendeel. Na stop bij Columba 1400, naar ‘mijn’ wandelplek. Maar op weg erheen zie ik het al. Dikke, dikke mist (ik rijd met mistlampen aan). Boven gekomen, is het helemaal erg. Wandeling zit er dus iet in. Via Uig leesplek opgezocht om de kr
anten te lezen. Volgende dag nieuwe poging voor de wandeling naar de cliffs en plateau waar de Skyers in vroeger tijden hun schapen in het noorden van Skye verborgen hielden voor de rovende Vikingen. Wederom geen zicht, dus maar uitstellen tot eind deze maand, of een volgend jaar.

Tevoren bedacht dat ik de tocht naar Orkney in twee etappes doe. Maar om zes uur het bed uit. Het weer is zeer gunstig, bewolkt maar droog en dat blijft zo vandaag. Dus vroeg inpakken en ontbijten, om de toch van 5,5 uur in ��n ruk af te leggen. Wegen zijn goed, verkeer niet te heftig. En als ik te laat ben voor de ferry van 13.30 u, gaat er vast nog wel een. En anders zoek ik in de buurt een camping op. Met plaspauzes en een extra benzinestop (benzine op Orkney vast duurder dan in Caithness, ben ik 13.26 bij de kade van de Pentlandferry.

De catamaran Pentalina, de veerboot naar Orkney

Er is nog plek, dus het kan niet mooier. Kan ik tent droog opzetten en laten doorwaaien. Zaterdag zou dat wellicht niet meer kunnen, want er wordt zeer slecht weer (veel regen en flinke storm) voorspeld, al is de exacte plek niet bekend. Nadeel van bijna als laatste aan boord gaan, is dat de tafeltjes bij het raam allemaal beet zijn. Ach, ik heb de tocht al paar keer gemaakt en zee=zee.

De �camping� in Deerness, orkney

Op de ‘camping’ is niets veranderd. Tent opgezet, zodat ie goed kan drogen voor de spullen voor de nacht er in gaan.
Beheerster Linda herkent me direct. Ik reken voor 4 nachten 25 pond af. Eigenlijk wil ze 20, maar dat lijkt me wat weinig, omdat ik toch ook stroom gebruik. We worden het eens over 25 pond.
En ik heb stroopwafels – de echte – meegenomen als goedmakertje voor vorig jaar. Moest toen heel vroeg weg voor de ferry. Bijna alles ingepakt, maar de er lagen nog wat spullen in de keuken van het dorpshuis. En daar had ik ook de sleutels van het dorpshuis gelaten… Om 06.30 was ze er. Heb haar voor kerst al een kaart gestuurd en nu dus de stroopwafels.
Ze heeft het over het zeer slechte weer van komend weekeinde. Ze adviseert me desnoods tent op te breken en slaapzak in een van de zalen van dorpshuis te leggen. ,,Er zijn toch geen activiteiten dit weekeinde.” Aardig gebaar.

Ring of brodgar

De volgende dag is het prachtig weer, zelfs buiten op bankje koffie gedronken. Daarna naar de Ring of Brodgar en de Palace in Birsay voor wat mooie foto’s. Daarna in Kirkwall alvast kerktijd opgezocht en bij The Reel bij kopje thee foto’s ge�pload. Magnetronmaaltijd gekocht, want dat is handige als je faciliteiten van het dorpshuis kunt gebruiken.

Rond middernacht komt de storm opzetten. Besluit om binnen te gaan slapen. Te donker en veel te stormachtig om de tent af te breken. Een uur later komt ook de regen en niet zo’n beetje ook. Maar volgende ochtend staat de tent nog steeds fier overeind.

St. magnus kathedraal in Kirkwall

De kerkdienst op zondag in de St. Magnus kathedraal in Kirkwall is goed. Verhaal van het verloren schaap. Werpt – voor mij – nieuw inzicht op. Val Kitchen, ‘ Reader in Training’, zegt dat op afbeeldingen Jezus altijd een lam op zijn schouders draagt. Dat is vreemd, zegt ze, want lammeren gaan nooit ver van de moeder weg. Het moet een gewoon schaap zijn dat verdwenen was. Zo een dat je wel vaker ziet: vuil, losse plukken wol, etc. Om zo’n verloren schaap gaat het bij mensen ook: zondig, vol fouten en de herder zoekt dit schaap en laat de rest even alleen.

De middag weer heerlijk doorgebracht met twee zondagskranten. Uiteraard de Scotland on Sunday en dit keer ook de Observer. Lekker leesvoer. Geborreld en een ‘pingmaaltijd’ bereid.

De volgende dag is het pas echt raak met de storm en de regen. Maar heel gek, het ene moment zie je blauwe lucht met wat schapenwolkjes, daarna wordt het (donker)grijs en valt er hel veel regen. Storm zo heftig, dat veerboten vaarten van/naar vasteland cancelen. Aan westkust (Hebriden) schijnt het al niet veel beter te zijn. Heb gereserveerd voor de dinsdagochtend overtocht van 11.50 u, maar weet nog niet of dat doorgaat. Ik zorg elk geval dat ik op tijd bij de kade ben.
Storm ook te heftig voor kustwandeling, besluit ik. Dus na bootreservering en inkopen bij Orkney Wine Company, naar het noorden gereden en bezoek gebracht aan de Orkney bierbrouwerij. Hier wordt ook het Atlasbier tegenwoordig gemaakt. Rondleiding is 6 pond, maar aan einde 3 x 1/3 pints naar keuze. Leuk, zo’n proeverij. Ik drink de Red McGregor (4 proc), de Northern Light (4 proc) en de Dark Island (4,6 proc). De middelste kan me niet bekoren, de beide andere wel.

Bier van Orkney

Op de laaste dag op Orkney en route naar de veerboot (die vaart, maar wel met drie kwartier vertraging) nog even bezoek gebracht aan Emile van Schaik bij de Orkney Wine Company. Uitleg gevraagd over de Tattie. Dit nieuwe product heeft hij afgekeken van iets dat vroeg veel gebrouwen werd op Orkney en Shetland. Verschillende soorten aardappelen van beide eilanden zijn de basis. Arbeidsintensief, zegt Van Schaik. Aan de buitenkant van deze rassen is niet te zien of ze voldoende rijp zijn. Hij moet ze dus stuk voor stuk doormidden snijden. De groene, niet rijpe, kan hij niet gebruiken. Waar ze het beste bij smaken (zoals de bijna portachtige Elderberry prima gaat bij een kaasplankje), dus dat moet ik zelf nog uitvinden. Volgens hem is het goed te drinken met een ijsklontje er in.

Hij geeft me als cadeau een flesje van een speciale Elderberry, eentje die lange tijd is opgeslagen in een whiskyvat van Arran. ,,ik wilde het met Highland Park doen, maar die hadden geen interesse. Nu wel, maar ja…” Als hij een vat speciaal voor mij openmaakt om een flesje te vullen, komt de lekkere lucht me al tegemoet. Volgende week met een stuk gerookte Orkneykaas beide Elderberry’s maar eens naast elkaar proberen. Wordt, zegt Van Schaik, niet iets wat hij het hele jaar door maakt, maar iets voor de kerstperiode. Ik heb dus iets heel bijzonders gekregen. Fles is niet volgens de regelen der kunst gevuld, dus meer dan een jaar is het niet houdbaar, denkt Van Schaik. Ik stel hem gerust: de fles haalt het begin van het nieuwe jaar misschien net…

De inmiddels traditionele broers- en zussendag vandaag doorgebracht in Leiden. Eerst naar de aanbevelingswaardige tentoonstelling Corpus, Reis door de mens. Mooie, interactieve tour door het menselijk lichaam. Met uitleg via audiosysteem wandel je door het menselijk lichaam, van verwekking, de vorming van de mens en via organen naar de hersenen. Na de klim van circa 1,5 uur, kun je op eigen gelegenheid naar beneden via zalen met meer uitleg over het lichaam, ziekten en dergelijke. Het eerste deel van het bezoek (de audiotour door het lichaam) is het moist.
Daarna gezamenlijk gegeten bij het Van der Valkhotel Haagsche Schouw. Prima kaart, geode wijn. Gegeten aan een ronde tafel, wat gezellig is om als broers, zussen en aanhang bij te praten. Zo vaak zien we elkaar tenslotte ook weer niet… Al met al een bijzonder geslaagde dag.
Benieuwd naar het uitje van volgend jaar.

Het Sauer-orgel, een van de orgels die zijn bespeeld tijdens het concert.

In de �concertkerk� Orgelpark vanavond met D. en R. de jaarlijkse uitvoering bijgewoond van
Canto Ostinato, het meesterwerk van de Nederlandse componist Simeon ten Holt (1923 � 2012). Prachtig spel van Sandra en Jeroen van Veen op de vleugels en Aart Bergwerff op verschillende orgels in de kerk.
Hoewel ik het stuk vaker heb gehoord in Orgelpark, blijft elke uitvoering weer een feestje. Heerlijke muziek, in een prachtige zaal en door de �ruimte� die Ten Holt de uitvoering van het stuk geeft, klinkt deze Canto Ostinato weer anders dan de vorige. Een weldaad voor het oor, een dwang oproepend om de cd thuis of in de auto weer eens te beluisteren. �

Capercaillie

Vaarwel noeste arbeiders en ander volk. Ik vertek voor bijna 5 weken naar mijn tweede vaderland. Het beproefde recept: Starbucks, wandelen, pub, uitzicht, pub, vis, pub, bergje op, bergje af en dan een pub, etc, etc.
Het begint vanavond al goed met een heerlijk visbuffet. En tja, vis moet zwemmen…

Glen Orchy

Vakantie!
Morgen vaar ik naar de UK, voor ruim vier weken Scotland. Heb er nu al zin in.

Op het dak van de St. Bavo kathedraal

Leuk verjaarsfeest van mijn oudste zus Elly. 70 Geworden en dat vierden wij in Haarlem. Eerst rondleiding en orgelconcert in de Kathedraal Sint Bavo. Interessante rondleiding door de koster van de kathedraal, onder andere door de crypte. Ook bovenin de koepel geweest en via planken en trapjes het dak van de kathedraal op. Beozke afgesloten met concert op het Willibrordusorgel door Stephan van de Wijgert (Amsterdam), m.m.v. Rhea Knipscheer, sopraan.
Aansluitend lekker gegeten bij In �t goede uur. Stond een heerlijke kaasfondue op de menukaart. Kortom, een fantastische dag.

De koepel van de St. bavo

Het Willibrordusorgel