Puffinnest

Zojuist aangeschaft, de 3CD-box Verzameld werk van Rogier van Otterloo . Thuis heb ik veel van de werken van deze componist/dirigent (Metropole Orkest) op grammofoonplaten, maar een verzameling van zijn beste (?) werken op cd zet je toch eerder, zo niet gemakkelijker aan/op dan het oude vinyl. Je hoort filmmuziek van onder and er help de dokter verzuipt, Grijpstra en de Gier, Turks Fruit, Op hoog van zegen en natuurlijk Soldaat van Oranje. Belangrijker echter zijn de werken als Rondo, On the move, Go on forever, Munich 1974, Focus, Ack v�rmeland du sk�na en Sweet Lorraine. Toen werd de muziek van Van Otterloo omschreven als easy listening, nu zouden we het lounge muziek noemen. Voor een completere tracklist, moet je maar op de website (klik hierboven op �Verzameld Werk van Rogier van Otterloo�) kijken.
Na de aanschaf heb ik natuurlijk direct even een paar nummers beluisterd. En toen kwam het beeld direct weer boven van het concert dat ik in 1978 met vrienden heb bijgewoond in de Goudse Schouwburg: Musica 78 . Alsof het concert nog niet geweldig was, kwamen er tal van toegiften, uitgekozen door Jean ‘Toots’ Thielemans, omdat concert aan vooravond van zijn verjaardag was. Thijs van Leer dirigeerde, Rogier van Otterloo nam achter de Fender plaats, Liesbeth List zong gezeten op het podium wat nummers mee, enzovoorts. Het werd een geweldig feestje.
Voor een recensie van de 3CD-box/Rogier van Otterloo, zie het artikel in Het Parool

Met dank aan neefje E. nog een paar prachtige foto�s van papegaaiduikers op Google gevonden. Wie nou nog niet gelooft dat papegaaiduikers de vrolijkste watervogels zijn� De moeite waard om even te kijken.

Gisteravond in de Goudsche Schouwburg de prachtige voorstelling Cyrano de Bergerac van Het Nationale Toneel (schrijver Edmond Rostand �1868 – 1918) gezien. Ik ben weer eens bevestigd in mijn opvatting dat toneel zo veel mooier is dan televisie.
Stefan de Walle zette een prachtige Cyrano neer, maar ook de rollen van Roxanne (Carol van Herwijnen), banketbakker Ragueneau (Peter Tuinman), Le Bret (Dries Vanhegen), Christian (Arent Jan Linde) en natuurlijk die van alle cadetten werden goed vertolkt.
Cyrano, een man van eer, die verliefd is op zijn nichtje Roaxanne. Hij durft haar dat niet te vertellen, uit angst dat ze hem weigert om zijn grote neus. Met woorden weet hij wel weg, vandaar dat hij als souffleur optreedt voor de knappe Christian de Neuvilette die juist zijn tegenpool is.
Cyrano is ook musical gewest in Nederland, maar voor mij is toneel toch het meest wezenlijke, vooral omat het stuk zo het dichtst bij het geschreven origineel blijft. Na bijna drie uur spel (ex pauze) verliet ik bevestigd in het eerder genoemde oordeel de zaal. Ik kan niet wachten tot het volgende toneelstuk in de schouwburg.
Hieronder nog een sc�ne uit de voorstelling:
Cyrano: ,,Dagdromen, lachen, vrij en ongebonden zijn. Mijn blik afziende en mijn timbre soeverein. Mijn hoed, als ik dat wil, achterstevoren: strijden. Om niets, of alles � of daar een gedicht aan wijden! Zonder op geld of op prestige acht te slaan. Mij voorbereiden op een reisje naar de maan! Niets schrijven wat niet stoelt op eigen vaardigheden. Mijzelf bescheiden voorhouden: wees maar tevreden. Want elke bloem, vrucht, ja: elk blaadje is een pracht, zolang die in je eigen tuin is voortgebracht! En mocht �t je overkomen dat je wordt gehuldigd, dan ben je dat succes alleen jezelf verschuldigd. Oog in oog met jezelf verbleekt de glorie niet. Kortom: ben je geen kruiper, klimop, parasiet. Dan reik je, ook al ben je niet zo fors en krachtig als een eik, misschien niet hoog, maar je reikt eigenmachtig!�

Al geruime tijd heb ik op mijn website (onder deel media) een tekst staan over Britse kranten en door wie ze worden gelezen. Tot vanavond had ik geen idee waar het vandaan kwam, maar werd het mysterie onderwacht opgelost. In de serie Britain�s Best Sitcom (BBC2) kwam het gedeelte echter naar voren op de vraag of de minister de �mediakaart� wel doorheeft. Hij lepelt dan de onderstaande tekst op, met de laatste (The Sun) uitgesproken door zijn secretaris.
THE TIMES
wordt gelezen door de mensen die het land runnen;
THE DAILY MIRROR
wordt gelezen door de mensen die denken dat ze het land runnen;
THE GUARDIAN
wordt gelezen door de mensen die denken dat zij het land zouden moeten runnen;
THE MORNING STAR
wordt gelezen door de mensen die vinden dat het land door een ander land zou moeten worden gerund;
THE DAILY EXPRESS
wordt gelezen door de echtgenotes van de mensen die het land runnen;
THE DAILY MAIL
wordt gelezen door de mensen die vinden dat het land gerund moet worden zoals vroeger;
THE DAILY TELEGRAPH
wordt gelezen door de mensen die denken dat het land nog zo wordt gerund als vroeger;
THE FINANCIAL TIMES
wordt gelezen door de mensen die het land bezitten;
THE SUN
wordt gelezen door de mensen die het aan hun reet zal roesten wie het land runt � als ze maar grote tieten heeft.

Kortelings hoorde ik in het tv-programma van Michael Parkinson (in tv-uitzending zie je ook wat, maar dat is voor dit verhaal onbelangrijk) de jonge jazzpianist/-zanger Jamie Cullum spelen. Het was een geweldig optreden en � belangrijker dan mijn mening � Parkinson was bijzonder onder de indruk Sterker nog, het was de tweede keer dat Cullum bij Parkinson in de uitzending kwam en dat wil heel wat zeggen. Als oud-bestuurslid van het Randstad Jazz Festival raakte ik ge�nteresseerd. Vandaag heb ik via Amazon de cd�s Twenty Something en Pointless Nostalgic ontvangen en meteen opgezet. Geweldig, wat een fantastische cd�s. Die worden nog heel wat keertjes afgespeeld de komende tijd.
Los van het feit dat het een verademing is naar Cullum te luisteren, zijn er nog wat punten in zijn voordeel. In de jazz hoor je al decennia lang eigenlijk alleen vrouwen zingen. Dat nu een man zingt, is bijzonder te noemen. Zijn zang roept herinneringen op aan Frank Sinatra, Harry Connick jr. Je hoort werk van onder ander Cole Porter, Jimi Hendrix, Gershwin.
Cullum (1980) begon als kind al piano te spelen. Als teenager verruilde hij pop voor jazz, be�nvloed door de grote collectie jazzplaten van zijn ouders en daar binnen aangetrokken door zangers als Ella Fitzgerald en Frank Sinatra. Tijdens zijn studie verdiende hij bij als zanger-pianist in bars. Zijn voorliefde voor jazz groeide verder en hij zag muzikanten als Bill Evans, Erroll Garner, Herbie Hancock en Thelonious Monk als zijn voorbeelden.
Zijn doorbraak kwam in 2002, door zijn optredens op BBC Radio 2. Binnen een jaar na het uitkomen van zijn debuut-cd had hij een lucratief cd-contract en maakte hij plannen voor een concertenserie in de Verenigde Staten.
Een stukje Hollands Glorie: op zijn cd�s (en bij zijn live-optredens) worden de drums bespeeld door de Nederlander Sebastiaan de Krom.
Nieuwsgierig geworden? Op de site van de BBC kun je enkele nummers beluisteren, zoals You’re Nobody Til Somebody loves You en Pointless Nostalgic en staan er luisterbare nummers op de al genoemde site van Amazon. Enjoy!

Paus Johannes Paulus II heeft vandaag tijdens zijn eerste audi?ntie van 2004 100 clowns en andere leden van internationale circusgroepen, die momenteel in Rome bijeen zijn, ontvangen. Dan waren die clowns op de juiste plek, want die hele katholieke kerk is natuurlijk ��n groot circus…

Dat Amerikanen parano�de, wereldvreemd zijn en echt geloven in de kerstman en pas sinds 9/11 er achter zijn dat de wereld helemaal niet ��n groot Disneypark is zoals ze steeds dachten, was bekend. Het land is ��n grote nep, net als die kalkoen die de oliedomme president-cowboy Bush zijn op eten wachtende troepen in Bagdad op Thanksgiving Day aanbood, tijdens zijn shock and aaaaahhhhhbezoek. En toch blijf ik me verbazen over de uitingen van de domheid van dat land en zijn leiders.
Vandaag is er een nieuwe antiterreurmaatregel door de Amerikaanse luchtvaartautoriteiten afgekondigd. Volgens deze richtlijn mogen passagiers op vluchten naar de VS niet meer in groepjes bijeenkomen in het vliegtuig en zeker niet in de buurt van de toiletten. Welke �dreiging� er van zo�n samenscholing uitgaat, ontgaat me en met mij denk ik het gehele weldenkende deel van de wereld. De zoveelste bevestiging van de vreselijke domheid van de VS is wel vreselijk lachen natuurlijk.
Wat is de volgende stap? Glas in de deur van het toilet, zodat de stewardess kan zien wat een passagier daar doet? Het klinkt heel onwaarschijnlijk, maar geef toe: het zou je niks verbazen als daadwerkelijk tot die maatregel komt�En samenscholing voor de kassa van McDonalds in New York en Washington, hebben de autoriteiten daar wel eens over nagedacht? En waarom loopt in Disneyland Mickey Mouse nog zomaar rond? Zit er niet een aanhanger van Saddam Hoessein in verstopt?
Is er dan niemand op deze wereld naar wie Bush luistert en die hem kan zeggen: ,,Doe eens effe normaal�?

Hier nog een aanvulling op een eerder verhaal op deze weblog.
De vanuit Frankrijk opererende journalistenorganisatie Reporters sans fronti�res (RSF) (Verslaggevers Zonder Grenzen) heeft niet alleen (afwijkende) getallen over gedode journalisten, maar ook over journalistenvervolgingen. Ten minste 766 journalisten werden in 2003 aangehouden, ongeveer 70 meer dan in het voorgaande jaar. Het aantal verslaggevers dat werd bedreigd of aangevallen bleef met 1460 ongeveer gelijk, constateert RSF. Zeker 500 media waren in 2003 onderhevig aan censuur (389 in 2002).

Vanavond heb ik afscheid genomen van mijn laatste (vrijwilligers) job in de zorgsector: die van secretaris van de Centrale Cli�nten Raad (CCR) van de stichting Zorgpartners Midden-Holland.
Ruim zeven jaar heb ik me beziggehouden met he vertegenwoordigend overleg van bewoners/cli�ntenraden van -aanvankelijk alleen- verpleeghuis De Riethoek en later van de gezamenlijke zorg- en verpleeghuizen van bovengenoemde stichting. Heb een aantal fusies meegemaakt.
Het is mooi geweest. Heb er veel geleerd over de gang van zaken in de zorgsector en hoop met mijn werk een beetje te hebben bijgedragen aan de zingeving van het overleg met de directie/Raad van Bestuur namens bewoners van de verpleeghuizen en zorgcentra.
En juist omdat het werk zo boeiend was en voldoening gaf, is het jammer het werk neer te leggen. Gelukkig is er een goede opvolger voor me gevonden.

Het overkomt me zelden, maar maandagavond heb ik me even geschaamd dat ik Gouwenaar ben. De stad van rechtvaardigheid en verdraagzaamheid (Dirck Volckertszoon Coornhert, 1522 � 1590 -Gouwenaar) heeft zich maandagavond van zijn slechtste kant laten zien. Een informatiebijeenkomst over de vestiging van een sociaal pension in de buurt van de goudkust, mondde uit in vuilspuiterij, verwensingen enzovoorts. Dat rijken niet blij zijn als er arme sloebers met een psychiatrische achtergrond in hun buurt komen wonen is al erg genoeg. Maar dat je om je gelijk te halen een wethouder extra aanspreekt op zijn christelijke achtergrond, hem van leugens beticht, roept om zijn aftreden, enzovoorts gaat heel ver. En welke antwoorden er ook werden gegeven, de buurtbewoners die elkaar in volume probeerden te overtreffen, wilden ze niet horen. Ze wilden eigenlijk alleen een bevestiging van hun eigen gelijk en de toezegging van de wethouder en de initiatiefnemers van het sociaal pension (de drie Goudse woningcorporaties) dat het plan in de prullenbak verdwijnt. Die kregen ze gelukkig niet..
Als er zekerheid is dat een sociaal pension de buurt in rap tempo tot een van de onveiligste plekken van Gouda, heb je recht je zorgen te maken. En die zorgen mag je uiten, mits het wel een beetje betamelijk blijft. Maar die zekerheid is er allerminst. Sterker nog, Gouda kent al een pension. Ook daar was de buurt vooraf fel gekant tegen zo�n voorziening. De buurt werd betrokken bij de uitvoering (via een klankbordgroep) en de verwachte problemen zijn uitgebleven. En, zo werd deze week gezegd, daar ging het om een pension waar bewoners elke middag op de stoep staan (of in de buurt rondhangen) tot de deur opengaat. Aan de Livingstonelaan komt een beschermde woonvorm met �vaste� bewoners. De uitleg was aan dovemansoren gericht. Dat kon ook moeilijk anders, want als je alleen maar kunt gillen en niet luisteren, dan hoor je niets. Het was ronduit een beschamende vertoning. Het ergste was nog dat een aantal schreeuwers zich er op voor wenste te staan christen te zijn. Men heeft niets, werd benadrukt, tegen een sociaal pension op zichzelf, als die voorziening maar niet in hun buurt komt� Dan ga je toch over je nek? Dan schaam je je toch kapot?
Gelukkig kunnen de buurtbewoners het plan niet tegenhouden. Het sociaal pension past in het bestemmingsplan, het pand wordt alleen van binnen verbouwd. Daarom vanaf deze weblog alle succes toegewenst aan het Leger des Heils dat het sociaal pension gaat exploiteren. En als het pension eenmaal open is en geen sprake is van de door de buurtbewoners verwachte overlast, zal weer eens blijken dat angst een slechte raadgever is geweest.