Puffinnest

Een kwart van de vakantie zit er op. De eerste week goeddeels doorgebracht in Glen Affric. Het gejakker zat er nog dagen in: elke dag een rit van bijna drie kwartier naar Inverness gemaakt om boodschappen te doen (kranten en zo). Pas vrijdag had ik geen zin meer in een rit naar de stad. Dat was een goed teken. Zaterdag fraaie wandeling gemaakt bij Loch Mullardoch, een gebied waar ik eerder met A. en J. ben geweest. Dit keer wat verder omhoog de heuvels in (wat loopt hoogveen toch lekker verend) en met succes: over een rand kijkend, ontdek ik vier deer. Ze zagen mij ook, dus het was snel uit met de pret.
Uiteraard elke avond naar de pub, waar de enige verandering het rookverbod is. Sinds een maand of wat mag in alle openbare gelegenheden in Schotland (dus ook de kroeg) niet meer worden gerookt. Het betekent dat rokers om de zoveel tijd even naar buiten of naar een binnenplaats gaan om te paffen.
Zondag opgebroken en naar Applecross in Wester Ross gereden. Maandag overdag daar slecht weer. Een rit over de bergen betekent rijden door de wolken. Lichten aan en kalm aan, want lang niet overal is een vangrail, dus uitkijken dat je niet van de weg lazert met auto en al. Maandagavond klaarde het op en konden zelfs de toppen van de bergen van Raasay en Skye worden gezien. In de pub komen twee dames aan mijn tafel zitten. En ja hoor, een van de twee is een Nederlandse (Breukelen).
Dinsdag naar Skye. Ben net de brug over als de eerste regendruppels vallen. De regen wordt erger en daar komt nog een flinke wind bij. Het wordt zo erg, dat ik besluit de tent niet op te zetten vanavond. Gelukkig is er nog een bed vrij in de jeugdherberg van Broadford. Daar slaap ik dus vanavond.
UPDATE: Het weer is zo slecht, dat de brug tussen Kyleakin en Kyle of Lochalsh beperkt te berijden is (geen vrachtverkeer en dergelijke) en dat de veerboot van Armadale naar Mallaig uit de vaart is genomen. De dag voor de langste dag van het jaar is in herfst veranderd. De komende dagen wordt het niet veel beter zegt de weerman op de radio.

Opa Bakkebaard heeft een huisje
En in dat huisje daar is het goed
Opa Bakkebaard is aan ’t werken
En weet jij wel wat hij doet?
Hij veegt de vloer, met een bezem, met een bezem
Hij veegt de vloer, zo veegt hij de vloer

Dit liedje zong onze oppas Mientje vroeger voor ons. Afgelopen nacht is ze overleden. Dat kwam niet onverwacht; ze was al enige tijd ernstig ziek. Afgelopen zondag, voor mijn vertrek naar Schotland ben ik nog even bij haar langs gegaan. Ze herkende me geloof ik wel, maar verstaanbaar praten was er niet meer bij. Bij het weggaan zwaaide ze nog. Voor het laatst dus, zo bleek.
Met veel genoegen denk ik terug aan de oppas van in familie. Ze leerde ons liedjes, zoals het bovenstaande, en deed spelletjes met ons: Mens-erger-je-niet. En dan met haar (?) zelfbedachte spelregel: het dammetje. Er mogen dan pionnen van dezelfde kleur naast elkaar staan en de ander kan er dan niet voorbij. Met een beetje pech rijg je een opstopping en het spel kan dan zeker een uur duren.
Als zij op bezoek was, was het altijd pret. En natuurlijk bracht ze, toen haar moeder nog leefde, altijd boterkoek mee. En eenmaal volwassen kregen de bezoekjes een andere inhoud. O zeker, het spelletje Mens-erger-je-niet stond natuurlijk klaar, maar ze mocht bijvoorbeeld ook graag even vertellen hoe ze over de kerk dacht (een dominee bij zijn voornaam noemen, dat doe je toch niet�) En ze kon met smaak vertellen dat toen haar neef hij berichtte dat hij theologie ging studeren, ze hem toevoegde: als je maar een goede dominee wordt, want slechte zijn er al genoeg. Het zijn van die herinneringen die nooit meer weggaan.
Dat zij ruste in vrede.

Zo herinner ik me Mientje graag: klaarzittend om een spelletje Mens-erger-je-niet te spelen

Op weg van huis krijg ik telefoontje dat goede vriendin A. in haar huis een ernstig ongeluk gehad. k Ken nog niet alle details, maar ze is gevallen en heeft een dwarslaesie. Het komt waarschijnlijk niet meer goed. Dat is geen leuk bericht.
UPDATE 15/6: Letsel betreft de 12e wervel. Rest werk ik wel bij als ik thuis ben.

De vakantie is begonnen. �k Ben er hard aan toe. Vandaag al na toch nog even gewerkt (tja, ik weet het) te hebben, twee keer naar terras geweest. �s Morgens met neef D. en zijn dochter L. en �s middags met mijn vader. Daarna thuis aan de borrel en vervolgens eens iets te eten gehaald (Grieks). Morgen lekker koken voor R. en M (en mezelf): asperges met zalm en een heerlijke roomsaus. O ja, en natuurlijk een lekkere fles Elzas erbij� (voor R: ,,Puur op karakter!”) En zondag, dan wordt er voor mij gekookt in de kombuis van de DFDS, met uiteraard een fles uit het vooronder! Op de vis na natuurlijk helemaal niet volgens de regels van de di�tiste, maar zondigen is soms zo lekker!

Hoor net op tv dat het weer verbetert de komende week: meer zon en hogere temperaturen. Zondag wordt een prachtige dag! Voor mijn vakantie maakt het niet uit. Ik loop met evenveel plezier vijf uur �goed ingepakt- in de stromende regen van A naar B en terug. Maar om de reis per boot naar het Verenigd Koninkrijk te beginnen met een pint in de zon op het dek�

Mijn laatste schouwburgbezoek dit seizoen betrof vanavond het optreden van het Rosenberg trio met de zangeres Laura Fygi. De combinatie van het trio met deze zangeres levert een geweldige avond op, al zouden ze elk apart misschien nog beter zijn. �k Denk dat meer traditionele jazztrio’s geschiktere begeleiding zijn voor deze zangeres. Maar verder: heerlijke nummers van Django Reinhardt, St�phane Grappelli. De jazzstijl van Hotclub de France worden afgewisseld met nummer van Michel Legrand. Laura Fygi schittert in nummers uit Porgy and Bess (Summertime), stukken uit Brazili� en Portugal en noem maar op. Ze is zeer veelzijdig. Daarnaast is ze ook een prachtige verschijning. Ze zou alleen niet zo moeten kleppen op het podium. En ook dat dansen kon me niet bekoren.

Weer lekker veel toneel in het nieuwe theaterseizoen in Gouda, maar ook veel om te lachen en heerlijke muziek om naar te luisteren. Hieronder mijn bestellijst. Over een paar weken hoor ik welke voorstellingen de computer van de Goudse Schouwburg me heeft toegewezen.

22/09: Het Toneel Speelt: Alexander
21/10: Cantabile � The London Quartet
15/11: Het Nationale Toneel: Othello (Shakespear)
21/11: Noord Nederlands Toneel: Ajax (Sophocles)
06/01: De stille kracht (toneel)
24/01: Marc Marie Huijbregts
05/02: Youp van �t Hek
11/03: Lunch en High tea concert: Zes suites voor cello solo van Johannn Sebastian Bach
24/03: De geschiedenis van de familie Avenier (toneel)
10/04: Wie is er bang voor Viginia Woolf? (toneel)
24/04: Flairck
12/05: Monty Python�s Flying Circus (And now for something completely different: in het Nederlands)
23/05: Arie en Sylvester
30/05: Van Muiswinkel en Van Vleuten
06/06: NUHR

Vanmiddag met mijn vader (87) naar de Euromast geweest. Hij heeft de bouw van de toren nog meegemaakt, maar was tot vandaag als geboren en getogen Rotterdammer er nog nooit op geweest. 185 Meter boven de stad. Hij vond het geweldig, inclusief het ritje met de euroscoop. Een welbestede middag dus.

Vandaag, 3 mei, is het Internationale Dag van de Persvrijheid. Sinds vier jaar wordt er door mijn eigen vakorganisatie NVJ ook in Nederland aandacht aan besteed. Het is nodig, zo�n dag waarin journalisten maar ook anderen beseffen dat net als vrijheid de vrijheid van meningsuiting niet vanzelfsprekend is. Vorig jaar lieten wereldwijd 65 collega�s het leven vanwege de uitoefening van hun vak, zegt het Internationaal Pers instituut (IPI) in Wenen. En dan gaat het nog om gevallen waarin journalisten moedwillig het zwijgen is opgelegd. Er zijn ook nog collega�s die bij (natuur)rampen vooraan staan om de wereld van beeld, geluid en verhaal te voorzien en daar zelf slachtoffer worden. Irak staat met 23 moorden op nummer 1. Op de lijst prijken verder Bangladesh, Ha�ti, Rusland, de Filippijnen (9 collega�s vermoord) en Somali�. Alleen in Azi� zijn al 20 journalisten gedood. ,,Iedere dag is het jachtseizoen�� op journalisten in landen als Irak en de Filippijnen, aldus de algemeen secretaris van de internationale journalistenfederatie IFJ, Aiden White.
Bij de Dag van de Persvrijheid wordt vandaag stilgestaan in Rotterdam, met een lezing door de voormalige BBC-baas Greg Dyke en de onthulling van het beeld De vrijheid van meningsuiting, door burgemeester Opstelten van die stad. Het kunstwerk is gemaakt door Chris Ripken en staat symbool voor tolerantie. De sculptuur krijgt een plekje in het plantsoen op de hoek van de Schiekade en de Heer Bokelweg. Het beeld bestaat uit een 3,5 meter hoog moza�ek dat een hoofdloze oermoederfiguur moet voorstellen. Daaromheen liggen vijf hoofden, symbool voor de vijf continenten, in de kleuren zwart, geel, wit, rood en oker, gelijk aan de verschillende huidskleuren van mensen. De hoofden doen ook dienst als bankjes.
De voorzitter van mijn eigen vakorganisatie, Kees Schaepman heeft dan al zijn licht laten schijnen over de persvrijheid in ons eigen land. Iedereen denkt dat die 100 procent is, maar dat is niet zo en er wordt nog verder aan geknabbeld. Voetbalclubs dreigen (maar verliezen gelukkig nog) dat persfotografen in stadions alleen kiekjes mogen maken zoals de clubs ze graag zien (dus zonder scanderende supporters), overheden sturen cordons voorlichters op journalisten af om nieuws haar de hand van hun broodheren te zetten. Schaepman noemt ook het rechterlijk verbod op publicatie in de twee Limburgse kranten over een geruchtmakend faillissement met als argument dat de Fiod de zaak nog in onderzoek heeft. ,,De meest absurde opvattingen kom over onze professie kom je tegen, en niet alleen bij de rechterlijke macht.. �Media maken consumenten onnodig onrustig�, lees ik in het Wageningse Universiteitsblad Wb. Het blad citeert Europese experts op het gebied van voedselveiligheid. Die maken zich zorgen vanwege, ik citeer: �De neiging van journalisten om meerdere bronnen te raadplegen�. Potverdikkie � meerdere bronnen! Schande! Dat sticht alleen maar verwarring. �Voedselcrises zijn werk van de media� luidt dan ook de kop boven het bericht.. Kortom, er is nog werk genoeg voor wie persvrijheid in Nederland nastreeft.