Puffinnest

Oostenrijk, of eigenlijk Zuid-Tirol, is een prachtig land. Bergen, watervalletjes, regen. Het is net Schotland… De ellende is dat je er naartoe moet om ervan te kunnen genieten. Dat klinkt cryptisch, maar is het niet. Afgelopen weekeinde heb ik doorgebracht in het plaatsje Kappl, om er de verjaardag van goede vriendin M. te vieren. De heenreis is echter een ramp in de categorie ‘eens maar nooit weer’. Juist omdat het bezoek kort is, heb ik besloten met de trein te gaan. De website van de NS helpt je goed en als je belt om de beschikbaarheid van plaatsen in de trein te checken, krijg je voor uitgezochte de terugreis zelfs het advies het iets anders te doen. Had die telefoonjuf dat nou ook maar voor de heenreis gezegd… De ICE die mij van Utrecht naar Stuttgart moet brengen, komt vijf minuten te laat Utrecht binnenrollen. Dat blijkt een slecht voorteken. Richting Stuttgart loopt de vertraging verder op. Door Keulen houdt de ICE zelfs de spreekwoordelijke slakkengang aan.
In Duitsland zijn deze vrijdag meer ICE’s die met vertraging, maar uitgerekend de ICE die mij van Stuttgart verder brengt naar Ulm, vertrekt punctueel en wacht niet op mijn verlate aankomst. Daardoor raakt mijn gehele reisschema in de war en lukt het niet meer nog net voor middernacht in het Oostenrijkse Landeck te geraken. Ik strand als de zaterdag een half uur oud is in Bludenz. Daar word ik gelukkig opgehaald door H en L.
Op de terugreis lijkt zich de geschiedenis te herhalen, want de trein die ik dan heb van Innsbruck naar M�nchen heeft een vertraging van een half uur. Gelukkig is het bij de CityNightLine, de nachttrein van M�nchen naar Utrecht/Amsterdam, beter geregeld. De trein wacht op de aankomst van de mijne en al rijdende wordt de verloren tijd ingehaald. Precies volgens dienstregeling kom ik uiteindelijk om kwart voor tien op deze maandagochtend in Gouda aan.
Wat kunnen we hiervan leren? De CityNightLine -moderne trein, maar met zo’n grote ouderwetse locomotief ervoor- doet het beter dan die gestroomlijnde, volgens NS/DB zelf, supersnelle ICE. Op de website van ICE wordt trots gemeld dat je tussen Keulen en Stuttgart het ware genot van de hogesnelheidstrein kunt ervaren. Laat ICE nou eens maar eens zorgen dat hun treinen op tijd rijden, dan wil ik later nog wel eens wat vernemen over de hoge snelheid…
Het bezoek aan Kappl zelf is heel goed bevallen, ondanks het op zaterdag tegenvallende weer. Het gebied is prachtig, het dorp bijna sprookjesachtig en de ontvangst bij de familie L. hartverwarmend. De gezelligheid van twee dagen in haar midden doet de ellende van de heenreis snel als sneeuw voor de zon (toch nog, op ZONdag) verdwijnen.

Dat is lekker. Heb ik met fototoestel korte filmpjes gemaakt van onder andere papegaaiduikers, blijken die in .avi bestand te zijn opgeslagen. Da�s veel te groot om te verzenden via e-mail. Iemand enig idee hoe ik dit soort filmpjes kan converteren of exporteren naar .mpeg, zonder dat ik weer allerlei programmatuur moet installeren op de pc? Ik kan bij Quicktime en Media Player geen functie converteren of exporteren vinden.

Bij thuiskomst lag er post van de Goudse Schouwburg. Zoals ik al verwachtte heb ik geen kaartjes gekregen voor het cabaret (Bert Visscher en Lebbis & Jansen). Waar ik wel naar toe ga, zie je hieronder. Ben zeer tevreden met het toegewezen aanbod.
Jozef in Egypte (Joost van den Vondel, Het Toneel Speelt)
Othello (Shakespeare, Toneelgroep Amsterdam)
Oom Wanja (Tsjechov, Toneelgroep Amsterdam)
Ivanov (Tsjechov, Het Nationale Toneel)
En toen waren er nog maar� (Agatha Christie, Het Thriller Theater)
Glenn Miller Orchestra
Bright Colours Only (Engelstalig solotoneel, Pauline Goldsmith)
The African Mama�s (muziek, dans, zang uit Zuid-Afrika)
Max Havelaar (toneel Multatuli, cast met Thom Hoffman en Bram van der Vlugt)

De zomervakantie zit er op. 4 Weken Schotland doorkruist en nieuwe en bekende plekken bezocht. Zoals elk jaar lijkt het alsof je er veellanger bent geweest dan 4 weken. Toch kom je steeds tijd tekort om alles te doen wat je wilt doen. Dat is niet erg, want er is altijd een volgende reis…
Heel bijzonder dit jaar is het bezoek aan Lunga, een van de Tresnish Eilanden, waar het stikt van de puffins (zie de aparte entry in deze weblog) en die zich op zeer korte afstand lieten fotograferen. Zeker zo leuk was de boottocht van Portree naar Gairloch, omdat je nu het noordelijke deel van Skye van zee af kon zien. En natuurlijk was er (voor het derde jaar op rij) het F�is an Eilein, waar ik wederom een paar nieuwe, Schotse bands heb gehoord. Helaas was waren vakantiedagen vastgelegd voor de data van dit Skye Festival bekend waren. Nu heb ik maar drie van de tien dagen festival bijgewoond. Ach, ook hiervoor geldt dat er altijd een volgende reis is.
Na vier weken vakantie is het goed weer thuis te zijn en aan het werk te gaan. En er is genoeg digitaal materiaal (en analoog, want ik heb nog een ouderwetse videocamera) mee terug gekomen om nog avonden lang na te genieten van de reis naar de Hooglanden. Een beperkt aantal foto�s komt bij enkele entry’s in de loop van zondag. Blijf dus terugkeren naar deze weblog.

Toegegeven, jaren geleden dacht ik bij Schotse muziek uitsluitend aan het geluid dat een doedelzak voortbrengt. Inmiddels weet ik wel beter. Ben al weer jaren fan van Runrig en dankzij het Skye Festival F�is an Eilein heb ik veel band ontdekt die moderne muziek combineren met traditionele Schotse muziek, voortgebracht door andere doedelzakken dan de bij ons bekende doedelzak, de viool, de harmonica en de Keltische harp, de Clarsagh. Op het festival van dit jaar heb ik kennis gemaakt met weer een paar prachtige bands die ballads en opzwepende muziek combineren. Een van die bands is de Emily Smith Band. Natuurlijk heb ik na afloop van het fantastische concert -en na de zangles van de naamgeefster in de middag- de CD A day like today van deze band gekocht en beluisterd. In ��n woord geweldig. Helaas zit de kofferbak van de auto vol met vakantiespullen en drank, dus ik kan niet bij de CD-wisselaar, anders had ik vandaag tijdens de rit van Edinburgh naar Newcastle niets anders gedraaid.
Voor wie meer over band wil weten, zie de website die aanklikbaar is in de meest rechtse kolom onder Actuele wisselende links.

Madainn mhath/Feasgar math/Oidhche mahth (goedemorgen/goedemiddag/goedenavond -in Gaelic). Ja, op het Skye Festival F�is an Eilein heb ik in een te kortdurende workshop kennis gemaakt met wat algemene woorden, uitdrukkingen en dergelijke in het Keltisch. Moeilijk, maar leerzaam.
De workshops zijn altijd leuk op het festival, maar centraal staan toch de optredens in de avond. Dinsdag -openingsdag- was het de beurt aan Da�mh (spreek uit: Daiv), een traditionele Schotse band die ik hier twee jaar geleden ook al heb horen en zien optreden. Nummers die gespeeld werden, staan ook op CD die in de autoradiocdspeler zitten, dus driemaal raden welke CD vandaag grijs gedraaid wordt…
Vandaag, woensdag, is het de beurt aan Cliar, een band die ik nog niet ken, maar de vooraankondigingen (die hier nog nooit zijn overdreven) zijn veelbelovend. Donderdagavond (mijn laatste dag op Skye) is het de beurt aan Emily Smith Band. De naamgeefster is zangeres en speelt op de accordeon. In 2002 won ze de BBC Radio Scotland’s Young Musician of the Year prijs.
Tot mijn verrassing kwam op eerste avond festival een aantal mensen tegen met wie ik vorig jaar een aantal avonden ben opgetrokken. Leuk weerzien. Het zal woensdag- en donderdagavond na de concerten dus wel weer laat worden…
Meer info over het programma van F�is an Eilein staat in de meest rechtse kolom, onder het kopje Actuele wisselende links

Nog een week te gaan en die dagen breng ik door op Skye, op de Binnen-Hebriden. Tot en met maandag staat de tent op Sligachan en de liefhebbers kunnen zien welk weer ik daar heb, door in de rechter kolom van deze weblog te klikken op Webcam Cuillins (Skye)
Maandag vertrek ik naar Armadale, waar dinsdag het festival F�is an Eilein begint. Voor het programma, zie de gelijknamige link, rechts op deze pagina. Ik verheug in het bijzonder op de workshop Gealic, omdat ik daar zelf de afgelopen twee jaar om heb gevraagd. Het aovndprogramma ziet er aantrekkelijk uit. Vooral naar het concert van Da�mh kijk ik uit, want ik heb de band al eerder op F�is an eilein horen en zien spelen. De twee cd’s die ik van de groep heb, zijn inmiddels aardig grijs gedraaid (kan dat eigenlijk ook bij cd’s?).
Helaas moet het bij drie dagen festival blijven, want vrijdagochtend ga ik met de eerste boot van het eiland af, om naar Edinburgh te gaan voor kort bezoek aan vrienden L en K. En tja, dan volgende week zaterdag is het hup naar Newcastle voor de veerboot naar Nederland.

Vandaag een prachtige vaartocht gemaakt naar Staffa en de Treshnish eilanden. Tot die laatste groep behoort Lunga, een vogelkolonie. Vooral de papegaaiduikers of puffins zijn er rijk vertegenwoordigd. En daar was het me om te doen. Deze weblog heet natuurlijk niet voor niets Puffin… Sinds ik deze clowneske vogels voor het eerst heb gezien op St. Kilda, begin jaren negentig van de vorige eeuw, ben ik dol op die vrolijke beestjes. Op Lunga zaten er vandaag honderden en heb er veel foto’s en .avi filmpjes en gewoon videofilm gemaakt. Gelukkig heeft mijn fototoestel een 1 GB schijfje (microdrive), dus ik kan even vooruit. En vreest niet: ik zal ze jullie niet allemaal tonen als je op bezoek komt. Het is niet zo erg als met de dia-avonden van je ouders die je misschien nog uit jeugd kent… Een van de foto’s plaats ik later bij dit bericht.
Staffa is ook bijzonder. De componist Mendelssohn heeft er een bezoek gebracht en was zo onder de indruk van de grot Fingle Cave, dat hij er de Ouverture on the Hebrides op heeft gecomponeerd. Het was mijn tweede bezoek aan Staffa en net als de eerste keer had ik cd-walkman bij me en heb paar keer in de grot de ouverture tweemaal beluisterd. Zeer moving. Dit is muziek om naar naar te kijken.
Het bezoek aan Mull is ook nog cultureel geweest. Maandagavond heb ik in de hoofdplaats Tobermory de toneelvoorstelling Whisky Galore bijgewoond. De uitvoerende groep, Mull Theatre, heb ik vaker zien spelen hier. Het is geen gezelschap van tussen de schuifdeuren, maar echt professioneel. Het stuk kende ik wel; ‘k heb het boek gelezen en de film gezien. Het speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog en de eilanden Groot en Klein Toddy zijn van whisky verstoken. Dan loopt een vrachtschip, op weg naar Amerika, aan de grond. De lading bestaat uit 55.000 dozen whisky. Probleem is alleen dat het schip net voor het begin van de zondag of sabbath vastloopt….
Wie het hele verhaal wil lezen: volgens mij heb ik het boek thuis.

Je ziet het, de layout van mijn weblog is nu ‘af’. Misschien dat er in loop van de tijd nog wat aanpassingen volgen, maar die zijn dan heel klein. De foto die je bovenin ziet is een uitgerekte, dus bewerkte foto van een drinkwatermeer bij Kinlochleven in Schotland. Het origineel staat hieronder. De puffin links op de pagina zal niemand meer bevreemden, denk ik.
Dat de weblog er zo mooi uitziet is te danken aan Martijn ten Napel, die er heel veel tijd in heeft gestoken. Gelukkig was het weer in Nederland er toch niet naar om naar het strandje in de binnenstad van Rotterdam te gaan… 🙂

Vakantie is halverwege.Na een zeer nat Applecross (Wester Ross) zit ik nu in een iets minder vochtig Kinlochleven (Lochaber). Weinig wandelen, want de mensen die ik hier tegenkom, komen allemaal net voor een ‘ break’ in hun 10 dagen durende wandeling West Higland Way. En met zulke vochtige grond ga ik niet alleen de heuvels in. Is dat geen geweldig excuua om maar weer naar de pub te gaan voor een biertje en het lezen in boek Inspector Rebus (de Schotse Baantjer ) van Ian Renkin ?
Zondag vertrek ik naar Mull. Daar staat een tochtje op het programma naar kolonie puffins (papegaaiduikers) en als het meezit een theatervoorstelling. Of het allemaal gelukt is, kun over enige tijd hier lezen.