Het sociaal plan voor de nieuwe krant is een feit (zie de verkorte info hier). Of je naar omstandigheden een goede bijdrage hebt geleverd en al het vergaderen/onderhandelingen tot een naar omstandigheden behoorlijk resultaat heeft geleid, kun je pas afleiden nadat je van enkele collegas reacties krijgt. Als bovenstaande klopt, hebben we (mijn medevoorzitters van cao- of redactiecommissies bij de andere 7 kranten en ik) het redelijk goed gedaan. Tot nu toe alleen maar tevreden reacties, terwijl je verwacht vooral de cynici tot reacties te bewegen. Vooral ouderen schijnen tevreden te zijn en de positieve reacties komen ook van collegas die direct contact hebben met een oudere collega die hun waardering uitspreken. Het gaat me natuurlijk niet om die waardering. Wie me kent, weet (hoop ik) dat ik dit soort werk voor van alles doe (leuke hobby, het houdt me van de straat), behalve de waardering of het adagium er zelf beter van te worden. Versta me niet verkeerd: het is leuk om de reacties te krijgen, maar het is niet het uiteindelijke doel. Het zal mijn (Calvinistische?) opvoeding wel zijn, maar ik vind het gewoon belangrijk me in te zetten voor dit soort zaken. En als het dan ook nog leidt tot een resultaat waar ik voor de volle 100 procent achter sta
Maar zoals eerder geschreven: ik zal wel blij zijn als ik gewoon weer een stukkie voor de krant kan schrijven, zonder halverwege te worden afgeleid door zaken als kantonrechterformule, functieprofielen, 50 75 100, etc. En zonder die soms drukkende geheimhoudingsverplichting. Een journalist wil alles vertellen, maar in de onderhandelingen mag dat niet. Gelukkig prijs ik me met collega’s die dat beseffen en niet aandringen.
Het zij hier nogmaals gezegd: zonder fantastische vrienden met wie ik kan zeilen, drinken, slap ouwehoeren in de weekeinden tussen de besprekingen , collegas die me de ruimte bieden zonder me echt het hemd van het lijf te vragen over vertrouwelijke informatie, had ik het niet volgehouden. Dank daarvoor!
Puffinnest 