Zonder enige drang van ‘derden’ – heb ik me laten verleiden tot de aanschaf van een ticket voor mijn allereerste Sensation Kaas. Voor mij ging het gisteravond om de combinatie van kaas, rijksmonument, feest, zien en gezien worden. Niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. En dat de muziekkeuze (nummers uit de jaren tachtig en negentig) deze avond en nacht niet de mijn is, mag de pret niet drukken.
Mezelf voorgenomen zonder welk vooroordeel mij volledig over te geven aan Sensation Kaas en van het positieve uit te gaan. Dat klinkt al weer negatief. Dat is niet zo bedoeld. Alle lof juist voor de organisatie die er in geslaagd is Gouda een bruisend kaas- en 
dansevenement aan te bieden waar de stad trots op kan zijn. Als bijna rasechte Gouwenaar (ik woon hier pas sinds mijn derde levensjaar), vind ik het een fantastisch vooruitzicht om een echt Gouds feest mee te maken. En als de muziek te heftig wordt, heb ik altijd nog oordopjes bij me.
Kan ik aan het begin van het feest nog gelijk de kerk in lopen, een half uur later staat de rij wachtenden voor de kaartcontrole tot aan de Keizerstraat. Met duizend man is het kaas- en dansfeest dan ook uitverkocht.
Van een ‘kerk’ kun je eenmaal binnen bijna niet spreken niet spreken. Weg zijn de kerkbanken in dit voormalige rooms-katholieke godshuis aan de Hoge Gouwe. Nog wel zichtbaar aan de muren zijn de kruiswegstaties. Maar verder oogt de Gouwekerk werelds vanavond. Lichtspots in verschillende kleuren tonen wel fraai de accenten van pilaren en gewelven. Een dj op het hoog uitstekende priesterkoor stort muziek over de bezoekers uit. Hinderlijk hard wordt het niet, De eerste bezoekers wagen zich al gelijk op de dansvloer. En voor de drank is er een uit de kluiten gewassen bar aan de zijkant. De kleur van polsbandjes geeft aan of aan de bestellende bezoeker alcohol geschonken mag worden. Met mijn blauwe bandje kan ik alles krijgen zolang mijn aangeschafte voorraad consumptiemuntjes dat toelaat.
Ik ben geen snoeperd, maar de bonus op Sensation Kaas, de belegen Goudse kaas die wekenlang in de kelders van de kerk heeft liggen rijpen, is niet te versmaden natuurlijk.
Hoewel, het proeft gewoon als goede Goudse kaas. Die zich mooi laat combineren met het net ingeschonken wijntje. Dank aan de kaasmeisje die heel vaak bij mij stopten met hun grote kaasplank.
Eenmaal maak ik de fout om midden in de kerk te staan. Een dame probeert me tot dansen te bewegen. ,,Last van mijn knie’’, lieg ik, om de rest van de avond aan statafels aan de zijkant te vertoeven. Ook zo is het genieten van dit feest. Die plekken lenen zich goed om even bij te praten met collega’s in het vak die hier ook rondlopen.
De klok van de St.-Jan heeft al middernacht geslagen als ik huiswaarts keer. Door mijn door wijn misschien wat benevelde hoofd blijft maar één vragen rondgaan: zal het de organisatie lukken deze editie van Sensation Kaas in deze geweldige ambiance de volgende keer te overtreffen?
Hieronder een filmische impressie van Sensation Kaas 2018
Een rit tot op 50 meter hoogte van ongeveer een kwartier. Genoeg tijd om je wild te fotograferen en volop van het uitzicht te genieten. Zicht (en carillongeluid van de toren van de Laurenskerk), de warenmarkt, de Willemsbrug, het Potlood, en tal van vergezichten.
De proeftuin geeft een beeld van wat Boskoopse tuinders/boomkwekers hebben te bieden, maar er is ook een uitspanning bij (theeschenkerij, streekwinkel, klik op de link hierboven). En er zijn workshops.
kneepje van het tajinekookvak. Hoe je de gerechten (vis, kip, gehakt, lamsvlees en een vegetarische schotel) opbouwt in de tajine, het toevoegen van de juiste kruiden en veel uitleg over de Marokkaanse keuken. Fantastische gedaan. En uiteraard na afloop alles opgegeten.
Reden? Afgelopen zondag keek ik – als vrijwel elke zondag – naar Podium Witteman op Nederland 2. Daar speelde violist 
week bestond de kerk 375 jaar. Dat weten we, omdat alle en dan bedoel ik alle archiefstukken sinds de vorming van de kerk in 1643 bewaard zijn gebleven.
in de afgelopen maanden. Onder andere met de samenstelling van een fraai jubileumboekje:
Vera de Haas op het Vroenhof: Groep danst de 
Een leuke, korte, wat steile wandeling en je staat langs de bergwand. Uitzicht op het Albertkanaal en de splitsing van het water naar de Maas die richting Maastricht gaat.
Ben al jaren donateur. Volg met vier vrienden (ook donateurs) al jaren het zeilen met dit oude vrachtschip. Onderlinge competitie (twee weken in de zomervakantie) van veertien skûtdsjes.
pakken). Jammer dit keer was dat er bijna tot aan het einde weinig tot gen wind stond. Tot twee keer toe een stuk op de motor moeten varen. Ach, wat maakt het uit. De zon scheen, dus topmiddag.
onder leiding van Jules Buckley en de Britse zanger/muzikant 
Zoals gezegd een indrukwekkende perfomance. Het zijn niet alleen de drie reuzen, maar het is het straattheater zelf dat alle fantasie te boven gaat. De duiker loopt. Om zijn benen te bewegen, springen leden van de theatergroep vanaf een verhoging naar een touw (denk aan die in een gymnastieklokaal), ze gaan met touw omlaag en door de beweging van het touw zet de reus een stap. En hup, daar komt de volgende ‘springer’ al. Met andere acties beweegt zijn hoofd. En ga zo maar door.
onder de zeespiegel te verstoppen. Met hulp van de goden werd een Reuzenduiker gevonden die zichzelf altijd heeft verstopt. Opeens stond hij op en begon alle bergen op te pakken die hij vervolgens als modder bij de dijken smeet voor extra bescherming.
Puffinnest 