Puffinnest

Ook dit jaar hoop ik weer enkele concerten bij te wonen van het folkfestival F�is an Eilein op het Schotse eiland Skye. Het programma vermeldt concerten van Da�mh, Cliar en Emily Smith Band. Daarna is het snel richting Edinburgh (vernachten bij vrienden), om zaterdagavond 17/7 terug te gaan naar Nederland. Tja, ik kan er maar drie dagen zijn (tegen 2 weken de afgelopen 2 jaar), maar alles beter dan niets. Da�mh (spreek uit: Daiv) heb ik al eerder gehoord en ik verheugd me er op de band opnieuw te horen spelen. Clair (spreek uit: Clear) en Emily Smith ken ik niet. Maar ach, het eerste jaar op het festival, kende ik nog geen enkele band en kwam steeds dolenthousiast en met een tas vol cd�s terug naar Nederland.

Afgelopen vrijdag in Amsterdam naar de voorstelling Dralion van Cirque du Soleil geweest. Net als de vorige voorstellingen die ik heb gezien (Saltimbanco, Allegria en Quidam) was het weer een groots spektakel. Vergeet al je gedachten aan een circus. Geen leeuwen en olifanten of rondjes lopende paardjes, maar �vegetarisch� vermaak. Dit is acrobatiek en clowneske humor van de bovenste plank. De �kunstjes� zijn prachtig en indrukwekkend, de lichtshow is perfect, de muziek (een echte band) uit de kunst. Het kost een paar centen (sic!), maar dan heb je ook wat!

Voor wie het leuk vindt om te weten: voor de onderstaande voorstellingen in het nieuwe schouwburgseizoen in Gouda heb ik kaarten aangevraagd. Er geldt een lotingsysteem, dus naar welke voorstellingen ik echt ga, is pas later bekend.
Bert Visscher (“Hatseflats“)
Jozef in Egypte (Joost van den Vondel, Het Toneel Speelt)
Othello (Shakespeare, Toneelgroep Amsterdam)
Lebbis & Jansen
Oom Wanja (Tsjechov, Toneelgroep Amsterdam)
Ivanov (Tsjechov, Het Nationale Toneel)
En toen waren er nog maar� (Agatha Christie, Het Thriller Theater)
Glenn Miller Orchestra
Bright Colours Only (Engelstalig solotoneel, Pauline Goldsmith)
The African Mama�s (muziek, dans, zang uit Zuid-Afrika)
Max Havelaar (toneel Multatuli, cast met Thom Hoffman en Bram van der Vlugt)
Je ziet dat toneel �mijn grootste theaterliefde- weer de boventoon voert. Het nieuwe theaterseizoen kan me niet snel genoeg beginnen�

Mary Dresselhuys (97) is overleden. Een actrice in hart en nieren. Ze stond tot haar 90ste op het podium! Ze heeft grote rollen gespeeld, zoals -om maar ��n voorbeeld te noemen- Herfst in Riga. Mede door haar spel ben ik in mijn jeugdjaren geboeid geraakt door toneel. Ik vind het nog steeds een van de mooiste theatervormen. In de Telegraaf heeft ze ooit gezegd: ,,Wat een acteur kan, of kon, is na zijn dood helemaal weg. Even blijf je hangen in de herinnering van de mensen die je gezien hebben. Zijn die ook dood, dan ben je voorgoed vergeten.” Wel, ik hoop haar prachtige spel nog heel lang in herinnering te houden.

Een bijzondere ervaring is vandaag het zingen op het Brabants conservatorium in Tilburg geweest. Eigenlijk gaat het niet om de zangers en zangeressen, maar om de dirigenten. Niet minder dan 14 lieden �onder wie �mijn eigen� Op Weg-dirgent R. uit Schoonhoven- doen hun eindexamen koordirectie vocale lichte muziek en dat kan natuurlijk alleen als er een koor op het podium staat. En met 14 dirigenten betekent dat opgeteld zo�n 250 zangers en zangeressen. Bijzonder inspirerend om aan zoiets te mogen meewerken �je doet toch wat meer je best dan bij een gewoon optreden- en leuk om ook eens zoveel verschillende andere koren te horen. Het kost je een dag, maar dan heb je ook wat. Ongemerkt put je uit zo�n dag muziek ontzettend veel energie. Juist op zo�n dag voel ik hoeveel ik van zingen houd en hoe jammer het is dat ik niet elke week (het werk gaat voor) de repetitie van mijn koor kan bijwonen. Maar zo�n leuke dag in Tilburg pakt niemand me meer af. Zodra het technisch mogelijk is op deze weblog foto�s te plaatsen, komt er een foto van deze dag bij dit bericht

De nieuwe weblog is actief. Dit weekeinde zet ik aantal recente oude bijdragen over op de nieuwe weblog. Binnen een week of zo, is ie al aardig gevuld. Aan de layout wordt later gewerkt.

Per vandaag (of eigenlijk zaterdag) ben ik niet langer gereformeerd, maar behoor ik tot de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). 40 Jaar heeft het geduurd voor hervormden, gereformeerden en lutheranen daadwerkelijk zijn samengegaan. Er is nog verzet in behoudende hervormde en gereformeerde kringen. Het is jammer dat er mensen zijn die liever de verschillen opzoeken dan wat ons bindt. Maar goed, het is niet anders.
Zelf ben ik groot voorstander van de kerkenfusie. Dat ik boos was om de sluiting van de Turfmarktkerk en al mijn kerkelijke functies heb neergelegd, heeft niets met het Samen-Op-Weg proces te maken gehad. Het ging louter om de manier waarop gemaakte afspraken werden verkwanseld. Een man een man, een woord een woord werd zonder pardon ingeruild voor doordrammen.
Het nieuwe kerkelijke instituut omarm ik, al zal ik -het zal wie mij kent niet verbazen- veelvuldig de diensten in de Scots International Church in Rotterdam blijven bijwonen.
Nu dan wat regels uit het Fusielied van de Protestantse Kerk in Nederland:
,,Hoe taai het ongerief! Hoe moedig het vertrouwen!
We namen veel voor lief, ’t elan mocht niet verflauwen.
Niet iedereen is blij, niet iedereen wil samen.”

Als ik nog een greintje positief gevoel had voor de bezetting van Irak door de Amerikanen, is dat nu geheel weg. Gisteravond is publiekelijk geworden dat Amerikaanse soldaten vorig jaar Irakese �collega’s � hebben gemarteld. Een Amerikaanse soldaat die dit schandalig vond, heeft er foto’s van gemaakt en die zijn nu getoond. De beelden -gisteravond op tv en vanmorgen in de Volkskrant– zijn een niet te ontkennen bewijs van deze oorlogsmisdaad. Natuurlijk zullen de voor de misdagen verantwoordelijke militairen worden bestraft, maar dat poetst niet weg wat het werkelijke gezicht is van de Amerikanen in Irak. En het is gebeurd door een leger dat in de president van de Verenigde Staten de hoogste commandant heeft. Onder zijn gezag is de Geneefse conventie terzijde geschoven. Dat soldaten die worden uitgezonden de regels van het �oorlogsrecht’ niet kennen is erg, dat hun bazen ze kennelijk die regels niet vooraf hebben voorgehouden, is minstens zo erg. En dat hun opperbevelhebber zich alleen maar druk maakt over het op de foto gaan als hij een nepkalkoen presenteert op Thankgivingday en zich minder bezig houdt met de internationaal vastgestelde regels voor een oorlog is onvergeeflijk. Martelingen met elektriciteitsdraden, een piramide bouwen met naakte gevangenen die een zak over hun hoofd hebben, naakte gevangenen bij wie met verf kwetsende teksten op het lijf zijn geschreven. En het gaat niet om een incident; het schijnt een wijdverbreide praktijk te gaan. Daarmee mag van mij gerust gesteld worden dat George W. Bush een oorlogsmisdadiger is.

Nooit gedacht dat ik ooit eens een uitvaartdienst zou leiden, maar vandaag is dat gebeurd. Mijn oom H, is in de nacht van zondag op maandag overleden. Mijn oudste zus zou � dat was 4 jaar geleden al afgesproken � de uitvaartdienst leiden, maar door verblijf in het buitenland kon dat niet doorgaan. Eigen predikant van mijn oom en tante J. bevond zich eveneens in het buitenland. Om een lang verhaal kort te maken: vanmorgen ging ik naar een verpleeghuis in Bennekom om voor het eerst van mijn leven voor te gaan in een dienst. Het vreemde was dat ik van het moment dat ik hiervoor maandagmiddag werd benaderd, geen moment heb getwijfeld. Er moest iets geregeld worden rond mijn werk en wat andere activiteiten (voorbereiden 2 toespraken vakbond), moesten even op een zijspoor, maar verder� De voorbereiding viel gedeeltelijk mee. Het stramien voor de liturgie was ook al 4 jaar geleden klaar. Alleen de overdenking ontbrak. Dus �mede dankzij zoeken op internet- zelf wat in elkaar gezet en met via e-mail aangeleverd materieel van mijn in Egypte verblijvende zus het verhaal vanmorgen vroeg afgerond. Een vreemde gewaarwording dat je in zo�n geval ergens kracht uit kunt putten om treffende � troostende – woorden op papier te zetten. Diezelfde kracht zorgde er ook voor dat van zenuwen geen sprake was. Het was al met al een mooi en goed afscheid van mijn oom. Ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Van een gerespecteerd toneelgezelschap als Toneelgroep Amsterdam verwacht je niet dat hij een stuk van Shakespeare kan verkrachten. Toch heeft dit gezelschap het gepresteerd een bijzonder slechte Romeo en Julia neer te zetten. Een aanfluiting was het, dit stuk in een regie van Ola Mafaalani. Van de 7 kwartier spel zijn er zeker 3 opgegaan aan tango! Ja, u leest het goed: tango. Je verwacht dus naar een klassieker te gaan en dan blijk je bij een dansvoorstelling te zitten! Shakespeare zal zich hebben omgedraaid in zijn graf. Jammer dat er geen pauze was en ook dat ik midden in een rij zat, anders had ik de voorstelling voortijdig verlaten. Het enige lichtpuntje was Pierre Bokma, die een goede Romeo neerzette. Celia Nufaar is uit Zuid-Amerika ingevlogen om mooi tango te dansen (en voor haar oogverblindende schoonheid), maar ze spreekt niet meer dan een paar woordjes Nederlands (een beetje Marokkaanse vrouw van in de 60 beheerst onze taal nog beter) en dat is te weinig voor de rol van Julia. Haar woorden worden dus verteld door anderen, onder wie Romeo. Ziet u het voor zich? �k Heb andere stukken van Shakespeare gezien, ook in mooie Nederlande vertalingen, maar hier werd teveel va het oorspronkelijke losgelaten. Dus miste ik die mooie, beroemde zin van Julia:
O Romeo, Romeo! wherefore art thou Romeo?
en die al even beroemde slotzin van Escalus, de prins van Verona:
For never was a story of more woe
Than this of Juliet and her Romeo.
Op 5 mei wordt het programma voor het volgende schouwburgseizoen bekend. Ik hoop dat er weer veel toneelvoorstellingen inzitten en ook een Shakespeare, maar dan wel een echte!
Wie de gehele tekst van de echte Romeo and Juliet wil lezen, moet hier klikken.