Auteur: Puffinnest

‘Geen foto’s maken, ook niet met uw mobieltje’

Fotograferen verboden. Dat hoor je niet vaak meer in musea. Vandaag werd ik er bij de entree in Museum Arnhem wel op gewezen. Vermoedelijk vanwege de inhoud van de tentoonstelling Kunst in het Derde Rijk, verleiding en afleiding.

Tijdens geschiedenislessen op school gaat het bij de Tweede Wereldoorlog vooral om gevechten, de bezetting door de nazi’s. Nooit aandacht voor de kunst die in de jaren dat Hitler aan de macht was op grote schaal werd geproduceerd. Geen toeval want, zo klinkt het in een Duits propagandafilmpje dat in de tentoonstelling wordt getoond klinkt het: ,,want de Fuhrer is zelf ook een groot kunstenaar’’.

Geen vrije kunst, want wie als kunstenaar actief wilde blijven, moest wel aan de naziregels voldoen. En dat deden dus meer dan tienduizend kunstenaars.

Dus veel Arische lichaamskenmerken. Blond, gespierd positieve gezinsschilderingen, het mooie alledaagse leven. Ook schilderijen waarbij kunstenaars zich hebben laten inspireren door Nederlandse schilders, zoals Rembrandt en Israëls.

Geniepig
Lieflijk, zodat het niet op propaganda lijkt. Zo zijn er weinig hakenkruisen te zien. Geniepig hoe de oorlog via kunst werd verkocht, werd in een toelichting in een krantenartikel naar aanleiding van de tentoonstelling gezegd. Alles voor de nazipropaganda dus. Ze werden in de oorlogsjaren niet alleen uit Duitsland getoond, maar ook in Nederland, in het Rijksmuseum bijvoorbeeld en in het Mauritshuis.

Na de oorlog hebben de Amerikanen veel van de tienduizenden nazikunstwerken in beslag genomen en in depots opgeborgen. Zo’n achtduizend zijn sinds de jaren tachtig terug in depots van twee Duitse musea. In Museum Arnhem is nu een kleine selectie (toch altijd nog negentig werken) nu voor het eerst (weer) te zien. Misschien om verheerlijking door fout publiek te voorkomen, mogen er geen foto’s worde gemaakt.

Al met al een unieke tentoonstelling die het waard is om te bezoeken. En een waarbij een aantal werken je tot nadenken zet. Wie de schilderijen en beelden met eigen ogen wil zien: de tentoonstelling is nog tot en met zondag 24 maart te zien.

Beeldentuin
Het was deze donderdag prachtig weer, dus ook nog even genoten van het schoons in de Beeldentuin van het museum. Heel fraai en zeker opvallend is het 3,5 meter hoge beeld ‘Asis Rafiki’ (zonnevriend) van Monika Dahlberg dat in opdracht van het museum is gemaakt.

Ook de pingpongtafel van kunstenaar Louie Cordero is leuk. En die mag gebruikt worden. Batjes en pingpongballen zijn te leen bij de balie in het museum.

Dáááág, tot over acht jaar

Dáááág, tot over acht jaar

In de kerstvakantie een kansloze missie, vanochtend in een relatief rustig Rijksmuseum van Marten en Oopjen genoten voor deze schilderijen van Rembrandt voor van acht jaar naar Frankrijk vertrekken. 

Het zijn de enige twee personen/opdrachtgevers die door Rembrandt ‘ten voeten uit’ zijn geschilderd, dus van top tot teen. Immens grote doeken ook. Op een foto, zoals hierboven en in dit verhaal al indrukwekkend, maar er gaat niets boven het echie.

Heb er de afgelopen paar jaar al vol bewondering naar zitten kijken in het Rijksmuseum. Het verveelt nooit. Dat geldt natuurlijk ook voor de andere werken (niet alleen van Rembrandt) in de Eregalerij van het museum in Amsterdam.

Zo mooi en zo vol details als het bijvoorbeeld gaat om schaduw en licht. Elke keer als ik op hert bankje zit in dit deel van de grote, hoge zaal van ‘het Rijks’, ontdek ik wel iets nieuws. En als ik het zelf niet ontdek, word ik er wel op gewezen door de museumapp op mijn telefoon.

Daags na Kerst 2023 nam ik al een kijkje toen ik vernam dat de beide in 1634 geschilderde werken voor acht jaar naar het Louvre gaan. OK, als ik ze de komende jaren wil zien, kan ik natuurlijk naar Parijs gaan, maar Amsterdam is dichterbij en de Museumkaart is niet geldig in Frankrijk… Dus: dáááág, tot over acht jaar. Dan keren ze – ook voor acht jaar – terug.

Ochtenduren
Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden is dat het in de kerstvakantie stervensdruk is in het Rijksmuseum. Constant mensen die voor me langs lopen en lang blijven staan, zodat het uitzicht op de schilderij me wordt ontnomen. Foute keuze dus. Een bewaker in de zaal adviseerde me buiten na de vakantie en dan vooral in de ochtenduren te komen. Het kon nog, want Marten en Oopjen verhuizen pas eind januari/begin februari.

Goed advies, want tot het aan het einde van de ochtend aanzienlijk drukker wordt met schoolklassen, heb ik vandaag een uur in relatieve ust kunnen genieten van de beide schilderijen.

En, een kwartslag draaiend, ook van de Vaandeldrager (foto hier links), het schilderij van Rembrandt waarover deze week op televisie een documentaire was te zien.

Daarna nog even een kijkje genomen bij de recent verworven kleine, uit 1635 daterende portretten van de Leidse stadsloodgieter annex leidekker Jan Willemsz van der Pluym en zijn vrouw Jaapgen Caerlsdr. Niet in de Eregalerij, je moet zelfs even zoeken. Dus daarom misschien beduidend minder belangstelling dan voor Marten en Oopjen. Toch wonderschone schilderijtjes; de zoektocht waard.

Kortom, een welbestede ochtend.

De cirkel is rond

Vanavond de voorstelling in de laatste reeks van Youp van ‘t Hek bijgewoond. Prachtige afscheidsvoorstelling. Een tijdperk komt ten einde.

Heb al heel wat van zijn theatervoorstellingen bijgewoond. Niet geheel toevallig. Ik leerde Youp – toen nog Joep volgens mij – kennen in Amsterdam in 1975 toen hij van zijn optredens met cabaretgroep Nar nog niet kon leven. Hij had een baan als vormgever onder andere bij de twee vaktijdschriften waar ik als economie-redacteur net was begonnen.

Geen idee destijds dat hij cabaretier was. Hij was gewoon een collega die tweemaal per week op de redactie in de Tesselschadestraat kwam om de indeling van de bladen door te nemen, om vervolgens op de drukkerij er op toe te zien dat de opmakers deden wat was afgesproken in het ontwerp of ‘dummy’.

Stroopwafels
Pas paar jaar later ben ik zijn voorstellingen gaan bezoeken. Niet dat hij mij herkende. Zelfs toen ik paar keer met een vriendelijk kaartje een pak stroopwafels voor hem af gaf in de schouwburg, kwam er nul reactie. Niet getreurd, het ging om de voorstellingen en daar heb ik steeds van genoten.

Ook vanavond weer. Zijn mijmeringen over ontmoetingen in het café, de grap over de nachttrein naar Wenen, de herinneringen aan de oude telefooncel, golfen, Ajax, botox, digitale begrafenissen, zijn zelfrelativering als oude witte man en de mooie liedjes.

En natuurlijk zijn herinnering aan de allerlaatste voorstelling in de oude Goudse Schouwburg kort voor die tegen de vlakte ging. Het was vanavond in de voorstelling ‘De laatste ronde‘ allemaal weer een lust voor oog en oor.

Zijn allerlaatste voorstelling dus in Gouda vanavond, want Youp (komende februari 70) gaat met pensioen, net als ik een paar weken geleden. Daarmee is de cirkel van beide rond. Na Nar (1973 – 1983) niet minder dan 28 voorstellingen, waaronder 10 oudejaarsconferences

Hulde ook voor zijn muzikanten Ton Snijders, Ton Scherpenzeel en Rens van der Zalm die Youps liedjes prachtig begeleidden. En nee, geen ‘Flappie‘, wel zijn inmiddels standaard slotlied ‘Niemand weet hoe laat het is‘.

Lange zit is bij deze toneelvoorstelling geen straf

Geweldige voorstelling van Toneelgroep Maastricht gisteravond in de Goudse Schouwburg. Een lange zit (de voorstelling duurt ruim drie uur), maar bij ‘Augustus: Oklahoma’ vloog de tijd voorbij.

Het uit 2013 daterende stuk (van de Amerikaanse scenarioschrijver Tracy Letts ) speelt zich af in de ieder jaar warmer wordende maand augustus, op het platteland van de Amerikaanse staat Oklahoma, waarvan de oorspronkelijke bewoners ooit zijn verjaagd.

Senopsis van Toneelgroep Maastricht: Daar staat het statige ouderlijk huis van de zussen Weston. Als hun vader spoorloos verdwijnt, keren ze met aanhang terug om hun moeder bij te staan in het verdriet. Maar wat een samenkomst van troost en verbintenis had moeten zijn blijkt een explosieve confrontatie waarin oude wonden worden opengereten en weggestopte emoties onherroepelijk aan het licht komen.

Dialogen
Het verhaal van Augustus: Oklahoma wordt helder gebracht ondanks de flinke bezetting. Met niet minder dan dertien spelers (!) is voor de pauze ruim aandacht om alle karakters en familieverbanden in deze productie van Toneelgroep Maastricht over het voetlicht te brengen. Na de pauze is er meer ruimte voor de lach in het publiek door de geestige, maar nog steeds scherpe dialogen.

Alle acteurs verdienen een pluim (ik geef het je te doen zo’n lange avond te spelen), maar ik vond met name Ariane Schluter (als de aan medicijnen verslaafde moeder Violet Weston) en Wendell Jaspers (dochter Barbara) er boven uit steken.
Compliment ook voor regisseur Michel Sluysmans. De voorstelling was ge-wel-dig! En wat blijft de Goudse Schouwburg toch een heerlijk, gastvrij theater. Vanaf binnenkomst ben je een avond uit.

Decor
Ben nooit zo van een pauze in een voorstelling, maar er viel dit keer niet aan te voorkomen. Het ombouwen van het decor kostte veel tijd. Na van het pauzedrankje genoten te hebben, zat ik al weer tijdig in de zaal van de Goudse Schouwburg. En het geluid van het ombouwen was door het toneeldoek heen te horen en duurde tot vlak voor het begin van het tweede deel.  

De voorstelling is nog tot 14 april te zien in verschillende theaters in het land. Wie van een goede toneelvoorstelling houdt, raad ik aan een kaartje te bemachtigen.

Hernieuwde kennismaking Colosseum

Besloten na vergaderweekeinde in Rome in maart 2024 paar dagen langer te blijven voor bezoek aan o.a. het Colosseum.

Was er in maart 2016 ook al. Indrukwekkend, dus ik kijk uit naar hernieuwde kennismaking met het Colosseum. Weer eens iets anders dan Scotland!

Hotel in Rome is nu verlengd en ook vliegreis (KLM) is bevestigd.

Filmpje uit 2016:

Gouda bij Kaarslicht

Vandaag Gouda bij Kaarslicht. Tuurlijk doe ik weer mee als Marktbewoner. De kaarsen (gratis voor bewoners) staan al klaar.

In de binnenstad is van alles te doen (klik hier voor het programmaboekje), maar het hoogtepunt is toch vanavond rond 19.0 uur het ontsteken van de lichtjes in de achttien meter hoge kerstboom (al decennia lang het jaarlijkse geschenk van Gouda’s Noorse zusterstad Kongsberg) voor het stadhuis op de Markt.

Volg mij op de ‘opvolger van Twitter’ Threads (puffingouda) en/of Facebook (Ruud F. Witte) om overdag en vanavond wat foto’s en filmpjes te bekijken. Een account is wel vereist om te kunnen kijken.

Je kunt ook deze webcam aanklikken. De camera hangt in de toren van de St.-Janskerk. Geen streaming helaas, maar de verversing is wel met grote regelmaat.

Kerstsfeer in huis

St. Nicolaas heeft het land verlaten, dus de kerstboom tevoorschijn gehaald.

De groenste kerstboom die je je kunt voorstellen. In 1977 voor het eerst versierd. Was cadeau bij verlaten van openingsfeest bedrijf in etalageversieringen en dergelijke. Beroepsmatig bijgewoond. Boompje paste toen in mijn kamer in ouderlijk huis. Nu al bijna 40 jaar in woonkamer van mijn eigen huis.

Zuinigheid? Nee, duurzaam heet dat tegenwoordig…

Laptop en telefoon zaak ingeleverd: nu ècht weg bij de krant.

Officieel nog een week te gaan tot mijn pensioen, maar vanochtend mijn laptop en werktelefoon al ingeleverd bij de servicedesk van mijn krant. In de praktijk zit het werk er nu op, want kan niet meer bij mijn emails en ook niet meer gebeld worden voor een artikel of een overleg.

Vreemd gevoel wel de komende dagen. Heb al sinds 1 oktober vakantie (dagen opmaken), maar kon het soms toch niet laten vanuit huis nog even bij te springen bij een grote brand of zoals afgelopen maandagochtend nog bij een mogelijke schietpartij in Alphen aan den Rijn. Nu dus niet meer. 

Zoals de overgang van werk naar lange vakantie me moeiteloos is afgegaan, zal het ook snel wennen dat ik helemaal geen directe bijdrage kan leveren aan de website van AD.nl. Hoewel, als ik nieuws tegenkomen zal ik waarschijnlijk wel de oud-collega’s tippen en mogelijk nog een foto doorsturen via andere kanalen. 

Moord
Het bloed blijft immers kruipen waar het niet gaan kan. Wat wil je ook: 48 jaar in de journalistiek, waarvan 45 jaar bij AD Groene Hart en voorloper Rijn en Gouwe. Alles kunnen en mogen doen in de regio en daarbuiten. Moord en doodslag (zoals op een 8-jarig jongetje in Gouda in september 1984 met zijn moeder als dader!), het oprollen het volgen van de rechtszaken van de motor- en terreur Black Harleys in 1982.

Drie reportages in het door oorlog geteisterde Belfast (foto boven dit verhaal), een bijlage met verhalen uit alle zustersteden van gemeenten in te regio ter gelegenheid van de eerste Europese Verkiezingen in 1979 (de drukplaten sieren nog altijd een muur in mijn woonkamer), het verslaan van evenementen in Gouda (Kaarsjesavond, Randstad Jazzfestival).

En het bijwonen van een concert van Deep Purple in 1999 in de Royal Albert Hall in Londen (Goudse componist had verdwenen bladmuziek van Concerto for Group and Orchestra uit 1969 en dat werd daar dus na 30 jaar voor het eerst weer uitgevoerd). En deze zomer nog een ‘ik-verhaal’ over hoe het is om conducteur te zijn in een trein) en een ontelbaar aantal andere verhalen.

Ben – of was moet ik nu zeggen – de oudste op de redactie, maar was desondanks wel de eerste die mocht experimenteren met voor de website van de krant te schrijven. Dus geen deadline meer aan het einde van de avond, maar 24/7. Geweldig dat ik daarvoor werd benaderd. Van weekblad naar dagblad naar 24/7-website.

En ja, ik was dus ook zo gek dat als ik in de nacht de site met 112-meldingen bekeek en ‘groot nieuws’ zag, de laptop opstartte en bericht tikte. Alles voor de bezoeker van de site.

Collegialiteit

Als senior was ik zeker de laatste jaren de vraagbaak voor collega’s. ‘Hoe zat het ook alweer met…’, ‘hoe heet…’ ‘hoe zou jij…’ en dat soort dingen. Maar ook bij de installatie van een nieuw softwareprogramma voor de laptops of de technische man bij problemen met de printer. Zie bijzonder gewaardeerd kort filmpje onderaan.

Wat als belangrijkste in mijn geheugen zal blijven, is het contact en de omgang met collega’s. Collegialiteit is uiterst belangrijk als het gaat om het werken bij een nieuwsmedium als de krant. Zeker nu dankzij de moderne middelen het nieuws dat altijd doorgaat ook snel op de website moet.

Uiteraard zijn er ook tegenslagen en tegenwerkingen geweest, maar die zijn ondergeschikt aan de rest. Het waren al met al 48 fantastische jaren.

Als allerlaatste nu even nog de ov-pas van het bedrijf op de post doen.

Far side of the world, maar dan dicht bij huis

Na bijna vijf jaar weer live optreden meegemaakt van de Schotse rockformatie Tide Lines. Destijds in Inverness bij toeval, nu bewust gekozen. Geen spijt van de reis en de lange wachttijd in de rij.

Het concert vanavond was in Paradiso in Amsterdam (daarover later meer), dus binnen. De vorige keer was 31 december 2018 tijdens Oudejaarsavond of Hogmanay in het Northern Meeting Park aan de oever van de rivier Ness in Inverness wel anders. In de open lucht dus en koud. Ging voor Hogmany zelf en wilde me laten verrassen door de muziek. Na de opzwepende muziek van The Trad Project en Blazin Fiddlers kwam daar voor mij de beste band van de nacht: Tide Lines. (foto hieronder)

Waarom? Wel, leadzanger Robert Robertson (voorheen zanger bij een andere goede band Skipinnish) heeft dezelfde hoge tenorstem als Donny Munroe, de vroegere leadzanger van die andere band waar ik dol op was, Runrig.

Ik was niet de enige onder de circa tienduizend bezoekers van deze Hogmany die onder de indruk was. De volgende ochtend tijdens het ontbijt in de jeugdherberg werd er druk en vol lof over nagepraat.

Een paar weken geleden zag ik via social media voorbij komen dat Tide Lines in Amsterdam zou optreden. Geen moment geaarzeld en gelijk ticket geboekt voor het optreden in Paradiso in Amsterdam.

Bijna vooraan

Daar niet zo druk als in Inverness. Het vijf kwartier durende concert was in de (kleine) bovenzaal. Was ondanks de lange wachtrij (veel jongelui voor een ander optreden in de grote zaal) redelijk op tijd binnen. Zo op tijd zelfs, dat ik bijna vooraan stond. 

Nou houd ik van de muziek van Tide Lines en van enkele andere Schotse bands, maar om nou te zeggen dat ik de teksten van de nummers ken… In de wachtrij buiten informeerde een fan uit Groningen wat mijn favoriete nummer was. Daar moest ik het antwoord op schuldig blijven. En binnen tijdens het concert werden de refreinen van nummers massaal meegezongen door het hossende publiek. Behalve dus door mij. Niet meezingen. Ook niet meehossen. Dat laatste zal mijn calvinistische opvoeding wel debet aan zijn. Alleen van het slotnummer kende ik het refrein: Far side of the world (Dance with a Highland girl). Bekijk en beluister het op onderstaand YouTube filmpje.

Heerlijk om de groep in Nederland te horen. En begin april treedt Tide Lines wederom op in Amsterdam. Dan in het kleine zusje van Paradiso: Bitterzoet. Kaartje heb ik al gekocht! In de tussentijd doe ik het met de muziek van Tide Lines op Spotify.