Puffinnest

Heerlijk weekeinde met vrienden Friesland. Bezoek (en slaapgelegenheid) in Workum, Sneek en Stavoren.

Gewoonlijk zou dit gezamenlijke weekeinde in het teken staan van de wedstrijd skûtsjesilen op het IJsselmeer bij Stavoren. Maar het coronavirus heeft ook hier een streep door de rekening gehaald.

Maar het jaar zou niet compleet zijn zonder een weekeinde in Friesland, dus een alternatief programma bedacht. Ik wilde schrijven regenprogramma. Had ook gekund, want de zaterdag kenmerkte zich gedeeltelijk door buitjes motregen en iets meer.

Voor het programma op de zaterdagmiddag viel het mee. In Sneek de jubileumtentoonstelling Eén grote familie, 75 jaar SKS Skûtsjesilen in het Fries Scheepvaartmuseum. 75 jaar skûtsjesilen van de Sintrale Kommisje Skûtsjesilen (SKS), de organisator van deze Friese hardzeilwedstrijd/-evenement. Mijn fascinatie met het skûtsjesilen? Ben al een jaar of twintig trouw fan/vriend van het skûtsje van Leeuwarden of Ljouwert.

Leuk om op de tentoonstelling de geschiedenis van het skûtsjesilen in woord en vooral beeld te zien. Oude foto’s van wedstrijden, averij, bemanningen. Geen tentoonstelling waar je uren en uren doorbrengt, maar genoeg om even ondergedompeld te worden in het skûtsjesilen nu de wedstrijden (deze zaterdag is het evenement traditiegetrouw op het IJsselmeer bij Stavoren) vanwege corona niet doorgaan.

Een weekeinde uit met vrienden is niet compleet zonder gezamenlijk uit eten, na uiteraard eerst genoten te hebben van enkele glaasjes Beerenburg van de Weduwe Joustra, volgens mij de lekkerste Beerenburg.
Eten hebben we gedaan in Workum bij De Gulden Leeuw. Heb er genoten van een fantastisch bereid stuk zalmfilet (met uiteraard een mooi glas witte wijn om het weg te spoelen) en een bordje Friese kaas.

Na een heerlijk ontbijt in het hotel, koers gezet naar Stavoren. Even ommetje bij Hindeloopen om het huis op de kop te bekijken. Lees hier het waarom. Mooi en gek gezicht tegelijk. Gelukkig heb ik de foto’s nog, zodat niemand kan zeggen dat ik kennelijk al vroeg aan de Beerenburg zat…

Na de regen van zaterdag is het heerlijk om in Stavoren in de volle zon rond te stappen. Gelukkig wel een jack aan, want het waait behoorlijk op de dijk langs het IJsselmeer. Genoten van het uitzicht op zeilschepen groot en klein die er varen.

Ook nog even gekeken bij het kunstwerk/herinneringsplek van het Blokhuis. Het dagje Stavoren besloten met terrasbezoek waar de laatste twee glaasjes Beerenburg met gemak naar binnen gleden.

Op terugreis naar Gouda voelde ik aan mijn hoofd dat het misschien toch verstandig was  geweest een petje op zetten. Was even vergeten dat ik vrijdag naar de kapper ben geweest en de deklaag op het hoofd beduidend minder is…

Maar het mag de pret niet drukken. Het was weer een fantastisch weekeinde uit met een paar van mijn beste vrienden.

Volgend jaar weer, maar dan hopelijk wel met een skûtsjewedstrijd.

Hieronder een filmpje van de dag in Stavoren.

De laatste trip deze vrije week heeft me naar Leeuwarden gebracht. Nu niet voort een tentoonstelling, maar visite aan Goudse vrienden K + K  die hier dezer dagen met hun boot liggen in de Noorder Stadsgracht aan de Prinsentuin. Midden in het historische centrum van de stad.

Was in dit deel van de Friese hoofdstad twee jaar geleden ook al, toen voor de performance door de Franse straattheatergroep Royal de Lux, als onderdeel van ‘Leeuwarden Culturele hoofdstad van Europa’.

Nu alleen maar gezeten op het achterdek bijpraten, genieten van enkele (nou ja, meerdere) glaasjes Beerenburg van mijn lievelingsmerk Weduwe Joustra. Reuze gezellig. Dank voor de ontvangst lui!

Toch een klein beetje cultuur gesnoven. Gekeken naar de scheve kerktoren Oldehove (zie foto boven dit verhaal), het beeld van de Friese PvdA-politicus Anne Vondeling en de imposante hal van het NS-station.

De 2.20 uur durende heen- en terugreis gebruikt om eens volop te genieten van mijn recent aangeschafte draadloze oordopjes. Geweldige geluidservaring. Nog wel ff goed uitzoeken om de noise cancelling perfect te krijgen.

Het is niet mijn enige bezoek aan Friesland in juli. Eind deze maand met K, K, R en M weekendje daar met als standplaats Workum. Onder andere bezoek brengen aan de tentoonstelling in Sneek over 75 jaar SKS skûtsjesilen.
Een alternatief, want eigenlijk zouden we de zeilwedstrijden tussen de echte Friese skûtsjes bijwonen in Stavoren. Maar door corona gaan de twee weken durende wedstrijden niet door.

Mooie van een Museumjaarkaart is dat je vaker naar hetzelfde museum gaat. Niet om weer van alles kennis te nemen, maar gericht. Zoals vandaag voor de tentoonstelling Tosti’s Truffels Treinen in het Spoorwegmuseum in Utrecht.

Inderdaad, over eten en drinken in de treinen vroeger en koffie op de perrons. Een breed spectrum wordt getoond. Van, zoals gezegd, koffie die in sneltreinvaart werd verkocht als een trein even halt hield op een station. Maar ook de luxe sterrendiners in de luxe restauratierijtuigen van de internationale treinen.

Het aardige is dat je door een aantal restauratierijtuigen kunt lopen om een beetje te ervaren hoe de hongerige reiziger erbij zat. Op een aantal tafels staat het servies uitgestald en op informatieborden in de nabijheid kan het menu gelezen worden. Een kijkje in de kleine, benarde keukens.

Ken de Trans Europ Express (TEE) van naam, maar leuk om nu eens door zo’n rijtuig van die vroegere internationale trein te lopen. Hetzelfde geldt voor de Rheingold met het panoramische dak. De sjieke Pullman en de tot de verbeelding sprekende rijtuigen van de Compagnie Internationale des Wagons-Lits. En zelfs een Belgische bar-discotrein.

Wie van treinen houdt en wil weten hoe het luxe reizen er vroeger uit zag, is deze tentoonstelling zeker aan te bevelen.

Hieronder een filmisch overzicht van mijn bezoek

De coronamaatregelen maken het bezoek aan het Rijksmuseum een stuk rustiger verloopt dan anders. Net als elders moet een – gratis – tijdslot boeken.

Nog wel steeds veel mensen, maar aanmerkelijk minder dan ik eerder heb meegemaakt. Dat geeft je de gelegenheid om volop te genieten van de kunstwerken.  Voor het eerst langdurig zitten kijken naar de twee schilderijen van Rembrandt uit 1634: Marten en Oopjen.

Vier jaar geleden zijn de twee werken met veel moeite gezamenlijk aangekocht door Nederland en Frankrijk voor opgeteld 160 miljoen euro. Door de gezamenlijke aankoop kon worden voorkomen dat de twee doeken nooit meer samen te zien zouden zijn. Nu zijn beurteling te bewonderen in het Rijksmuseum en het Louvre in Parijs.

Ik snap het doel, de reden. Maar het blijft wel heel veel geld. Als ik na bezoek de trap afdaal naar de grote hal van het museum om mijn jas en tas op te halen, zie ik twee grote Playmobil versies van Marten en Oopjen. Vast een stuk goedkoper. In elk de kleinere versie die in de museumshop verkrijgbaar is…

Vrije week en er mag weer gewoon gereisd worden met de trein. Dus vandaag maar weer eens koers gezet naar het Openluchtmuseum in Arnhem.

Weer eens, inderdaad. Was hier in september 2017, maart 2018 en in mei en september vorig jaar. En het verveelt nog steeds niet. Alle keren wel iets nieuws ontdekt. Zoals vandaag in de uit 1696 daterende stellingmolen Het Fortuyn uit Delft met daar het verhaal en foto’s over Arnhemse evacuees die in de Tweede Wereldoorlog verbleven in het Openluchtmuseum. Alles komt aan bod, in inclusief een geboortekaartje van een meisje dat hier in die periode werd geboren en drie namen Nora Olga Marijke, een verwijzing naar Nederlands Openlucht Museum.

Keuken
Het is geen schoolvakantie, het is een maandag en het museum werkt, als andere instellingen, met een tijdslot. Zodoende is het vandaag rustig wandelen door het park en in alle rust genieten van de gebouwen. Het zal zijn omdat het een maandag is, maar de medewerkers/vrijwilligers die gewoonlijk bijvoorbeeld de keukens in de boerderijen het leven van toen een beetje laten terugkeren. Weet van een vorig bezoek dat iemand in een keuken waar werd gekookt, opmerkte dat het vroeger bij zijn oma ook zo rook…

Maar ook zonder die toevoegingen blijft het mooi hier te wandelen vandaag. Ik zie schilders en timmermannen aan het werk om de verschillende gebouwen te onderhouden, zoals bij de wasserij. Terwijl een vrouw in historische kledij op het bleekveld uitleg geeft over het drogen van de was, staat bij haar wasserij een moderne steiger waarop een schilder en hedendaagse werkkleding aan het werk is.

Corona
Het museum is een maand open, maar met coronabeperkingen. Dat is in het Openluchtmuseum iets gemakkelijker te realiseren dan in een krappe instelling met smalle trappetjes en gangen. Overal goede en duidelijk aangegeven looproutes. Een beperkt aantal zitplaatsen in de tram. In een aantal huizen en boerderij kunnen kamers niet worden betreden. Er kan immers geen 1,5 meter afstand worden gehouden. Maar ach, dat vind ik niet erg. Heb ik een goede reden om post corona nog eens terug te keren.

Hieronder een filmpje over het bezoek. Daaronder een fotomap (scheelt ruime en daarmee kosten voor mijn weblog. Ja, ik ben een Nederlander…)

Vrije dag voor de piketweek (24/7) van mijn werk ingaat, besteed aan bezoek aan Leiden. Dat vraagt tegenwoordig planning, want bij musea moet je tijdslot boeken (coronamaatregel). En met twee museumbezoeken op een dag vergt dat enig puzzelwerk. Maar het is gelukt.

O ja, met de trein van Gouda naar de Sleutelstad betekent dat ik voor het eerst mondkapje heb gedragen. Het is te doen, maar ook niet meer dan dat. Het ademt niet prettig. Maar ik heb de verleiding kunnen weerstaan om de verder lege 1^e klas coupé het mondkapje omlaag te schuiven.

Was al keer eerder in museum De Lakenhal geweest. Toen heb ik – vond ik achteraf – te weinig tijd besteed aan het prachtige glas-in-loodraam dat Harm Kamerlingh Onnes bijna 100 jaar geleden maakte voor het gebouw van het Algemeen Handelsblad in Amsterdam.
De onderste rij verbeeldt de verslaggeverij. Nog maar eens de tijd genomen voor het raamdeel dat de journalist laat zien die aantekeningen maakt bij een brand (foto hier rechts; vanwege de opmaak op de weblog is beeld gespiegeld). Zo mooi, dat ik als logo gebruik voor mijn werkaccount op Twitter en ons interne communicatie app Slack.

De hoofdreden voor het bezoek aan de De Lakenhal vandaag is echter de tentoonstelling Pilgrims naar Amerika – en de grenzen van vrijheid. Het verhaalt in woord en beeld van eerst de ballingschap van protestantse Engelsen naar Holland, hun rol en betekenis voor Leiden en hun latere oversteek naar Amerika. Geen toevallige tentoonstelling.  Het is dit jaar 400 jaar geleden ze met het schip de Mayflower vanuit Europa naar Amerika vertrokken om daar Plymouth Colony te stichten.

Hierboven zei ik dat verhaal in woord en beeld wordt verteld. Bij woord moet in dit geval ook aan het gesproken woord worden gedacht. Met de App van de De Lakenhal krijg je bij een aantal schilderijen en historische schatten van het museum een gesproken uitleg.
Dat mag van mij best worden uitgebreid met de vaste collecte van het museum. En over het monumentale gebouw, want de eeuwenoude lakenhal is op zichzelf al een bezoek waard.

Mooie gelegenheid mijn recent aanschafte draadloze earphones uit te proberen. Net als muziek beluisteren tijdens het fietsen (ja, dat doe ik soms als het weer het toelaat, ik zin heb, als fiets zonder gehannes het huis uit gedragen kan worden) en in de trein. Vooral van de noise cancelling ben ik onder de indruk. O ja, en de muziekweergave is subliem!

Het tweede bezoek in Leiden is de Hortus Botanicus. Ook al eerder geweest. Net als Blijdorp (abonnement) verveelt me dit niet. Mijn huis ontbeert tuin en balkon, dus dit is een mooi alternatief. Heb geen verstand van bloemen (voor mij is alles gerbera J, heb ook geen bloemen en planten in huis), maar de kleurenpracht en de geuren zijn voldoende voor een paar mooie uurtjes in de zon hier.

En het gaat niet alleen om de bloemen en planten die te vinden zijn in de hortus. Het park zelf, midden in de stad, is van een ongekende schoonheid.

Al met al weer een wel bestede dag. Laat de 24/7 werkweek maar komen.