Geen Schotse muziek, maar wel op de Schotse Lamant gebaseerd, deze Ashokan Farewell, door de Amerikaanse violisten Jay Ungar en Molly Mason.
Een heerlijk mijmernummer (schenk gerust een glaasje in, er zit vast we een vijf in de klok…).
Gekozen omdat, als jullie dit lezen en horen, ik voor week in Edinburgh ben. Geen vakantie dit keer, maar kerkvergadering, of synode (General Assembly)
van mijn kerk.
Hoorde dit nummer deze week op de radio. Schijnt zeer bekend te zijn, maar ik kende het niet. Geweldig gezongen. Eenvoudige melodie. Het heeft iets wat je aandacht blijft trekken.
Als je op internet (YouTube) zoekt, kom je nog veel meer uitvoeringen tegen. Deze met Amerikaanse bluegrass-zangeres Alison Krauss vind ik wel een heel mooie. Ook door de begeleiding door het Berklee Gospel Ensemble.
Hieronder de tekst:
As I went down in the river to pray Studying about that good old way And who shall wear the starry crown Good Lord, show me the way!
O sisters, let’s go down, Let’s go down, come on down O sisters, let’s go down Down in the river to pray
As I went down in the river to pray Studying about that good old way And who shall wear the robe and crown Good Lord, show me the way!
O brothers, let’s go down Let’s go down, come on down Come on, brothers, let’s go down Down in the river to pray
As I went down in the river to pray Studying about that good old way And who shall wear the starry crown Good Lord, show me the way!
O fathers, let’s go down Let’s go down, come on down O fathers, let’s go down Down in the river to pray
As I went down in the river to pray Studying about…
Pasen in voorbij, maar toch nog mooi stukje Bach-muziek gevonden. Hoor het heel vaak voorbij komen op de (internet)radio: Bach Cello Suite No.1 – Prelude. Hier gespeeld door Yo-Yo-Ma. Een fraaie uitvoering.
Kan natuurlijk niet anders op de ze Goede Vrijdag. Iets uit de Mattheus Passion. En dan ook maar het slotkoor: Wir setzen uns mit Tränen nieder und rufen dir im Grabe zu, ruhe sanfte, sanfte ruh. Ruht, ihr ausgesognen Glieder, euer Grab und Leichenstein soll dem ängstlichen Gewissen ein bequemes Ruhekissen und der Seelen Ruhstatt sein, höchst vergnügt schlummern da die Augen ein.
Maar dit keer geen Mattheus Passion als Muziek voor het weekeinde, maar iets anders. Kende het al, maar hoorde het afgelopen dagen een paar keer op de (internet)radio. De Prelude van de eerste cello suite.
Als je het hoort, herken je het uit duizenden, al leg je mogelijk niet de link met de naam van het stuk.
Het blijft een heel bijzonder cellowerk. Hoop dat je er net zo van geniet als ik altijd.
Hoorde deze muziek gisterochtend op weg van Gouda naar Alphen a/d Rijn. Rustig op de weg, zonnetje speelt in het gezicht. En dan een heerlijk werk van Bach. Cantate 140 (BWV 645, Wachet auf, ruft uns die Stimme). Dan kan je dag toch niet meer stuk? Ik snapte direct weer waarom ik toch zo’n liefhebber ben van Bach. Tears in my eyes.
Het is de uitvoering die het dichtst komt bij die op Britse Classic FM die ik donderdag in de auto hoorde. Daar meer strings (cello, bas) in plaats van koperwerk (hoorn) in dit koraal. En ook een fractie langzamer, ‘dragender’, gespeeld. Maar niet te min een fantastische instrumentale uitvoering, deze YouTube versie.
Volume omhoog en een prettig weekeinde!
(voor de jeugd die een hippe uitvoering wil: scroll naar beneden)
Wachet auf, ruft uns die Stimme
Der Wächter sehr hoch auf der Zinne,
Wach auf, du Stadt Jerusalem!
Mitternacht heißt diese Stunde;
Sie rufen uns mit hellem Munde:
Wo seid ihr klugen Jungfrauen?
Wohl auf, der Bräutgam kömmt,
Steht auf, die Lampen nehmt!
Alleluja!
Macht euch bereit
Zu der Hochzeit,
Ihr müsset ihm entgegengehn!
De hierboven beloofde moderne uitvoering:
En om de mond te spoelen, hieronder een uitvoering op het orgel van de kathedraal van Forcalquier in Frankrijk:
Heerlijk genoten van Canto Ostinato. In de Goudse Schouwburg dit keer. Weer eens wat anders dan in Orgelpark, waar ik dit meesterwerk van Simeon ten Holt al drie keer heb beluisterd. Ten eerste: geen orgel, alleen de twee vleugels. Ten tweede Mensen op de vloer op matjes.
Was heel bang dat dat laatste mijn aandacht van de muziek zou afhouden. Dat is gelukkig heel erg meegevallen. Al direct bij het begin werd ik weer betoverd door de prachtige muziek. Wie het ook eens heeft gehoord, zal het met me eens zijn: of je vindt het fantastisch, of je vindt er geen bal aan. Een tussenweg is er niet. Dik anderhalf uur pianospel, zonder pauze.
Uit het feit dat ik ‘Canto’ nu voor de vierde keer live heb meegemaakt, mag je opmaken dat ik tot de eerste categorie behoor. En dan heb ik het nog niet eens over de keren dat ik het heb grijsgedraaid op mijn Ipod (is dat technisch wel mogelijk?).
De muziek klinkt zo simpel, maar juist door de herhalingen die er in zitten, het dubbelspel luistert het heel nauw voor de beide muzikanten, Jeroen en Sandra van Veen. Zij zijn dan ook de meesters van de vertolking van deze minimalistische muziek. De drie keer in Orgelpark in Amsterdam, vertolkten zijn het ook, toen samen met organist Aart Bergwerff.
Heerlijk genoten vanavond van concert Jan Akkerman en zijn band. Blijft toch Nederlands grootste gitarist. En natuurlijk niet alleen omdat zijn muziek uit zijn Focus-tijdperk zo herkenbaar is. OK, het was wel heerlijk om wat stukje van die band te horen vanavond. Natuurlijk stukken als Streetwalker, Floatin’, Skydancer en Crackers
Je moet er wel tegen kunnen. Sommige composities waren een ware aanslag op de trommelvliezen. Maar geen spijt gehad van dit theaterkaartje, integendeel. Vanaf rij 3 in het midden meer dan goed zicht ook op het virtuoze spel zelf. En ook complimenten voor de band. Perfecte begeleiding door toetsenist Coen Molenaar, bassist/percussionist David de Marez Oyens en drummer Marijn van den Berg.
Nou, niet teveel tekst hier dit keer. Geniet maar lekker van het filmpje hieronder en van de foto’s.
Rondweg genoten van Lavinia Meijer in de Goudse Schouwburg vanavond. Nou ja, niet helemaal dan. Ze is een fantastische harpiste. Zonder meer. Maar ik geniet toch meer van haar soleren, dan van de kunstjes die er bij worden gehaald en ‘opnames’, die door haar muziek worden gekwakt. De meerwaarde ervan is mij in elk geval ontgaan. Vandaar geen vijf sterren dit keer.
Laat onverlet dat als zijn alleen met haar harp in de weer is, je als kijker/luisteraar niets tekort komt. Wat een geweldig geluid.
Uiteraard speelde ze veel werk van Philip Glass (zoals de zeer fraaie Etude 12) die komende dinsdag (31 januari) zijn 80ste verjaardag viert. En werken van componisten die zijn geïnspireerd door Glass, onder wie Ellis Ludwig-Leone (het stuk Night Loops).
Tot slot speelde ze Hallelujah (zie stukje film hieronder), van Leonard Cohen, die volgens Meijer ook door Glass is geïnspireerd.
Heerlijke folkfiddle van Ryan Young. Hoorde hem vanavond spelen op BBC Alba, de BBC-zender die zoveel Highlands and Islands in zijn programma’s stopt.
Zijn spel is een mengeling van Schots en Iers, want Young heeft zich door de muziek uit dat land sterk laten beïnvloeden, zegt hij zelf.
Hij was te horen op BBC Alba, omdat hij de award kreeg voor Up and Coming Artist of the Year, tijdens de jaarlijkse Scottish Traditional Music Award.
Tip: de man heeft nogal afleidende gezichtstrekjes. Luister dus naar onderstaand nummer met je ogen dicht!