Het Friese Volkslied dit keer. Ter gelegenheid van het begin – morgen – van de jaarlijkse SKS wedstrijden skûtsjesilen. Ben donateur van het skûtsje van Ljouwert (Leeuwarden). Morgenochtend mert vrienden naar Grou om de openingswedstrijd op de Wijde Ee/Pikmeer te bekijken en volgende week zaterdag met ze naar die op het IJsselmeer (Stavoren). Rest van de twee weken volgen op Omroep Friesland (rechtstreeks via de radio en begin avond verslag op tv).
Ik heb er zin in!
De weblog is iets aangepast. Het gaat om de kolom hier links. Onder de naam en het fotootje van de weblog, kun je je nu aanmelden voor het verkrijgen van een automatische melding als er een nieuw bericht is verschenen hier.
Daar onder kun je zien welk bericht op de weblog het meest gelezen is. Niet echt belangrijk, maar gewoon voor de leuk.
Wie naar beneden scrollt, kan ook de meest recente tweets en retweets van mijn Twitteraccount lezen.
Herbenoemd tot presbytery elder (classisouderling) namens mijn kerk in Rotterdam. Dat betekent dat ik in oktober lang weekeinde ga vergaderen in Lausanne. Met de International Presbytery (officieel: Presbytery of International Charges), in de Schotse kerk in die Zwitserse stad.
Ben er al vroeg in de donderdagmiddag (vliegen met KLM op Geneve, met de trein van de SBB verder), maar als ik het zo bekijk, zijn er weinig bezienswaardigheden. De kathedraal in het oude stadsdeel schijnt wat tegen te vallen en het Olympisch museum is aan mij niet besteed. Korte stadswandeling dus en dan maar even kroeg in duiken.
Het vergaderen zelf begint pas vrijdagochtend.
De volgende vergadering, maart 2017, is dichter bij huis. Dan is de classisvergadering in mijn eigen kerk… Oktober volgend jaar in Parijs. En tussendoor nog de week durende synode (General Assembly) in Edinburgh.
Vanmiddag om 15.15 uur is, geheel volgens zijn eigen wil en in overleg met mijn schoonzus en hun kinderen, mijn oudste broer Bert overleden. Terminaal kanker en geen zin te verworden tot een kasplantje, laat staan zijn laatste dagen te moeten slijten in een andere locatie dan zijn vertrouwde en geliefde flat.
Het is goed zo, al zal de pijn en het verdriet er voor mijn schoonzus, hun kinderen en kleinkinderen er niet minder om zijn. Ze hebben in elk geval samen op goede wijze afscheid in gezinsverband afscheid van elkaar kunnen nemen.
Mijn afstand is iets groter, maar ben wel mijn oudste broer kwijtgeraakt. We leken veel op elkaar qua karakter, zijn ook jaren in dezelfde sector werkzaam geweest. Hij als voorlichter in de energiesector, ik als dagbladjournalist. Kwamen veel bij elkaar over de vloer. ‘Ha broer’, of ‘met mijn’ (ja, met die ‘n’ aan het einde), waren vaste openingswoorden in menig telefoongesprek.
Hoe ik mij hem voortaan zal herinneren? Nou, zoals op de foto (zie hiernaast), die ook op de rouwbrief staat. Vrolijk en met een pijp binnen handbereik.
En met de vele mooie logeerpartijen in Waddinxveen, de vakanties in Chaam, de kerst, het eten van boerenkool of mosselen… En natuurlijk met een glaasje wijn of een whisky.
Niemand kan zich een betere broer voorstellen.
R.I.P Bert
Gabriel Fauré: Requiem (Pie Jesu)
Opname in de BBC Proms-serie van deze zomer. The Choir of King’s College, Cambridge, met de Orchestra of the Age of Enlightenment. Dirigent Stephen Cleobury.
Vier weken Scotland hebben me goed gedaan. Al snel uitgerust en al halverwege de eerste week volop genieten van landschappen, stadjes en dorpjes. Globale route dit jaar: via Edinburgh naar Glen Affric (1 nacht), Dornoch (weekeinde) en paar dagen Orkney. Daarna wat langer in Glen Affric, Applecross, Skye, Lochaber/Glen Nevis/ Rannoch Moor (Corrour Estate), Mull, Morvern en Edinburgh.
Als altijd voor luxe gekozen op de veerboot van IJmuiden naar Newcastle (Premium, of Commodore de luxe). Bezoek aan Dornoch had een bijzondere reden. Ik wilde wel eens kerkdienst bijwonen van predikante Suzan Brown, van de Dornoch Cathedral. Heb haar paar keer in Europa ontmoet tijdens vergaderingen van mijn classis (presbytery) van mijn kerk.
Orkney is altijd fantastisch om te zijn. Veel zeer, zeer oude geschiedenis. Al eerder de 5.000 jaar oude nederzetting Skara Brae bezocht. Dit keer koers gezet naar die van Gurness. De moeite waard. Waar je bij Skara Brae alleen om de opgravingen heen kunt lopen, kun je hier de ruïnes in. Je loopt dus letterlijk door 5.000 jaar oude huizen.
Tijdrovend is mijn – wel geslaagde – poging om de standing stones van de Ring of Brodgar op de foto’s te krijgen, zonder dat er mensen door mijn beeld lopen.
Het kost een uur, maar het wachten was in het zonnetje geen straf.
Een extra reden voor het bezoek aan Orkney is de aanschaf van Elderberry Borealis bij Orkney Wine Company van de Nederlander Emile van Schaik. Een heerlijke, portachtige wijn. Ideaal bij een kaasplankje. En zeker bij de rookkaas (cheddar) van Orkney, die de koelkast in de auto inschuift voor thuis. De rit meer dan waard.
Als altijd gekampeerd op het grasveld bij het dorpshuis. Heerlijk rustig en ik betaal 5 pond per nacht, inclusief stroom en wifi. Je krijgt sleutel van zijdeur dorpshuis, waar je gebruik maakt van douche en toilet. De keuken heeft een magnetron. Ook zeer handig.
Is er al weer een jaar voorbij?
Glen Affric is thuiskomen. Bijna letterlijk. De eigenaar van de camping kent je naam nog. En als ik ’s avonds de pub binnenstap, zegt de landlord: ,,Is er al weer een jaar voorbij?’’ En schenkt zonder te vragen het bier in dat ik altijd drink.
Volgende dag kom ik twee vaste gasten tegen, die me ook nog bij naam kennen en we hebben heerlijke gesprek over de uitslag van het EU-referendum (,,rubbish’’). Verder heerlijk gewandeld in Glen Affric en het dal naar loch Mullardoch.
Kerkdienst bijgewoond in Beauly, waar ik de kennismaking hernieuw met de predikant Ian Mason en zijn vrouw. Hij is de voormalige predikant van onze zusterkerk in Geneve. Ze herinneren zich de classisvergadering in Rotterdam (met als partnerprogramma stadswandeling en lunch in Gouda) nog zeer goed.
De rit naar Applecross is alleen al leuk vanwege de haarspeldbochten. Maar de echte reden is de Applecross Inn. Altijd druk, leuke sfeer en een fantastische viskaart.
Skye staat elk jaar wel op mijn lijstje. Dit keer staat een nieuwe wandeling (kan na 35 jaar hier komen nog steeds gebeuren) op het programma: Fairy Pools. Vaak – zonder het te weten – langs gekomen op weg naar Glenbrittle, maar er nooit gelopen. Nu dus wel.
Het is de moeite meer dan waard. Fantastische watervallen die eindigen in bekkens (pools). Bewolkt en (deels zeer) regenachtig. Hier wil ik nog een keer lopen bij mooi weer. Het is wel zaak de wandeling ’s morgens op tijd te beginnen, want de kleine carpark vult zich in no time. Tweede mooie wandeling is bij Neist Point, in het westen van Skye. Dar als eens paar keer naar de vuurtoren gelopen. Ditmaal gekozen voor een wat noordelijker route over het sponzige hoogveen. Zicht op Neist Point en de vuurtoren.
En in het zonnetje is het heerlijk vertoeven aan de oever van een meertje.
Na een paar dagen Skye, zet ik koers naar Kinlochleven, mijn uitvalsbasis voor een paar dagen Glen Nevis, Rannoch Moor. Wellicht wat uit de route, maar de camping is klein, de douches meer dan fantastisch. Geen herriecamping. Hier verblijven veel wandelaars van de West Highland Way. Ze hebben hierna nog een etappe te gaan, dus het discogevoel is er nog lang niet…
Uiteraard per trein (het kan nog net, want er zit een treinstaking aan te komen) naar Corrour Estate, voor wandeling naar Peters Rock.
Is een stuk gemakkelijker te doen dan in het verleden, want de modderpaden of wat er voor moet doorgaan nabij Loch Ossian, hebben plaatsgemaakt nog een net pad. Er zijn vernieuwingen toegepast op de estate, waarvoor een bouwweg nodig was. En men heeft toen het nuttige met het aangename verenigd. Maar met fotostops en een zit bij Peters Rock zelf, is het toch nog opschieten. Als je om 15.20 uur de trein terug naar Fort William mist, moet je zes uur (!) wachten op de volgende.
Ook even bezoek gebracht aan mijn allereerste predikant in de Church of Scotland, Alan Ramsay (75). Stroopwafels gebracht, bijgepraat en kerk en zijn gezondheid. Altijd bijzonder om hem en zijn vrouw Linn weer even te zien.
Fish and chips
Een bezoek aan Mull staat voor mij altijd onder andere in het teken van fish and chips, bij de frietkraam op de pier in de hoofdplaats Tobermory. Niet zomaar een frietkot, maar eentje die is aangesloten bij de keten van wegrestaurants Les Routiers. En zelfs Prins Charles heeft hier gegeten.
Geen bezoek aan dit puffins dit keer. Wel weer eens gaan kijken bij Art in Nature, in Calgary. De kunstwerken (hout en andere materialen) blijven prachtig om te zien. Vooral het van takken gemaakte hert is indrukwekkend. En omdat het mooi weer is, ook maar even neergestreken op het nabijgelegen strand. Ik blijk niet de enige…
De tocht terug naar Kinlochleven, voert – gewoon, omdat het supermooie rit is – over Morvern,
langs de ruïne van kasteel Tioram en Roshven en langs Fort William.
Dan naar Edinburgh. Bezoek aan vrienden (Nederlandse boodschappen afleveren) en eigen inkopen doen. Volgende dag naar Engeland, om bij Newcastle in te schepen voor de thuisreis. Heb een hut met een tweepersoonsbed. Na vier weken slaapzak, is dat wel eens lekker 🙂 En uiteraard weer genoten van het visbuffet en de geneugten van de bijna privé-lounge.
Dinsdag weer aan de bak.
Kan haast niet wachten op volgende reis naar Schotland.
I have a friend a song and a glass
Gaily along lifes road I pass
Joyous and free out of doors for me
Over de the hills in the morning
Hieronder komt nog een filmpje met wat beelden van de reis in Scotland. Keer dus, als je interesse hebt, een van de komende dagen terug naar mijn weblog.
De vakantiefilm Scotland 2016 die ik eerder in YoutTube wilde uploaden, werd wegens de te lange duur geweigerd. Dit weekeinde eindelijk eens tijd genomen/gevonden om de film op te knippen in partjes. Je kunt de delen hieronder bekijken. Scotland de serie, als het ware.
Deel 1:
Fairy Pools, Isle of Skye
Deel 2:
Birsay, Orkney
Deel 3:
Glen Affric & glen Mullardoch
Deel 4:
Neist Point (Isle of Skye)
Deel 5:
Glen Nevis
Deel 6:
Art in Nature (Calgary, Mull)
Leuk aandenken aan jaar werk in de Nominating Committee (beroepingscommissie) van mijn kerk, op zoek naar een nieuwe predikant.
Was voor onze kerk voor het eerst dat we een eigen Nominating Committee (NC) hadden (20 jaar geleden vielen we nog onder andere regeling vanuit Edinburgh). Niemand in de kerk met echte ervaring dus. En als de keuze van de NC dan na proefpreek leidt tot 99 procent voorstemmen voor de kandidaat, is dat iets om met genoegen op terug te kijken.
Belletje gekregen van Zwerfkei in Woerden, een van de betere buitensportzaken in Nederland. Mijn bestelde tent, de Exped Orion III Extreme is aangekomen. Opgehaald en daarna op vrije verdieping van redactiekantoor opgezet om te kijken welke scheerlijnen vast zitten aan de tent en welke nog niet. Kom ik liever nu achter, dan komende vrijdagavond als ik wellicht in de stromende regen de tent moet opzetten op camping…
Alles OK, al zijn wat constructies net iets anders dan bij mijn oude Orion II Extreme. Flinke investering, maar omgerekend op jaarbasis, is het het geld meer dan waard. Kan niet wachten tot ik hierin over kleine week in de slaapzak kruip…
O ja, de term Extreme slaat op de kampeeromstandigheden. Ik kan met deze de ergste stormen aan die mogen woeden. En de III: ruimte genoeg binnen om het geen kramperen te maken…
Hieronder de oude tent, op Deerness, Orkney
Nog kleine week te gaan en dan vertrek ik weer voor ruim een maand in Scotland. Voor wie dat niks zegt: jammer dan. Voor mijn volgers die er ook zijn geweest: hahahaha!!! O ja, en *plop*
Ik neem zowel de high road als de low road. En ik luister naar Schotse muziek, drink Schotse whisky en bier, praat met Schotten in de kerk, kroeg en camping. De foto’s zie je hier, op Twitter, Facebook en Flickr verschijnen.
Over muziek gesproken: bovenstaand filmpje is de beroemde Loch Lomond Song, in een uitvoering van Runrig, de Schotse rockformatie waar ik nog tijdlang lid van de fanclub ben geweest en het genoegen had in Oban een concert bij te wonen.
Voor nu: een plezierig weekeinde!
Het voor het publiek het meest in het oog springende onderdeel van Rotterdam viert de stad, is de trap die tegen het Groothandelsgebouw staat. Maar er is onder andere ook een documentaireserie gemaakt. In aflevering 1 aandacht voor de mensen in mijn Schotse kerk. Leuk om te zien.
Hieronder de link naar de docu op YouTube:
Veel kijkplezier!
Uit de uitzending rondom de finale van de Dutch Classical Talent Award (2013)
De muziek voor het weekeinde is dit keer van harpist Remy an Kesteren. Nooit echt van gehoord, maar afgelopen woensdagavond kreeg hij in Paradiso in Amsterdam de Nederlandse Muziekprijs, de hoogste onderscheiding die het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap toekent aan musici in de klassieke muziek. De prijs is sinds 2012 niet meer uitgereikt, dus dan moet Van Kesteren wel bijzonder zijn. Muziekstuk klinkt in elk geval lekker.
Prettig weekeinde!
Puffinnest 