
FOTO ARCHIEF C. H. GERRITSE
Ook mijn kerk worstelt met kerkgebouw. Er moet (hoog)nodig groot onderhoud worden gepleegd. Voor een deel van het karwei is het onderhoudsfonds goed gevuld (we zijn geen armenkerk), maar daar red je het niet mee. Er moet veel meer gebeuren. Dan blijven twee opties over: groot onderhoud en uitbreiden, of nieuwbouw op dezelfde plek. Gevoelig punt, want een van onze leden heeft zelfs nog de bouw meegemaakt in begin jaren vijftig.
Beslissing te lang uitstellen kan niet. Als je bijvoorbeeld nieuwbouw gaat plegen, is het zonde het volle onderhoudsfonds te besteden aan opkalefateren. Daarom vandaag een church conference na afloop van de kerkdienst om kerkleden te vertellen waar kerkenraad mee bezig is geweest: opstellen lijst met wat er mis is met huidige gebouw, wat er heel dringend moet gebeuren en wat de verdere opties zijn. Was erg bang dat discussie zou verzanden in de emoties rond het oude gebouw. Gebeurde niet. Ook gelukkig geen kerkenraad die zelf voorkeur heeft en daar bij beslissing (die pas heel veel later valt dit jaar) op aanstuurt. Open en eerlijke discussie. Wat me is bijgebleven is dat kerkleden niet alleen kijken naar de nostalgie van dit ook door mij bewonderde gebouw in Rotterdam. Er klonk het door hoofdknikken beaamde standpunt dat het niet gaat om wat voor gebouw WIJ willen, maar wat voor gebouw we willen nalaten aan de volgende generatie. Kijk, die insteek, daar kan ik wat mee. Niet slopen om het slopen of renoveren om het renoveren, maar kijken naar de volgende generatie kerkleden. Als dat de insteek blijft, ben ik er van overtuigd dat er dit najaar een goed besluit valt over de richting die we verder uitwerken.
Ik hoor wel eens vervelende verhalen over sluiting van kerkgebouwen, maar het toekomstgerichte geluid dat uit onze discussie naar voren kwam, spreekt me bijzonder aan. Goed om bij een kerk te horen die verder kijkt dan de eigen neus lang is.
