Categorie: Algemeen

http://www.youtube-nocookie.com/v/CzzGSUegnK4?version=3&hl=nl_NL
Het oude, vertrouwde, blauwe ratelbord met de vertrektijden op
Utrecht CS is niet meer, alleen nog op YouTube en (straks) in het
Spoorwegmuseum

Vrije dag besteed aan hernieuwde kennismaking met het Spoorwegmuseum in Utrecht. Erg leuk museum, omdat er niet alleen veel valt te zien, maar ook valt te beleven en te doen. En het ritje naar station Maliebaan per trein is ook leuk.
Oude treinen gezien, waarvan een aantal herinneringen oproepen. En het treinbord van de Valkenburgexpress riep herinneringen op aan een vakantie in Valkenburg, waarvoor we in Gouda op de trein stapten en pas in die Zuid-Limburgse gemeente verlieten.

De Arend

De groene, oude, vertrouwde �hondenkop�

Locomotief, gebouwd uit Meccano, het bouwspeelgoed dat
mijn broer vroeger ook had

Kinderintercity

Kolenmijndorp, inclusief pub, nagebouwd in Spoorwegmuseum Utrecht

Treinstellen in het Spoorwegmuseum

Op Utrecht CS vanmiddag ook nog maar even foto gemaakt van het
�klapbord� (vertrekstaat), dat later op de dag zou worden verwijderd.
Heb er heel vaak op gekeken hoe laat trein naar Amsterdam of Gouda ging

De vrije dag in Gouda bij Central
afgesloten met een Brugse Bok

http://www.youtube-nocookie.com/v/ukL3TDV6XRg?version=3&hl=nl_NL

Charlie Parker is ongetwijfeld een van de beste altsaxofonisten als het om de blues gaat. Of, zoals de kortelings overleden Piet Noordijk zei: ,,Als Charlie Parker een �10� is, komen wij nooit verder dan een �4� en dat dan alleen omdat hij een �10� is���

Tijdens bestuursconferentie in Doorn bij mijn collegabestuursleden NVJ sectie Dagbladen laten doorschemeren dat ik in de loop van volgend jaar wil aftreden. Komende maand ben ik twintig jaar bestuurslid en langzaam bekruipt mij het gevoel dat ik tot het meubilair ga behoren. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het werk nog steeds boeiend, leerzaam en leuk, maar twintig jaar is wel lang h�?
De aankondiging nu betekent dat er tijd genoeg is om uit te kijken naar een opvolger. Je moet ze met een lampje zoeken, maar het zal wel lukken.
En als ik volgend jaar afscheid neem, kan ik zonder overdrijving zeggen: het waren twintig fantastische jaren.

Vanmiddag begrafenis bijgewoond van A. Opvallende aanwezigheid, de leden van CMA, de Christian Motorcyclists Association. Had A. al tijd niet gesproken en wist niet dat hij zo betrokken was bij deze organisatie in Katwijk. Goed om te zien dat ook bij een bijeenkomst als deze d eleden massaal aanwezig zijn. Indrukwekkend was de stoet van het kerkgebouw naar de begraafplaats. De escorte kreeg een vervolg op de begraafplaats zelf. Op het moment dat de rouwauto de kerkhoflaan opreed, werden de gashendels van de motorfietsen flink opengedraaid. Zeer indrukwekkend.
In de kerk en ook later die middag, gaan de gedachten terug naar de leuke momenten in het leven. Hoe A. met een andere vriend, T., in mijn eerste auto (een Daf 55 coupé) een achterruitverwarming inbouwden. Alles was aangesloten en A. vroeg me aan de buitenzijde tegen de achterruit te wasemen, omdat dan gecontroleerd kon worden of de verwarming echt werkte. En ik deed dat nog ook
En mijn gedachten gingen terug naar de kampeerjaren in Wageningen. Op de seizoensplek op een zonnige middag voor de tent, flesje bier erbij en zo. En soep. En naar de zondagavonden in de oude Veste. Naast het bordje Bar hingen 2 grote bierpullen. Die mocht niemand gebruiken, behalve A en ik, omdat we het vaste barpersoneel waren. En natuurlijk de jaren dat A basgitaar speelde bij The Griffin Singers. Altijd vlak voor de pauze of het einde even een handgebaar alsof er bier werd getapt, of de dop van de borrelfles werd gedraaid. ‘k Zal ook nooit vergeten hoe zijn buurman en vrouw, ook vrienden en net getrouwd, thuis kwamen en hun woning betraden. Die was door de vrienden behoorlijk overhoop gehaald (alle elpees in andere hoezen, je kent het wel). De moeder van de bruid kon het niet waarderen en omdat A. als eerste haar pad passeerde kreeg hij de volle laag. En hij wist echt van niks!. Het zijn herinneringen die ik zeker na vandaag koester. Rust in vrede A.!

En weer is een jazzmuzikant van ons heengegaan: altsaxofonist en klarinettist Piet Noordijk (79) is zaterdag in zijn woonplaats Hellevoetsluis overleden.
Be�nvloed door Charlie Parker, leerde hij zichzelf sax spelen en werd een grootheid. Hij had zijn eigen bands, maar speelde ook als lead alt in het Metropole Orkest. In Nederland trad hij onder andere op met Pim Jacobs, Rita Reys, Nina Simone en Toots Thielemans. Voor zijn werk is hij onderscheiden met de Wessel Ilcenprijs en de Bird Award.

Hieronder een opname met zijn eigen quartet tijden shet NSJ in 1993: A Night in Tunesia

http://www.youtube-nocookie.com/v/PUsCEI_YAz0?version=3&hl=nl_NL

Waylon

Gisteravond met nichtje A. concert van Waylon bijgewoond in P60 in Amstelveen. Gekregen kaartjes en een gegeven paard� Nee, dat is flauw. Goed. Ik ken(de) muziek van de zanger niet. Het is niet echt mijn stijl, maar dat kan ook komen omdat veel nummers kei- en keihard waren. Daarom hieronder ook geen vijf sterren. Het deed pijn aan mijn oren. De balladachtige dingen klonken wel aardig en ook de single van de nieuwe cd, The Escapist klinkt vrolijk. En last but not least: Waylon kan echt zingen. Zeer goede stem.
En compliment ook voor de band en de twee achtergrondzangeressen. Een gelikte show. Kortom, geen spijt van avondje in (of all places) Amstelveen.

De achtergrondzangeressen

Het Elbertseklavier van het Sauer-orgel in Orgelpark

In Orgelpark in Amsterdam met R. de R. prachtig concert bijgewoond tijdens het Min of meer minimalfestival. Een prachtige uitvoering van het Canto Ostinato van de Nederlandse componist Simeon ten Holt, gespeeld door Jeroen van Veen (piano) en Aart Bergwerff (orgel, ondersteunend).
Heb het werk al eens eerder gehoord, in april 2009, toen met ook nog met Sandra van Veen aan een tweede vleugel. Geweldige muziek, waarbij delen steeds worden herhaald (vandaar de oorspronkelijke titel Perpetuum mobile). Per deel wordt met een niet te missen hoofdknik van Van Veen besloten wanneer naar het volgende deel wordt overgegaan.
Het stuk duurde in deze uitvoering iets meer dan twee uur zonder pauze!) en ik heb me geen minuut verveeld. R en ik zaten op rij 1 en hadden zo heel goed zicht op het handenwerk van Van Veen en van Bergwerff. Bij de laatste was nog iets speciaal. Hij bespeelde in de kerkzaal zelf met een door Elbertse Orgelbouwers uit Soest vervaardigd, computergestuurd klavier (dus geen elektronisch orgel!) het Sauer-orgel, waardoor de registrant niet heen en weer hoeft te lopen van links naar rechts en registers uittrekt of induwt. Dat werk is voorgeprogrammeerd. Het fraaie, bijna futuristisch ogende systeem maakt het ook mogelijk het orgel te laten spelen, terwijl de organist naar een tweede orgel (Verschueren) in de kerk gaat om daar (mee) te spelen. Grappig, omdat je dan tijdens de muziek de registers van het Sauer-orgel ziet verspringen. Via de website van de orgelbouwer ontdek ik dat het bedrijf is een zeer grijs verleden ook het orgel heft geplaatst/opgeknapt van de Gereformeerde kerk aan de Kattensingel in Gouda (de voorlopger van de Turfmarktkerk aan de Turfmarkt), alsmede van de oud-katholieke kerk aan de Hoge Gouwe, de Evangelisch Lutherse kerk aan de Lage Gouwe en dat van de (in de jaren zestig afgebroken) katholiek Jozefkerk aan de Kleiweg.

O ja, en wie vreest dat we alleen voor de muziek naar Amsterdam zijn gegaan: er is wat gedronken op het Leidseplein en gegeten op het Max Eeuweplein! Kortom, een geslaagde missie.

Voor wie iets van Canto Ostinato wil horen, hieronder twee deeltjes die van YouTube zijn geplukt, opgenomen in Orgelpark, tijdens een eerder Minimalfestival:

http://www.youtube-nocookie.com/v/CU33fFX2wGY?version=3&hl=nl_NL

http://www.youtube-nocookie.com/v/KpGclQkZNIQ?version=3&hl=nl_NL

Bj thuiskomst zie ik het bericht dat in de loop van vrijdag vriend en oude koormaat A. van der R. is overleden. Geheel onverwacht komt het niet, maar het moment is zeer rot. Denk terug aan de mooie tijden op de koren (hij basgitaar, ik zang) en de roemruchte Zondagavondkoffie die we jarenlang organiseerden in de oude Veste.

Sometimes it is not the person you miss. It is the feelings and moments you had when you were with them

Een avond onbedaarlijk lachen bij Bert Visscher in de Goudse Schouwburg. Gezet op een ijsbaan, waarbij Gouda probeert de Olympische Winterspelen van 2022 toegewezen te krijgen.
Het gaat te snel � ja, ADHD � om alles te vertellen. Bovendien zijn het zelden korte grappen, maar zijn de hilarische woorden of zinnen onderdeel van een verhaal. Zijn deel over de Elfstedentocht, zijn koek- en zopietent met kookcursus, zijn� teveel om op te noemen. Netto dik twee uur het grootste plezier. Als lachen gezond is, ben ik supergezond nu!