Categorie: Gouda

Geweldige voorstelling van Toneelgroep Maastricht gisteravond in de Goudse Schouwburg. Een lange zit (de voorstelling duurt ruim drie uur), maar bij ‘Augustus: Oklahoma’ vloog de tijd voorbij.

Het uit 2013 daterende stuk (van de Amerikaanse scenarioschrijver Tracy Letts ) speelt zich af in de ieder jaar warmer wordende maand augustus, op het platteland van de Amerikaanse staat Oklahoma, waarvan de oorspronkelijke bewoners ooit zijn verjaagd.

Senopsis van Toneelgroep Maastricht: Daar staat het statige ouderlijk huis van de zussen Weston. Als hun vader spoorloos verdwijnt, keren ze met aanhang terug om hun moeder bij te staan in het verdriet. Maar wat een samenkomst van troost en verbintenis had moeten zijn blijkt een explosieve confrontatie waarin oude wonden worden opengereten en weggestopte emoties onherroepelijk aan het licht komen.

Dialogen
Het verhaal van Augustus: Oklahoma wordt helder gebracht ondanks de flinke bezetting. Met niet minder dan dertien spelers (!) is voor de pauze ruim aandacht om alle karakters en familieverbanden in deze productie van Toneelgroep Maastricht over het voetlicht te brengen. Na de pauze is er meer ruimte voor de lach in het publiek door de geestige, maar nog steeds scherpe dialogen.

Alle acteurs verdienen een pluim (ik geef het je te doen zo’n lange avond te spelen), maar ik vond met name Ariane Schluter (als de aan medicijnen verslaafde moeder Violet Weston) en Wendell Jaspers (dochter Barbara) er boven uit steken.
Compliment ook voor regisseur Michel Sluysmans. De voorstelling was ge-wel-dig! En wat blijft de Goudse Schouwburg toch een heerlijk, gastvrij theater. Vanaf binnenkomst ben je een avond uit.

Decor
Ben nooit zo van een pauze in een voorstelling, maar er viel dit keer niet aan te voorkomen. Het ombouwen van het decor kostte veel tijd. Na van het pauzedrankje genoten te hebben, zat ik al weer tijdig in de zaal van de Goudse Schouwburg. En het geluid van het ombouwen was door het toneeldoek heen te horen en duurde tot vlak voor het begin van het tweede deel.  

De voorstelling is nog tot 14 april te zien in verschillende theaters in het land. Wie van een goede toneelvoorstelling houdt, raad ik aan een kaartje te bemachtigen.

Heerlijke avond toneel in de Goudse Schouwburg. Het Nationale Theater bracht Laagland op de planken. Een vlijmscherpe en komische voorstelling. Waarin de kloof tussen het (stads)bestuur en omwonden van een omstreden woningbouwplan zichtbaar wordt.

In de kleine gemeente Langwetering wordt de rust ruw verstoord als de plaatselijke recreatieplas wordt aangewezen als bestemming voor klimaatneutrale waterwoningen.

De drijvende woonwijk is ontwikkeld door de succesvolle tech-ondernemer Hugo (Joris Smit).

Tijdens een ‘keukentafelgesprek’ op het gemeentehuis blijkt echter dat de lokale bewoners, onder aanvoering van de flexwerkende elektromonteur Ferry (Mark Rietman), niets moeten hebben van Hugo’s goede bedoelingen.

Als journalist herken ik veel van de gebruikte termen die de wethouder en haar rechterhand bezigen. Termen om het volk zoet te houden en voor de bestuurders gangbaar zijn, maar de wenkbrauwen doen fronsen van het volk.
En ja, door een foutje is een tweede brief met informatie en beslistermijnen niet verzonden. ,,Maar ja, we kunnen nu niet meer terug.’’  Zeer herkenbaar in dit stuk van Het Nationale Theater.

Goed spel, simpel maar doeltreffend decor. Een heerlijke toneelavond.

Heerlijk stadsfeest in centrum Gouda vandaag. Middagprogramma en een grandioze afsluiting op de Markt in de avonduren.

Het feest, De Verwondering, is een vervolg op de maandenlange viering van Gouda 750 jaar stadsrechten in 2022. Het smaakte naar meer en financieel kon het uit. Weet niet wat het gekost heeft, maar er is niet beknibbeld op kwaliteit. En een programma met activiteiten voor jong en oud.

Het feest begon afgelopen donderdag en ook vrijdag was er van alles te doen, maar tja werk he, dus niets bijgewoond.

Zaterdag wel. Voor de kids was er de Buzzz (ja, met 2x een z, geen tikfout) waarbij ze met skelters met daarboven een bij of wesp die met vleugels flapperde. En een silent disco (foto links). Ook leuk, een bioscoop in miniformaat (bakfiets): Bakkie Bike Cinema. Nee, ik heb er niet in plaatsgenomen.

In de St.-Janskerk een duurzaamheidsmarkt (er moet ook iets educaties in het programma natuurlijk) en circusachtige acts op de Markt, Achter de Waag. Nieuwe Markt en in de omliggende straten, zelfs voor mijn huisdeur. Heel leuk was de ‘verende’ show Springtime. Een romantische komedie in de traditie van de stomme film.

Drukker

Vanavond ogen uitgekeken bij Tac O Tac (acrobatiek uit Frankrijk), de vreemde creaturen van Pansectirapti en Saurus, met meer dan manshoge monsters die zich tussen het publiek begeven. Zie filmpje hieronder.

Net als ik waren er veel stadgenoten en bezoekers die genoten van het gratis festival, want het was beduidend drukker in de binnenstad dan op een gewone zaterdag.

Al met al: voor herhaling vatbaar.

Op naar het volgende feest. Van komende dinsdag tot en met zondag is er kermis in mijn voortuin. Zal er geen euro uitgeven, maar wel kijken, vooral ‘s avonds als de lichtjes het plein feeëriek verlichten.

Na – op één dag na – tien jaar weer een opvoering gezien van De Kersentuin. Het uit 1904 daterende werk van de Russische schrijver Anton Tsjechov. Het laatste stuk dat hij schreef voor zijn dood handelt over de weduwe Ljoebov die treurt om de ontrouw van haar Parijse minnaar.

Zij komt uit Parijs om de zomer door te brengen bij haar broer op het landgoed waar ze is opgegroeid. Daar wachten haar echter andere problemen. Wegens financiële nood moet het landgoed worden verkocht, tenzij er zomerhuisjes op gebouwd worden voor vakantiegangers uit de stad. Ljoebov weigert de werkelijkheid en de veranderende tijd onder ogen te zien. Maar die werkelijkheid is meedogenloos.

De Kerstentuin die Toneelgroep Maastricht vanavond in de Goudse Schouwburg heeft opgevoerd, is aan gepast aan de huidige tijd. En wat andere aanpassingen. Zo komt Ljoebov nu niet uit Parijs, maar uit New York. En ook niet omdat haar geliefde haar heeft verlaten, maar vanwege een mislukte carrière als actrice. Geen idee waarom deze veranderingen zijn doorgevoerd.

Nou ja, regisseur Michel Sluysmans zegt dat het dik 100 jaar oude stuk nog steeds actueel is, maar wel een actualisatie nodig had. ,,Het stuk gaat over de veranderende tijd en hoe daarmee om te gaan, een thema dat ruim 100 jaar later niet minder relevant is maar wel en geactualiseerde interpretatie verdient. Jibbe Willems heeft op de fundamenten van Tsjechov een prachtig nieuw stuk geschreven, waarin zijn humor, melancholie, liefdesperikelen en mensbeeld helemaal zijn geïmplementeerd in de wereld van nu.’’

Toch blijft het heerlijk om het verhaal opnieuw (na april 2013 en ergens in 2010) weer te zien in de Goudse Schouwburg. Goed spel van Anniek Pheifer (Ljoebov) en Jeroen Spitzenberger (ondernemer Lopachin) en de andere spelers. Bijzonder vond ik de bijdrage van Beppe Costa die niet alleen de rol van bediende Firs speelt, maar ook een multi-instrumentalist is tijdens de voorstelling.

En uiteraard was ik weer blij dat de voorstelling geen pauze kende die je uit het verhaal rukt. Gewoon iets meer dan twee uur genieten. De tijd vloog voorbij.
Al met al: 5 sterren van mij.
Fotocredits: Ben van Duin

Hieronder de trailer van het stuk:

Uitgesteld, uitgesteld, maar nu besteld (en deels gekregen): mijn keuze voor het nieuwe theaterseizoen in de Goudse Schouwburg:

15 december 2022: Dolf Jansen – Flitsbezorgd (oudejaarsconference)
21 januari 2023: Scrum – Back to Basic (heerlijke Schotse en Ierse folk)
4 april 2023: Bert Visscher – Dat zie je een ander niet doen
12 april 2023: De Kersentuin – Toneelgroep Maastricht

Wil ook graag naar jubileumvoorstelling 30 jaar Goudse Schouwburg (ik ken de oude nog, heb de bouw en opening nieuwe meegemaakt, dus ja…), maar daar zijn nog geen kaartjes voor te bestellen.

En nog meer wil ik graag naar voorstelling Youp van ’t Hek in maart volgend jaar. Zijn geen (of nog ergens in ’t schellinkje) te krijgen, dus sta op wachtrij.

Zou mooi zijn in het jaar dat ik de journalistiek vaarwel zeg, de man te zien die opmaker was bij de tijdschriften waar ik in 1975 mijn journalistieke carrière begon. Het is, heeft hij aangekondigd, ook zijn laatste kunstje. Duimen dus.

Hoe dan ook al vier mooie voorstellingen in the pocket.