Puffinnest

Vraag niet hoe het kan (nou ja, je kunt het wel vragen, maar ik weet het antwoord toch niet), maar mijn computer heeft besloten weer aan het werk te gaan. Appaaraat zou vandaag naar computerzaak gaan. Ik dacht: nog ��n keer, voor ik alle kabels los haal, ff proberen. Nu kwam ie stapje verder en na een keer op F10 gedrukt te hebben, startte pc opnieuw op en hij werkt weer prima.

Vanochtend zegelring van mijn overleden vader overgedragen aan Nikos, de stamhouder van de familie. De ring (met de initialen I W past natuurlijk voor geen meter, maar het belangrijke, historische gebaar is gemaakt. Zijn ouders bewaren de ring tot hij groot genoeg is om de ring te dragen en de symboliek te beseffen. Hoop dat zijn ouders hem dan ook iets vertellen over zijn overgrootvader en hoop dat hij de ring met trots zal dragen.

De familie heeft een stamhouder. Nikos (overwinnende mensen) Milo (vergevingsgezinde) is zijn naam. Hij is heden om 11.45 uur ter wereld gekomen. Kind maakt het goed, moeder puft uit en vader staat nog lichtjes te shaken. Een dezer dagen breng ik Nikos de zegelring van mijn vader.

Ipod is weer gedeeltelijk gevuld. Nog niet alle cd’s staan er op. Die uit de woonkamer zijn bijna allemaal overgezet. Komende dagen die van zolder nog. En dus nooooooooit meer de Ipod aansluiten op een laptop/pc die geen Itunes heeft! _()&*$(*+08=0%$%^#@#%67-0!!!!!

Zomervakantie zit er na vanavond op. Heerlijk gegeten (biefstuk broccoli, krieltjes, flesje Rhonewijn) en nu op weg naar vrienden voor de afsluitende wee dram: Singleton (van Glen Ord, maar alleen verkrijgbaar bij distillery en in het verre oosten) en misschien glaasje NL whisky. Morgen business as usual. Over vier maanden weer Scotland, hoop ik

En uiteraard is de puffincollectie (weer) uitgebreid deze zomervakantie, met als uitschieter een fraaie foto op canvas. Het wordt vol in de raamkozijnen.

Ook fijn bij thuiskomst: eigen pc wil niet opstarten. Blijft steken in eerste scherm. Heb recovery-cd-rom, maar die doet niks (of ik doe iets niet goed; dat is meer voor de hand liggend). Iemand een idee?

Voor de fish and chips alvast verjaardag van R gevierd in de pub. Met muziek: Happy Birthday by Stevie Wonder, Techno head en Neil Sedaka. Dat draaiorgel dat ik hem heb beloofd als hij 50 wordt, is minder erg. Daarna linea recta via Spean Bridge en Dalwhinnie naar Pitlochry Uiteraard bezoek aan de waterdam.
Loch Faskally blijkt door de overvloedige regenval zo vol water te zitten, dat de overloop zelfs overuren maakt. Het water stort met veel geweld naar beneden. Een schitterend gezicht. Daar nog even over nagedacht tijdens het legen van een glas Caledonian 80/..
’s Avonds na het eten nog even terug naar de pub voor een laatste tapbier op Schotse bodem deze zomer. De eerstvolgende keer is de winter…

Strak programma op dag van vertrek. Voor achten zit iedereen al aan de ontbijttafel. De bacon and eggs zijn nog niet eens klaar. Straks negen uur zit iedereen in de auto en verlaten we Pitlochry. Wat een timing. Gelukkig at te vroeg in Newcastle, zodat er nog tijd is voor een laatste tap (Boddington) op Britse bodem. De lounge van de King of Scandinavia zit al redelijk vol met groep mannen at kennelijk feestweekeinde in Amsterdam gat beleven en hier alvast een voorproefje neemt, De voorraad Tuborg in de koelkast is al aardig geslonken. BR>Het Deens buffet in de 7 Seas restaurant is als steeds voortreffelijk. De meest smakelijkste stukjes vis vormen een palet op mijn bord en worden bij de landing in mijn maag vergezeld door een prima Chablis St. Martin, Domaine Laroche. Rest van de avond uitbuiken. Morgen gezond weer op voor ontbijt (inderdaad, bacon and eggs) en laatste uurtje in de auto naar huis.

Glenbrittle blijkt niet midgesvrij, merken we al snel. De jeugdherberg hier is simpel � even schrikken voor het reisgezelschap � maar goed. Twee tafels in de leefruimte tegen elkaar en je hebt voor enkele dagen een prima stamtafel. ’s Avonds voor het eerst sinds lang weer een pijp gerookt, tijdens korte wandeling (anderhalf uur) richting kust.
De bedoeling is een echte wandeling op vrijdag, maar het regent en het gaat steeds harder regenen. Alternatief programma dus: Talisker (distilleerderij) en Dunvegan Castle. En natuurlijk wat koffiestops. ‘k Ontdek nu dat rijden met een airco toch wel heel lekker is. Hoe nat je ook bent, binnen een paar tellen zijn alle ramen droog.
De volgende ochtend (zaterdag) een Spartaans onderdeel van de vakantie: er is geen warm water. En hoe vaak ik ook op de bel bij de receptie van de jeugdherberg druk, ik krijg geen reactie. Dus maar met koud water gedoucht. Het went snel hoor. Even later fris en fruitig aan de ontbijttafel. Half uur later is de beheerster van de jeugdherberg beschikbaar. Ze vertelt dat de boiler op een timer staat. Iemand heeft dus vannacht eer uitgebreid gedoucht (er moest inderdaad nog een gezin van vier laat arriveren) en dat heeft nog ff lekker onder de douche gestaan en al het warme water dat nog in de boiler zat verbruikt. Dus vanochtend tot de timer aansloeg, geen warm water.
En alweer een regenachtige dag, dus geplande wandeling (Sligachan tot stukje richting Loch Coruisk) gaat niet door. Alternatief: autorit via Kilt Rock (Staffin) naar Uig voor aankopen bij pottenbakker Allan Freestone, die ik nog ken uit zijn bezoek jaren geleden aan Pottenbakkersfestival in Gouda. Daarna lunch in Stein Inn (als altijd gezellig), met half augustus!!!: de open haard aan om op te warmen. Daarna richting Broadford voor de overnachting, voorafgegaan door heerlijke maaltijd.
Zondag eindelijk mooi weer, dus na de kerkdienst tijd voor een echte wandeling. Net buiten Broadford op de weg naar Elgol parkeren we de auto bij een begraafplaats en wandeling de heuvels in, richting het verlaten dorp (leeggehaald door de laird of Macdonald, om plat te maken voor schapenteelt) Boreraig. Zonnestralen en wind vechten om plek op mijn gezicht. Na anderhalf uur een rustpunt. Op mij na daalt iedereen af naar de auto, ik loop nog stukje verder. Dat wordt beloond: vanaf een heuveltop zie ik Loch Eishort.

Uiteraard de wandeling goed afgesloten met een pint of 80/. in de pub.
Kinlochleven is als vanouds: vriendelijk rustig en veel midges. De volle dag besteden we � na een lange coffeebreak in NeviSport – n Glen Nevis. Herkenbare plek en het ziet er toch weer anders uit dan de vorige keren. Fort Wiliam begint steeds meer te lijken op een ghost town. Haal de toeristenwinkels en de altijd-uitverkoop-houdende-shops weg en je houdt bijna niks over in de High Street..
Een deel van de groep gaat dinsdag shoppen in de honderd meter lange winkelstraat, de rest kiest voor een wandeling in Glen Nevis. Hoe vaak je hier ook bent, het blijft fantastisch hier te wandelen. Het is augustus, dus een stuk drukker dan ik ben gewend. In de winter nog maar eens doen.
Woensdag zeikt het van de regen (met af en toe droge stukken er tussen. Rit naar Glen Etive. Je kunt niet meer doorrijden naar de oude pier/jetty. De pier wordt vernieuwd en weer in gebruik genomen voor de afvoer van boomstammen. Middag geprobeerd om M, de jongste in het reisgezelschap, te plezieren met de klimmuren in de Ice Factor in Kinlochleven. Helaas, vanwege het slechte weer, wil iedereen dat en is er geen pek meer. De dag besloten met � voor het eerst deze vakantie – fish and chips, van de lokale chippy

Groepsreis in Scotland. Iedereen heeft er zin in. Ik laat me al snel vereenzelvigen met de rol van reisleider. Uitstekend vervoermiddel: een Peugeot Boxer. Meer dan voldoende ruimte voor acht personen en bagage voor twee weken.
De stemming komt er bij entree aan boor schip al direct in, als we in de lounge worden ontvangen met champagne (nou ja de verbeterde versie van Keller Geister, of hoe heet die foute witte vrolijkheidswijn ook al weer). Met glas in de hand kijken hoe de trossen los gaan en we het ruime op kiezen. Uitgebreid dineren,
Na stevig ontbijt gaan we negen uur lokale tijd van boord en zetten via de A19 en A1 koers richting Edinburgh. Hoe vaak ik daar ook kom, de Schotse hoofdstad blijft een zalige plek om te vertoeven. Natuurlij voor de nieuwelingen het kasteel en uiteraard de Edinburgh Tattoo.

En natuurlijk hoort ook pubbezoek erbij. Zondagavond met elkaar en onze Schotse vrienden (en hun tante) gegeten bij Deacon Brodie’s op de Royal Mile.
Na Edinburgh de lange (nou ja…) rit naar Inverness. Van daaruit trip naar Glen Affric, voor de eerste, korte wandeling. (Hoe lang zo’n tocht duurt en Hoe ver is het nog. Ik geef steeds ‘nog vijfminuten als antwoord’- dat wordt een running gig).
Gepland: een B&B-overnachting in Beauly, halverwege Cannich en Glen Ord.. Niet gepland: een overnachting (volgende week donderdag) vergeten te boeken. Hoe kan dat nou? Hoe het afloopt lezen jullie later.