Assembly Hall
Vorige week de General Assembly (synode) van de Church of Scotland in Edinburgh. Spannend, interessant, leuk, vermoeiend, het was er allemaal. Had het voor geen goud willen missen en hoop over een paar jaar (mijn kerk in Rotterdam is pas weer in 2017 aan de beurt om een afvaardiging te zenden) zon synode nog eens bij te wonen.
Zitting van de General Assembly van de Church of Scotland, in Edinburgh
Allereerst de onderwerpen. Naast zakelijke rapporten (over pensioenen, verschillende fondsen, commissie voor het hymnebook en dergelijke) ging het om indrukwekkende verhalen over onder andere Bolivia, het Midden-Oosten (met name de situatie in Syri) en Afrika. Er is een ontmoeting met vier bejaarde kleinkinderen van dr. David Livingstone (die van dr Livingstone I Presume?)En hoe om te gaan met homo-predikanten die in de kerk willen trouwen en over de constitutionele gevolgen van de eventuele onafhankelijkheid van Schotland.
Ontmoeting met vier kleinkinderen van de beroemde dr. David Livingstone
Om maar met dat laatste te beginnen: als Schotland onafhankelijk wordt (en daar zijn de meningen nog sterk over verdeeld), moet in Schotland een koning(in) worden gekroond of ingehuldigd als Elisabeth II overleden of afgetreden is. Toch wel grappig dat ik als Nederlander daarover mijn stem heb mogen uitbrengen. Niet dat die ene stem iets uitmaakt: het aantal stemgerechtigde afgevaardigden bij dat de debat was ruim 660, dus…
Het andere onderwerp ligt uiterst gevoelig in de Church of Scotland, sinds de kwestie in 2009 voor het eerst op tafel lag. Rapport van de theologische commissie liet twee richtingen open. De ene kwam neer op: niet meer doen en de ander: het moet kunnen. Als het tweede de meerderheid zou krijgen, zou het tot een kerkscheuring hebben kunnen leiden. Te elfder ure kwam er voorstel van de voormalige synodevoorzitter Albert Bogle op tafel, die de vooruitstrevende kerken wat meer ruimte geeft. Dat voorstel kreeg uiteindelijk een ruime meerderheid. Of dat de tegenstanders tevreden stelt, moet de komende maanden blijken.
En wie luistert er aandachtig?
De General Assembly zelf is zeer de moeite waard voor wie zoiets nog nooit heft meegemaakt. Vrijdagavond waren de nieuwe afgevaardigden, of commissioners al uitgenodigd voor een bijeenkomst met een uitleg over de gang van zaken. Zeer interessant. En je leert het gebouw alvast verkennen en de omgangsvormen.
De opening, op zaterdag, ging gepaard met veel ceremonieel. De benoeming van een voorzitter (Moderator) die deze functie bekleedt tot de volgende synode wordt gevolgd door haar binnenkomst. De begeleider roept bij de deur Moderator en iedereen gaat staan. Ze aanvaardt het ambt en daarna een toespraak. Als ze plaats neemt bij de voorzittersstoel, buigt ze naar het middenvak en iedereen in dat vak buigt terug, daarna volgen de buigingen voor het linkervak en dan het rechtervak. Dat buigen gebeurt elke dag bij het begin van de ochtendvergadering. Inmiddels is ook de afgevaardigde van de koningin (die heft zelf geen tijd) voor de synode binnengekomen, de Lord High Commissioner en dat is net als vorig jaar de Rt Hon Lord James Alexander Douglas-Hamilton, Baron Selkirk of Douglas (aanspreektitel your grace). Ook hij buigt drie keer en er wordt door de aanwezigen ook in zijn richting gebogen. Ook dat gebeurt elke keer. En steeds als de Moderator en de Lord High Commissioner s morgens binnenkomen, gaat iedereen staan. Op de openingsdag wordt eerst de boodschap van de koningin voorgelezen dat ze niet aanwezig kan zijn en voorstelt om in haar plaats de Lord High Commissioner te accepteren. Dat gebeurt uiteraard, waarna een koninklijke boodschap wordt voorgelezen. Vervolgens houdt de Lord High Commissioner een (goede, maar wel lange) toespraak. En de brief en de toespraak worden beantwoord.
Die Lord High Commissioner is overigens niet zomaar even binnengewipt. Er is een flinke processie vanaf het koninklijk paleis (Holyroodhouse), met militair vertoon en muziek.
De Lord High Commissioner neemt plaats op zijn zetel op het hoofdbalkon
van de synodezaal
De Lord High Commissioner in zijn zetel
Het echte synodewerk begint daarna en ook maandag tot en met vrijdag gaat het zo. Elke afgevaardigde is paar weken voor het begin van de synode in het bezit gesteld van een dik synodeboek (LET OP: het duurt even voor het bestand dat je hier links aanklikt, op je scherm krijgt, want het boek is 17 MB zwaar…). Het programma verloopt via een tevoren opgesteld rooster. En per dag is er nog een dagboekje. In de documenten staat geen eindtijd per dag, want het kan uitlopen, maar de richttijd is half zes.
Sfeerbeelden synodezaal
De slotdag kent een apart einde. Weer toespraken (en ook weer een lang verhaal van de Lord High Commisioner). De commissioners wordt tot slot gevraagd zich op de binnenplaats van de Assembly Hall te verzamelen en er wordt dan geklapt als de Moderator de Lord High Commissioner uitgeleide doet.
Moderator Lorna Hood en haar echtgenoot keren terug na het uitzwaaien
van de Lord High Commissioner
Elke synode dag begint met een korte kerkdienst, op maandag is er avondmaal en elke zittingsdag wordt afgesloten met een gebed en de zegen.
De meest bijzondere kerkdienst is op zondag (assemblysunday), in de high kirk op de Royal Mile, St. Giles Cathedral. Heel bijzonder was ook het kerkevenement Heart & Soul op Assemblysunday in Princes Street Gardens. Groepen, locale kerken, presenteren zich, er is muziek. Een gewel
dig evenement, waar zon vijfduizend mensen op afkwamen. Minder dan vorig jaar, maar de weersvoorzichten waren niet al te gunstig dit keer. Hier bijzonder genoten van swingende muziek, zang van Afrikaanse vrouwen uit Glasgow en ook fantastische muziek van de Capercailliezangeres Karen Matheson.
Karen Matheson
En minstens zo bijzonder is de receptie, voorafgegaan door een minitaptoe, van de Lord High Commissioner in Palace of Holyroodhouse, zijn logeeradres deze week. Hij heeft voor de donderdagavond niet alleen synodeleden uitgenodigd, maar ook andere gasten. En zo sta ik ineens tot mijn stomme verbazing over de onafhankelijkheid van Schotland te praten met een lid van het Britse Hogerhuis :-).
En ik ben niet van de hapjes, maar dit keer wel, want dan kan ik tenminste vertellen dat ik gedronken en gegeten heb in het koninklijk paleis.
De uitnodiging voor de receptie in het paleis
Geen foto’s van de receptie zelf, want het was niet toegestaan te fotograferen.
Puffinnest 