Puffinnest

De Museumjaarkaart vandaag eens gebruikt voor een bezoek aan luchtvaartmuseum Aviodrome in Lelystad. Nog nooit geweest en blijkt zeer de moeite waard.

Had gedacht dat veel van de vliegtuigen alleen van buiten zijn te bewonderen, maar niets is minder waar. Verschillende toestellen kun je betreden. OK, vanwege de coronamaatregelen niet alle die gewoonlijk toegankelijk zijn. Of maar gedeeltelijk.

Zo kun je in de Boeing 747 die buiten staat (ongelooflijk wat een groot toestel als je er onderdoor loopt en wat een wielen) wel in de economy class, maar niet naar de verdieping om daar een kijkje te nemen in de cockpit. Een ruimte van een vliegtuig waar je normaal gesproken niet naar binnen mag. Vandaag, of beter: deze coronaperiode – ook niet. Niet erg, een reden om nog eens terug te komen hier.

Wel een kijkje nemen binnen mag in de Lockheed Constellation, Zie foto boven dit verhaal. Een vroeger toestel van de KLM, dat daarna dienst heeft gedaan bij de Amerikaanse luchtmacht. Voor het terugkeerde naar Nederland moest het toestel (met koosnaampje Connie) eerst geheel worden gerestaureerd en luchtvaardig worden gemaakt.

En bij de toestellen die binnen staan, moet – net als bij de supermarkt en op de warenmarkt – in de rij worden gewacht. Voordeel: ik vorm een gezelschap van één persoon, en heb dus verschillende vliegtuigen geheel voor mezelf. Wachten onderaan een trap duurt niet lang. Er zijn veel gezinnen met kleine kinderen. De spanningsboog van sommige kinderen is niet groot, dus voor je het weet kun je naar binnen.

Bijzonder mooi is de replica van het oude luchthaven- of stationsgebouw van Schiphol uit 1928. Destijds gebouwd om gemeente luchthaven Schiphol cachet te geven. De deelnemers en bezoekers aan de Olympische Spelen in Amsterdam moesten in stijl ontvangen worden.
Het origineel is in 1943 bij een bombardement verwoest.  Maar de replica laat je wel de schoonheid van de bouwstijl Amsterdamse School ervaren, zowel buiten als binnen.

Zoals ik ook eerder met het Rijksmuseum heb gehad, geldt ook nu dat de collectie in Aviodrome zelf en de informatie over de verschillende vliegtuigtypen te uitgebreid is om achterin de middag te concluderen dat ik het wel allemaal gezien heb. Een keer terug dus om me meer te verdiepen in verschillende toestellen.

Het nuttige met het aangename verenigd vandaag. Een boodschap (die hier verder niet ter zake doet) die ik in veel steden kan doen, maar ook in Veenendaal. Het bood me de gelegenheid op deze zonnige dag te genieten van de regio waar ik als kind vele jaren de zomervakanties (twee weken, meer was het nooit) heb doorgebracht.

Uiteraard was er elk jaar wel een bezoek – met de bus, een feestje – vanuit ons vakantiehuisje langs de Cuneraweg (voor de kenners van het gebied: achter het inmiddels ter ziele zijnde tankstation) naar Ouwehands Dierenpark.
Of naar het kleine openlucht zwembad Bergbad (gesloten tijdens het lunchuur, dan werd de chloortoestand bekeken en zonodig aangepast, via van de grote groene glazen flessen).

En altijd achterop de fiets bij pa of ma. En als we de heuvel opgingen klinkt het steevast: niet ouwehoeren als ik de heuvel op ga…

Maar zeker brachten we menig uur door bij de zandafgraving. Iets voorbij het Bergbad, aan de Oude Veensegrindweg. Een echte zandafgraving, maar als wij er waren in de ‘bouwvak’,  lag het werk stil en konden we genieten van de rust, de ruimte en de speelmogelijkheden. Of de heuvel opwandelen, het bos in. Ik denk daar nog vaak met genoegen aan terug.

Het gebied ken ik niet meer terug. Weg zijn de kranen die het zand afgroeven voor de aanleg van wegen en woonwijken. Het is een heerlijk natuurgebied met voor elk wat wils. Dat was het toen en is het nu: Ik zie wandelaars, hardlopers, picknickers, kortom genieters. Jong en oud. Kwintelooyen heet het nu. Ik vraag me af of menig bezoeker herinnering heeft aan de – naamloze – zandafgraving van een halve eeuw geleden. Mooie naam of niet, voor mij blijft het ‘de zandafgraving’.

Genoten vandaag, al mis ik de refentiepunten op het gebied uit mijn jeugd. Door de hoge bomen zie je minder. Toch mooi genoeg om mezelf voor te houden dat ik er nog eens terug ga.

Filmpje:

Week vakantie en dan staat een bezoek aan Blijdorp altijd wel op mijn lijstje. Gelukkig zijn de ‘coronaregels’ voor uitjes versoepeld. Blijdorp is beperkt open. Tot 1 juni alleen voor abonnementhouders (ben ik) met een tijdslot.

Was benieuwd hoe dat allemaal zou gaan binnen de poorten van de Rotterdamse dierentuin. Al in de rij voor de en tree wordt me duidelijk dat het snor zal zitten. Goede uitleg door stewards, inclusief de mededeling dat parkeren vandaag gratis is.

Voordeel van bezoek van alleen abonnementhouders en dan ook nog met bloktijden voor de entree is dat het relatief rustig is. Sterker nog, ik heb nog nooit zo stil door Blijdorp gewandeld. De dierentuin zal niet kunnen wachten tot iedereen weer naar binnen mag, maar ik kan die beperkte openstelling wel waarderen.

In het park (en ook op plattegrond en via de app) zijn duidelijke looproutes aangegeven. Alles om Blijdorp coronaproof te hebben. Op een enkele plek zouden meer pijlen voor de looprichting welkom zijn, maar een kniesoor die…

Enkele plekken zijn afgesloten voor bezoekers, omdat men te dicht bij elkaar zou komen. Ik maal er niet om. Nou OK, wel jammer dat de Victoriaserre dicht is.
De dierentuin is voor mij als binnenstadbewoner ook een beetje een achtertuin vol planten, vogels en ander dieren en ik ben al lang blij dat ik hier in het zonnetje kan toeven.
Genoten van koffie op het plein voor het (ook gesloten) Vrije Vlucht gebied, en de rust op een bankje bij de grote vijver. Net zo heerlijk is het kijken naar de etende en van de rust en de zon genieten giraffes. Geen Dikkertje Dap te bekennen.

Voordeel van de rust is ook dat je in Amazonica meer kunt genieten van de vlinders en andere dieren die hier verblijven. Al is het alleen maar omdat geen drommen joelende kinderen zich verdringen voor je.
Zo heb ik nu voor het eerst gifkikkers gezien die hier verblijven. Op minder dan de 1,5 meter corona-afstand. Wel met glas er tussen…. Prachtig diertje.

Heb het al vaker gezegd op mijn weblog, maar Blijdorp is voor mij meer dan een diergaarde. Ben een groot bewonderaar van de architect van het geheel, Sybold van Ravesteyn, die letterlijk en figuurlijk getekend heeft voor het park, de gebouwen en beelden (waaronder een fontein) hier.
En Blijdorp zelf ook. De komende jaren wil het park alsnog de bergdierenrots in oude luister herstellen.
En wie bij de Rivièrahal kijkt, ziet dat daar beelden omlaag zijn gehaald om te worden gerestaureerd.

Kortom, ik was weer superblij met mij dagje Blijdorp. Tot de volgende…

Hieronder een filmische impressie van mijn dagje Blijdorp.

Nog treinkaartje dat op moest en het was mooi weer na dagen van regen. Voor mij genoeg reden om per trein koers te zetten naar Stavoren. Ken het stadje eigenlijk vooral van de zomerperiode, als ik met vrienden hier het SKS skûtsjesilen bijwoon.

Vandaag een stuk minder druk. Wat zeg ik: het was stil. Ben al eens eerder in de winter geweest, dus de stilte zal niets met coronavirus te maken hebben.
Die stilte (behalve het geluid van de wind) was fantastisch voor een wandeling over de dijk langs het IJsselmeer.
Heerlijk om die dijk helemaal voor jezelf te hebben. Nou ja, op een enkele wandelaar met hond na dan. En het Vrouwtje van Stavoren uiteraard. Die laat zich door niets en niemand uit het veld slaan…

En nog vroeg in het jaar of niet: er was al een zeilboot te zien niet al te ver uit de kust. Eenmaal op de pier niet ver van de Johan Frisosluis heb je helemaal het gevoel dat je in het water staat.

Natuurlijk ook even door het dorp gelopen. Hier al net zo stil. Moet je in de zomer uitkijken dat je niet van de sokken wordt gereden, vandaag is Stavoren de rust zelve. En met minder wind dan op de dijk, is het hier een stuk aangenamer.

De stille periode merk je ook aan de horeca. Nabij de burg over de stadsgracht en het beeld van het vrouwtje van Stavoren in het oude centrum, tel ik maar één horecagelegenheid die open is: De Visserman. O ja, en aan de overkant van de haven is op de zeetong of pier ’t Havenhoofd ook open, net als den enkele friet- en viskraam.

Hoogtepunt, naast de hernieuwde kennismaking met dit oude stadje, is het kunstwerk Verbeelding van het Blokhuis. In 2019 geplaatst in een diep gelegen plek achter de vakantiewoningen van de Havenweg. Op die plek blijkt dus in een zeer ver verleden een vestingwerk geweest. Klik hier voor meer informatie daarover.

Modern kunstwerk van beton, staal en glas. Daar houd ik wel van.
Zoals de naam al zegt is het een verbeelding van het vestingwerk, geen moderne, getrouwe kopie. Door glasplaten kijk je een kuil met daarin de echte restanten van de wenteltrap uit het oorspronkelijke gebouw.

Een minder geslaagd onderdeel van het kunstwerk, want door de grote druppels die aan de onderzijde van de glasplaat hangen, valt er niet heel veel te zien. Maar het idee is leuk. Een aantal foto’s van de Verbeelding van het Blokhuis heb hier onder in een YouTube montage gezet.

Een flinke reis voor zo’n dagbezoek, maar het was het waard. Als je reisplanner goed raadpleegt, kun je van Gouda tot Leeuwarden in dezelfde trein blijven zitten. Ontspannend met een flinke thermosbeker goede koffie voor de heenreis en een wee dram voor de terugreis. Een welbestede dag.

Filmimpressie:

Fotoreeks Verbeelding van het Bolwerk: