Vanmiddag/-avond bij Wijnhoeve De Kleine Schorre, in het Zeeuwse (Schouwen-Duiveland) Dreischorre weer eens kunnen genieten van een optreden van de Dutch Swing Society (DSS) onder leiding van Ed van Dantzig, goede vriend die me begin jaren tachtig de voorliefde voor de jazzmuziek bijbracht. We kenden elkaar al van boottocht op IJsselmeer, in de tijd dat ik in Amsterdam werkzaam was. Daarvoor maar dat was dus voor mijn tijd – was de band al een veel geboekte gig in de voor liefhebbers enige jazztent in het Goudse, t Vaantje in Reeuwijk.
Hoe dan ook, de banjospeler van het orkest, Ed van Dantzig, kwam ik weer tegen in mijn Goudse tijd. Hij benaderde me voor het samenstellen van het programmaboekje voor het Randstad Jazz Festival waar hij voorzitter van was en na een paar jaar belandde ik in het bestuur van de organisatie van het festival. Het waren prachtige jaren. Allemaal mensen met maar n doel: een leuk jazzfeest neerzetten voor Goudse regio. Veel beroemde jazznamen die op Nederlandse jazzpodia schitterden deden Gouda aan. Grote Amerikaanse namen, Nederlandse gezelschappen en all time favorite Engelse zangeres Beryl Briden. Een dijk van een zangeres, met een geweldig bos hout voor de deur, waaruit de vingerhoedjes te voorschijn kwamen die ze gerbuikte voor het bespelen van het wasbord. Haar show trok de jeugd in groten getale. Er kan met recht gezegd worden dat mede door haar in ieder geval een deel van de Goudse jeugd de liefde voor de jazz is bijgebracht. En anders gebeurde dat wel op de zaterdagmiddag bij de finale van het Rabobank Streetparade Concours. Ed zelf trad ook heel vaak (meer dan tien jaar) op (ook als begeleiding voor Briden) en het publiek hing aan de lippen van de sound van zijn orkest.
Het waren de tijden dat het drie dagen durende festival per avond meer volk trok dan Kaarsjesavond (Gouda bij Kaarslicht). Het was de tijd van het gemakkelijk iets kunnen regelen. De vergunningen voor het festival kwamen meestal tegen de zomer van het volgende jaar Gratis podia in de binnenstad en in of bij de kroegen en als enige betalende punt de zeer in trek zijnde Ronde Spiegeltent. Een geweldig iets. De tent (hier op foto’s van de huidige eigenaar, maar het is echt onze tent) kwam altijd op dinsdag (twee dagen voor het begin van het festival!) in Gouda aan, na weken in gebruik te zijn geweest als podium voor het boekenfestival in de Schotse hoofd- en festivalstad bij uitstek: Edinburgh. Altijd toch weer zenuwachtig, dus – toevallig!!! moesten alle bestuursleden van ons festival die dinsdagochtend op de Markt zijn
Waar was ik? O ja, die herinneringen dus. Broer en schoonzus op zaterdag ook in de stad om te helpen, neefjes hielpen met rondbrengen van drank voor de musici naar de podia. Hele zondag gebroken (de enige dag in het jaar dat ik de kerkgang oversloeg), maar een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Jammer dat we zon festival niet meer hebben in Gouda. Gelukkig is de jazzliefde niet bekoeld. Jarenlang ben ik met enkele vrienden naar Wageningen gegaan waar de sfeer van het jazzfestival deed denken aan dat van Gouda. En sinds vorig jaar is er het bezoek aan het The Hague Jazz.
Dat dus over het verleden. Het borrelde allemaal op tijdens het luisteren naar de DSS in Zeeland vandaag.
The Dutch Swing Society trad in het verleden veelvuldig op voor televisie en radio en in het buitenland. Zo was het de eerste Nederlandse band, die van de Amerikaanse vakbonden toestemming kreeg om op te treden in de authentieke jazzclubs in en rondom het bekende Bourbon Street in de bakermat van de jazz, New Orleans. De toen gescoorde successen waren aanleiding om een half jaar later te worden uitgenodigd voor een optreden tijdens het wereldvermaarde New Orleans Jazz and Heritage Festival. Hier werd gespeeld op het binnenveld van de paardenrenbaan van New Orleans, the Fairgrounds, voor een 80.000-koppig publiek. Naar aanleiding van dit concert werd Ed van Dantzig op feestelijke wijze benoemd tot ereburger van New Orleans.
In het Goudse begeleidde de band bekende musici als Buddy Tate, Billie Butterfield, Bud Freeman, Wild Bill Davidson, Peanuts Hucko, Teddy Wilson, Rita Reys (eveneens ereburger van New Orleans), Pim Jacobs en Beryl Briden.
Het orkest heeft zeven jaar lang niet gemusiceerd. Omdat bloed echter kruipt, waar het niet gaan kan werd besloten toch de instrumenten maar weer uit het foedraal te halen en een optreden te verzorgen. De bezetting in Dreischor bestond uit Hans van den Heuvel (trompet en zang), Louis Bink (trombone en zang), Jan-Wouter Alt (klarinet), Karel Fray (sax en zang), Frans van Eijk (piano), Ed van Dantzig(banjo), Jos van Bueren (bas) en Willem Huurman(drums).
Puffinnest 