Categorie: Algemeen

Purcell goes celtic

Verrassend concert vanavond in theater Kunstmin in Dordrecht. Drie zeer getalenteerde Ierse folk muzikanten die hun Keltische muziek lieten samensmelten met werken van 17e -eeuwse componist Henry Purcell. Zijn barokmuziek ging moeiteloos over in bijvoorbeeld de opzwepende tonen uit de uilleann pipes (Ierse doedelzak) van de 18-jarige Cian Smith.

De kruisbestuiving van zo op het oog, of beter op het gehoor, twee totaal verschillende muziekstijlen is geen toeval. Het is een project van pianist/componist Julian Schneemann met het Nederlands Blazers Ensemble (NBE).

Hij vertelde afgelopen zondag in het tv-programma Podium Klassiek (altijd +1 als het om verrassende muziek gaat) dat als je goed luistert er veel raakvlakken zijn in de werken van Purcell en de Ierse Keltische muziek. Purcell hoorde veel volksmuziek om zich heen, en omgekeerd putten de volksmusici dankbaar uit de serieuze muziek.

,,Veel muziek van Purcell wordt gevormd door liederen en dansen die vergelijkbaar zijn met de Ierse airs, jigs en reels.’’

Wat in de uitzending zondag ten gehore werd gebracht was voor mij direct reden een kaartje te kopen voor een van de concerten van het NBE met de drie Ierse muzikanten. In Dordrecht dus.

Polka
Drie Ierse muzikanten inderdaad. In de zaal kun je een speld horen vallen als Piaras Ó Lorcáin/Pearse Larkin (20) met zijn donkere stem begint te zingen. En het waarschijnlijk wel 100 jaar oude lied dat hij zondag zong ‘Seán Gabha’, zingt hij nu weer. En al snel met een ‘koor’ van de NBE-muzikanten.

Het lied gaat naadloos over in ‘Lone mountain’, uit de opera Dido and Aeneas van Purcell. En als derde deel weer een Ierse traditional, Julia Clifford’s polka van de naamgeefster van dit stukje. Hier voegt de uilleann pipes zich er bij. En in een volgend nummer bespeelt Smith een fluit. Prachtig.

Robbie Walsh is de derde muzikant op zijn bodhrán, de Ierse trommel. Een solostuk uiteraard, maar verder vooral ondersteunen aan de rest van alle muziek vanavond.

En een viool mag niet ontbreken bij celtic folk. Daarin werd vanavond voorzien door Emmy Storms.

En nu lijkt het net alsof het me vanavond alleen om de keltische kant van het muziekprogamma is gegaan. Niets is minder waar. De muzikanten van het Nederlands Blazers Ensemble (onder leiding van Barty Schneemann) brengen fantastische muziek ten gehore, ook zonder de Ieren.

Het enthousiasme bij het spelen van de werken van Purcell spat er vanaf. Juist door de verschillende instrumentgroepen voor het voetlicht te brengen, maak je op een perfecte manier kennis met wat het NBE allemaal in huis heeft. Petje af.

Over Kunstmin: ben verwend met de prachtige Goudse Schouwburg, maar wat een fantastisch gebouw is het theater van Dordrecht.

Sinds de opening in 1890 wel een paar keer (grondig) verbouwd, maar de allure van de grote zaal is behouden gebleven. Een genot om juist hier het concert te hebben bijgewoond.

Hieronder het optreden van NBE met de Ieren op 5 november 2023:

‘Bij het scheiden van de markt’ een nieuwe fiets gekocht

Zolang ik nog in dienst ben van de krant (tot mid december), kan ik nog gebruik maken van fiscale regelingen van het bedrijf/Belastingdienst. Dus nieuwe fiets aangeschaft vandaag.

De fraaie Gazelle Chamonix gekocht na gunstige privé-recensie van AD-collega en dé fietsende journalist bij de krant MM. Als hij dagelijks vrolijk fietst op deze fiets, moet ik dat zeker kunnen.

Maar rekening houdend met de toekomst (pensioen, misschien vaker een fietstochtje?) is aankoop van een nieuwe interessant. En via het ‘Keuzebudget’ van mij werkgever kost de fiets met accessoires en verzekering me geen 1056 euro, maar slechts de helft. Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee zijn als….

Mijn oude Raleigh (en met oud bedoel ik 45 jaar of zo!, op linker foto), ooit aangeschaft bij de destijds zeer bekende Goudse fietsenwinkel Van Oel deed het nog. Stickertje zit nog op spatbord.

Elektrische fiets?
Ik hoor jullie zeggen: ‘geen elektrische fiets Ruud?’.
Nee, want de fiets moet altijd naar 1-hoog getild worden en die e-krengen zijn best zwaar. De Gazelle die ik heb gekocht, heeft veel versnellingen, dus tijdens de fietstochten in Gouda en de Randstad red ik me prima.

O ja en voor wie in Gouda en omgeving de aanschaf van een (nieuwe) fiets overweegt, kan ik 12GoBiking op Gouwepark (Zevenhuizen, Waddinxveen, Moordrecht, de plaatsnamen lopen door elkaar heen door grondeigendommen) aanbevelen. Ruim aanbod, goed geholpen, echt 5/5 !

En nee, geen inruil van oude fiets. Die heb ik vanochtend gebracht bij de heer Van Waas in Korte Akkeren in Gouda. Die knapt oude fietsen op en geeft ze gratis weg aan wie een opgeknapt  ‘afdankertje’ goed kan gebruiken.

Ben wel een ’mooi weer fietser’, dus de echte test voor de nieuwe fiets komt na de komende zomerse dagen vooral vanaf komend voorjaar. Om die reden kijk ik nu al uit naar 2024!

Al met al een topdag vandaag.

Trompet geeft Canto Ostinato een jazzy gevoel

Al verschillende uitvoeringen van Canto Ostinato, bekende werk van de componist Simeon ten Holt bijgewoond, maar nog nooit een met trompet. Het spel van Eric Vloeimans, die toch vooral bekend is op jazzgebied, geeft een schitterende nieuwe invulling aan het circa 50 jaar oude muziekstuk.

Vloeimans was niet alleen te horen vanmiddag in Het Orgelpark in Amsterdam. Sterker nog, het idee was afkomstig van Aart Bergwerff, de organist die al jaren nauw betrokken is bij het Min of Meer Minimalfestival. Hij probeert elk jaar een nieuwe invulling te geven aan Canto Ostinato. Dit keer dus met Vloeimans die net als hij is opgeleid aan het conservatorium in Rotterdam.

Ben dol op het trompetspel van Vloeimans, houd van Canto Ostinato, dus de middag zou bi voorbaat niet stuk kunnen bij mij. En ik ben niet teleurgesteld. Met 5 kwartier wel een korte uitvoering van het stuk, maar wat klonk het heerlijk. De bekend in de oren klinkende maten en dan doordrenkt –niet continu, maar toch- met de muziek van de trompet. De ene keer heeeeel zacht, dan weer een flinke uithaal. Geweldig.

In Canto Ostinato worden delen steeds herhaald (vandaar de oorspronkelijke titel Perpetuum mobile). Een van de muzikanten (Bergwerff meestal en ook nu weer) met een hoofdknik aangeeft dat een stukje van zestien maten voor het laatst wordt ingezet. In de bewerking van Bergwerff voor vanmiddag zijn – voor de trompet – wat aanpassingen gedaan. ,,Voor de puristen onder u, niet alle noten zijn van Ten Holt’’, meldde hij voor aanvang van het concert maar even.’’

Radio
Ben een liefhebber van Canto Ostinato sinds ik een deel van het werk bijna 15 jaar geleden op de radio hoorde (‘Een goedemorgen met’, op Hilversum 4). Kort daarna de cd aangeschaft en met deze zondag er bij geteld nu al vijf keer live gehoord.

Bijzonder blijft toch het door Elbertse Orgelbouwers uit Soest vervaardigd, computergestuurd klavier (dus geen elektronisch orgel!) waarmee Bergwerff de verschillende orgels in het Orgelpark ‘aanstuurt’. Een bijna futuristisch ogend systeem. Het oog wil ook wat, nietwaar?

Het concert vanmiddag was een cadeautje voor mezelf, omdat ik op deze datum in 1975 hier in Amsterdam mijn eerste schreden zette op het journalistieke pad (schoolkrant niet meegerekend) En juist op deze dag is ook mijn vakantie begonnen die duurt tot de ingangsdatum van mijn pensioen medio december. Dit alles uiteraard luister bijgezet met een goed glas whisky na afloop thuis.

Grandioos stadsfeest rond mijn huis

Heerlijk stadsfeest in centrum Gouda vandaag. Middagprogramma en een grandioze afsluiting op de Markt in de avonduren.

Het feest, De Verwondering, is een vervolg op de maandenlange viering van Gouda 750 jaar stadsrechten in 2022. Het smaakte naar meer en financieel kon het uit. Weet niet wat het gekost heeft, maar er is niet beknibbeld op kwaliteit. En een programma met activiteiten voor jong en oud.

Het feest begon afgelopen donderdag en ook vrijdag was er van alles te doen, maar tja werk he, dus niets bijgewoond.

Zaterdag wel. Voor de kids was er de Buzzz (ja, met 2x een z, geen tikfout) waarbij ze met skelters met daarboven een bij of wesp die met vleugels flapperde. En een silent disco (foto links). Ook leuk, een bioscoop in miniformaat (bakfiets): Bakkie Bike Cinema. Nee, ik heb er niet in plaatsgenomen.

In de St.-Janskerk een duurzaamheidsmarkt (er moet ook iets educaties in het programma natuurlijk) en circusachtige acts op de Markt, Achter de Waag. Nieuwe Markt en in de omliggende straten, zelfs voor mijn huisdeur. Heel leuk was de ‘verende’ show Springtime. Een romantische komedie in de traditie van de stomme film.

Drukker

Vanavond ogen uitgekeken bij Tac O Tac (acrobatiek uit Frankrijk), de vreemde creaturen van Pansectirapti en Saurus, met meer dan manshoge monsters die zich tussen het publiek begeven. Zie filmpje hieronder.

Net als ik waren er veel stadgenoten en bezoekers die genoten van het gratis festival, want het was beduidend drukker in de binnenstad dan op een gewone zaterdag.

Al met al: voor herhaling vatbaar.

Op naar het volgende feest. Van komende dinsdag tot en met zondag is er kermis in mijn voortuin. Zal er geen euro uitgeven, maar wel kijken, vooral ‘s avonds als de lichtjes het plein feeëriek verlichten.

Zeilmiddag Sneekermeer

Heerlijke zeilmiddag vandaag op het Sneekermeer als donateurs van het skûtsje van Ljouwert/Leeuwarden. Het jaarlijkse uitje als tegenprestati8e voor de financiële bijdrage.

Het weer was geweldig, maar de wind viel tegen. Kracht 3 is beetje weinig om goed te kunnen zeilen voor de skûtsjes die vandaag meedoen met de Waterpoortrace.

Dat merkte is al toen we vanaf het volgschip Vrouwe Nieske vanaf de ligplaats bij het Starteiland met het salonskûtsje richting ‘ons’ skûtsje, de Rienk Ulbesz gingen. Geen deining en met een slakkengang over het water. Aan het grootzeil en de fok lang het niet, er was gewoon nauwelijks eind.

Wel paar mooie foto’s van het Ljouwerter skûtsje kunnen maken en op de Vrouwe Nieske uiteraard genoten van de Berenburg. De middag besloten met een heerlijk diner in de Beach Club. Geweldige dag. Het was de rit (twee uur heen en twee uur terug) meer dan waard.

Hieronder een kort filmpje.

Er klinkt weer doedelzakmuziek in mijn Schotse kerk

Er klinkt weer doedelzakmuziek in ‘mijn’ Schotse kerk in Rotterdam. Of, zoals het vandaag heette een Heilig Huisje.

Heilige huisjes is een Rotterdam project waarbij gebedshuizen verspreid door de stad, niet alleen kerken, enkele dagen hun deuren openstellen voor publiek dat anders misschien nooit binnenkomt. ,,Ik kom hier vaak langs en wilde nu wel eens binnenkijken”, hoor je dan.

Na de eerste editie van vorig jaar, heeft mijn kerk dit keer weer meegedaan. Alleen op de zaterdag. Een flink aantal vrijwilligers van de kerk zorgde voor een warm welkom. Rondleidingen, versnaperingen.

Kinderen vinden het altijd spannend om het restant van de bom te zien die begin jaren vijftig gevonden is bij het bouwrijp maken van de grond voor de bouw van ons huidige kerkgebouw.

Mozaïekmuur
Ouderen zijn geïnteresseerd in het verhaal dat na het bombardement in de meidagen van 1940 ons vorige kerkgebouw platgebombardeerd werd. Evenzeer gaat de aandacht uit naar de kleurrijke mozaïekmuur langs de tuin van ons kerkcomplex. Het is tien jaar geleden gemaakt door leden van de kerk en buurtgenoten.

En dat alleen de kluis intact was, met daarin onze kerkgeschiedenis (zoals notulen van kerkenraadsvergaderingen) bewaard zijn gebleven. Zelfs de notulen van de allereerste vergadering van 11 september 1643. Ook het bijzondere verhaal over de glas-in-lood ramen in het trapportaal wekt de interesse.

Ik vind het, net als met Open Monumentendag, weer leuk mijn bijdrage te leveren aan de rondleidingen. Heb het ook nu weer met plezier gedaan.

Heilige Huisjes heeft voor de vier kerken in Cool Zuid waar mijn kerk staat, dit keer extra activiteiten. Voorafgegaan door doedelzakspelers van de The Hague Highland Pipe Band konden liefhebbers mee met een toch langs die vier kerken, om te eindigen bij de mijn kerk aan de Schiedamse Vest. Daar speelden de pipers nog even in de kerkzaal.

Akoestiek
Bijzonder om dit Schotse muziekinstrument in een Schotse kerk te horen, zeker met de mooie akoestiek die ons gebouw heeft. De enige andere keer dat doedelzakmuziek hier klinkt, is elk jaar rond 11 november als ook onze Schotse kerk op Remembrance Sunday stilstaat bij de slachtoffers van oorlog en geweld. Een piper speelt bij de ingang van de kerkzaal dan de Lament, een klaaglied.

Daarna vandaag voordrachten (onder andere gedichten van Robert Burns door Guino van Weenen) en geweldige zang van Michline Plukker, die zelfs spontaan met de pipers de Skye Boat Song zong. Zij maakte mijn dag compleet. Wat een gouden stem.

Zie voor de muziek van de doedelzakspelers en Michline Plukker het filmpje hieronder.

Vorstelijk bezoek aan Amsterdam

Vorstelijk bezoek gebracht vandaag aan onze hoofdstad: het Paleis op de Dam. Je kunt daar –behoudens gesloten deur voor zeer belangrijke gasten – als onderdaan gewoon terecht. Een aanrader.

Ben natuurlijk lopend en vooral met de tram decennialang langs het paleis gekomen, maar nooit het idee gehad dat je naar binnen kunt. Leerde een paar weken geleden dat buiten die perioden je als bezoeker naar binnen kunt. Zelfs de Museumjaarkaart is geld.

Had wel enige scepsis. Het is niet zomaar een museum. Het is een werkend paleis.

OK, de koning en koningin overnachten er niet regelmatig, maar er zijn officiële ontvangsten, zoals staatsbezoeken en de beroemde balkonscene na de ondertekening van de abdicatie van de aftredende vorst.. Dus wat kun je wel en wat kun je niet zien.

OK, de keuken beneden waar de tig gangen menu’s voor de vorstelijke gasten worden bereid, kom je niet in, maar wel de ruimten die er toe doen. Het paleis was ooit het stadhuis van Amsterdam.
Uit die periode en ook uit de tijd van koninklijk paleis valt genoeg te zien in de kamers, de schilderijen, marmeren beelden, plafond-schilderingen en noem maar op. Vergaap je aan Atlas in de grote, indrukwekkende Burgerzaal.


En je ziet hoe een kamer er in de oorspronkelijke setting uitziet en hoe voor bij een officiële overnachting het kleine oude bed wordt vervangen door een ‘kingsize’ moderne versie. Je loopt hier echt door eeuwen historie van de stad en het koninkrijk.

Kunstschatten
Van de scepsis is na het bezoek niets overgebleven. Een bezoek aan het paleis (geen bezit van de koning zoals je bij die benaming zou denken, maar van de staat!) is zeer leerzaam zowel qua geschiedenis als qua kunstschatten. De fraaie klokken, schilderijen, lambrizeringen, veel meubilair in Empire stijl… het is allemaal vanwege de rijke historie die hier samenkomt, een lust voor het oog.

Zoals ik wel meer heb met musea is één bezoek niet genoeg. Er valt zoveel te zien en te leren dat je er tweede, misschien wel een derde keer heen moet.

O, en als jij ook besluit er heen te gaan, neem dan voor de (gratis) audiotour mee. Die geeft niet alleen een zeer goede uitleg over de verschillende ruimten in het algemeen, maar ook over details in schilderijen, klokken en andere interessante details van dit wonderschone Paleis op de Dam.

Bekijk in het korte filmpje hieronder nog enkele foto’s.

Twee oud-collega’s van me op de planken theater Gouda dit seizoen (en raad eens wie er kaartjes heeft)

Het nieuwe schouwburgseizoen in de Goudse Schouwburg levert me herinneringen op aan twee oud-collega’s in de 48 jaar dat ik vanaf oktober dit jaar actief ben als journalist.
Eentje uit de begintijd (Youp van het Hek, toen nog Joep) en een van veel later (Mark van der Werf). Lijkt me mooie afsluiting van mijn journalistieke loopbaan.

Elk jaar kijk ik reikhalzend uit naar het aanbod in het theater in Gouda. Ben ook dit jaar niet teleurgesteld door de variëteit, al had er naar mijn smaak (maar dat is dus puur persoonlijk) wat meer toneel in gemogen. Maar misschien was er niet meer te bieden dit nieuwe theaterseizoen. Mar goed, deze buit is alvast binnen:

21/11: Laagland, door Het Nationale Theater (toneel)
22/11: Meester Mark (mijn oud-collega bij Rijn en Gouwe)
24/11: The Kilkennys (Ierse folk)
09/12: Lebbis & Jansen (cabaret, Oudejaarsconference)

05/01: Augustus: Oklahoma Toneelgroep Maastricht (toneel)
09/01: Youp van het Hek, De laatste ronde (mijn oud-collega bij Distrifood/Foodpress)
03/02: Diederik van Vleuten:  Bouwjaar ’61

Misschien komen er nog wat voorstellingen bij de komende maanden. Ik zie wel. Sta in elk geval voor één voorstelling in de wachtrij: Peter Pannekoek (20 oktober, cabaret). Hij is goed, dus al mag ik maar in het schellinkje zitten…

De laatste maanden van Vincent van Gogh: de levenslust spat er van af op zijn schilderijen

Werken van Vincent van Gogh uit de laatste maanden van zijn leven vlakbij Parijs bijeengebracht in een tentoonstelling in het Van Gogh museum.

Ben al paar keer eerder naar het Van Gogh museum in Amsterdam geweest, omdat ik steeds weer geniet van de werken van Van Gogh. Met de tentoonstelling Van Gogh in Auvers heeft het museum meer gedaan dan een aantal werken van de schilder opnieuw gerangschikt. Er zijn werken te zien uit andere musea en uit particuliere collecties.

Bijzonder zijn de acht schilderijen uit Musée d’Orsay in Parijs, die normaal gesproken niet worden uitgeleend. Dan gaat het onder andere om doeken die dat museum heeft verworven uit de nalatenschap van Paul Gachet, een nazaat van dokter Paul Gachet uit Auvers, met wie Van Gogh goed contact had. De arts hield ook een oogje in het zeil als het ging om de gezondheid van de schilder.

Revolver

Vincent van Gogh heeft maar kort gewoond in Auvers-sur-Oise, niet ver van Parijs. Hij kwam er aan op 20 mei 1890 en stierf er op 29 juli van dat jaar, nadat hij zichzelf met een revolver in de borst had geschoten.

Na ontslag uit de psychiatrische inrichting in Saint-Remy zocht Van Gogh een rustige plek om zich weer op het schilderen te storten. Liefst niet te ver van Parijs, daar woonde zijn broer Theo. Die vond dokter Gachet, gespecialiseerd in melancholie, bereid om een oogje in het zeil te houden terwijl Vincent verder herstelde.

Al snel raakten de twee bevriend en schilderde Van Gogh vele uren in de tuin. Hard werken; dat was de beste manier om zijn ziekte op afstand te houden, drukte Gachet hem op het hart.

Een depressieve kunstenaar aan het werk hier? Nou, hij schilderde er op los hier, leert de tentoonstelling; zo’n zeventig stuks in die zeventig dagen. Vijftig zijn er tot begin september te zien in het museum in Amsterdam. Geen sombere voorstellingen. De schilderijen tonen veel kleur en de levenslust spat er van af. Van Gogh was kennelijk zeer onder de indruk van het dorp en vooral van de omringende natuur.

Bijbels karakter

Er hangt één schilderij met een Bijbels karakter: Maria die de dode Jezus beweent. Dat heeft Van Gogh niet hier geschilderd, maar al in Saint-Rémy. Het is zijn versie van een schilderij van Eugène Delacroix. Het hing in Auvers vermoedelijk ‘troostend’ in zijn kamer.

De vriendschap tussen schilder en arts kwam Gachet niet slecht uit. Hij was zelf amateurschilder en kunstverzamelaar. Vandaar de vele werken van Van Gogh die in het bezit kwam van hem en zijn familie.

Van Gogh was niet de enige schilder die veel tijd doorbracht bij Gachet. Wie het huis van de dokter in Auvers nu bezoekt, krijgt al snel de indruk dat het er een zoete inval was voor kunstenaars, onder wie Paul Cézanne.

Eén schilderij is niet te zien: Stilleven, vaas met madeliefjes en klaprozen. Het is een van de laatste schilderijen dat hij maakte voor zijn dood. Het werd werd negen jaar geleden geveild voor bijna 62 miljoen dollar (66 miljoen euro) in New York. Maar de koper bleek niet de koper. En het schilderij is spoorloos.

Ik vind de tentoonstelling zo mooi, boeiend en leerzaam dat ik deze zomer vast nog een keer naar het Van  Gogh Museum ga om de onder te dompelen in de schoonheid van al die schilderijen uit de laatste maanden van het leven van Vincent van Gogh. En ik raad het de lezer van mijn weblog ook aan.