Categorie: Daagjes uit

Vrije dag voor de piketweek (24/7) van mijn werk ingaat, besteed aan bezoek aan Leiden. Dat vraagt tegenwoordig planning, want bij musea moet je tijdslot boeken (coronamaatregel). En met twee museumbezoeken op een dag vergt dat enig puzzelwerk. Maar het is gelukt.

O ja, met de trein van Gouda naar de Sleutelstad betekent dat ik voor het eerst mondkapje heb gedragen. Het is te doen, maar ook niet meer dan dat. Het ademt niet prettig. Maar ik heb de verleiding kunnen weerstaan om de verder lege 1^e klas coupé het mondkapje omlaag te schuiven.

Was al keer eerder in museum De Lakenhal geweest. Toen heb ik – vond ik achteraf – te weinig tijd besteed aan het prachtige glas-in-loodraam dat Harm Kamerlingh Onnes bijna 100 jaar geleden maakte voor het gebouw van het Algemeen Handelsblad in Amsterdam.
De onderste rij verbeeldt de verslaggeverij. Nog maar eens de tijd genomen voor het raamdeel dat de journalist laat zien die aantekeningen maakt bij een brand (foto hier rechts; vanwege de opmaak op de weblog is beeld gespiegeld). Zo mooi, dat ik als logo gebruik voor mijn werkaccount op Twitter en ons interne communicatie app Slack.

De hoofdreden voor het bezoek aan de De Lakenhal vandaag is echter de tentoonstelling Pilgrims naar Amerika – en de grenzen van vrijheid. Het verhaalt in woord en beeld van eerst de ballingschap van protestantse Engelsen naar Holland, hun rol en betekenis voor Leiden en hun latere oversteek naar Amerika. Geen toevallige tentoonstelling.  Het is dit jaar 400 jaar geleden ze met het schip de Mayflower vanuit Europa naar Amerika vertrokken om daar Plymouth Colony te stichten.

Hierboven zei ik dat verhaal in woord en beeld wordt verteld. Bij woord moet in dit geval ook aan het gesproken woord worden gedacht. Met de App van de De Lakenhal krijg je bij een aantal schilderijen en historische schatten van het museum een gesproken uitleg.
Dat mag van mij best worden uitgebreid met de vaste collecte van het museum. En over het monumentale gebouw, want de eeuwenoude lakenhal is op zichzelf al een bezoek waard.

Mooie gelegenheid mijn recent aanschafte draadloze earphones uit te proberen. Net als muziek beluisteren tijdens het fietsen (ja, dat doe ik soms als het weer het toelaat, ik zin heb, als fiets zonder gehannes het huis uit gedragen kan worden) en in de trein. Vooral van de noise cancelling ben ik onder de indruk. O ja, en de muziekweergave is subliem!

Het tweede bezoek in Leiden is de Hortus Botanicus. Ook al eerder geweest. Net als Blijdorp (abonnement) verveelt me dit niet. Mijn huis ontbeert tuin en balkon, dus dit is een mooi alternatief. Heb geen verstand van bloemen (voor mij is alles gerbera J, heb ook geen bloemen en planten in huis), maar de kleurenpracht en de geuren zijn voldoende voor een paar mooie uurtjes in de zon hier.

En het gaat niet alleen om de bloemen en planten die te vinden zijn in de hortus. Het park zelf, midden in de stad, is van een ongekende schoonheid.

Al met al weer een wel bestede dag. Laat de 24/7 werkweek maar komen.

 

 

De Museumjaarkaart vandaag eens gebruikt voor een bezoek aan luchtvaartmuseum Aviodrome in Lelystad. Nog nooit geweest en blijkt zeer de moeite waard.

Had gedacht dat veel van de vliegtuigen alleen van buiten zijn te bewonderen, maar niets is minder waar. Verschillende toestellen kun je betreden. OK, vanwege de coronamaatregelen niet alle die gewoonlijk toegankelijk zijn. Of maar gedeeltelijk.

Zo kun je in de Boeing 747 die buiten staat (ongelooflijk wat een groot toestel als je er onderdoor loopt en wat een wielen) wel in de economy class, maar niet naar de verdieping om daar een kijkje te nemen in de cockpit. Een ruimte van een vliegtuig waar je normaal gesproken niet naar binnen mag. Vandaag, of beter: deze coronaperiode – ook niet. Niet erg, een reden om nog eens terug te komen hier.

Wel een kijkje nemen binnen mag in de Lockheed Constellation, Zie foto boven dit verhaal. Een vroeger toestel van de KLM, dat daarna dienst heeft gedaan bij de Amerikaanse luchtmacht. Voor het terugkeerde naar Nederland moest het toestel (met koosnaampje Connie) eerst geheel worden gerestaureerd en luchtvaardig worden gemaakt.

En bij de toestellen die binnen staan, moet – net als bij de supermarkt en op de warenmarkt – in de rij worden gewacht. Voordeel: ik vorm een gezelschap van één persoon, en heb dus verschillende vliegtuigen geheel voor mezelf. Wachten onderaan een trap duurt niet lang. Er zijn veel gezinnen met kleine kinderen. De spanningsboog van sommige kinderen is niet groot, dus voor je het weet kun je naar binnen.

Bijzonder mooi is de replica van het oude luchthaven- of stationsgebouw van Schiphol uit 1928. Destijds gebouwd om gemeente luchthaven Schiphol cachet te geven. De deelnemers en bezoekers aan de Olympische Spelen in Amsterdam moesten in stijl ontvangen worden.
Het origineel is in 1943 bij een bombardement verwoest.  Maar de replica laat je wel de schoonheid van de bouwstijl Amsterdamse School ervaren, zowel buiten als binnen.

Zoals ik ook eerder met het Rijksmuseum heb gehad, geldt ook nu dat de collectie in Aviodrome zelf en de informatie over de verschillende vliegtuigtypen te uitgebreid is om achterin de middag te concluderen dat ik het wel allemaal gezien heb. Een keer terug dus om me meer te verdiepen in verschillende toestellen.

Het nuttige met het aangename verenigd vandaag. Een boodschap (die hier verder niet ter zake doet) die ik in veel steden kan doen, maar ook in Veenendaal. Het bood me de gelegenheid op deze zonnige dag te genieten van de regio waar ik als kind vele jaren de zomervakanties (twee weken, meer was het nooit) heb doorgebracht.

Uiteraard was er elk jaar wel een bezoek – met de bus, een feestje – vanuit ons vakantiehuisje langs de Cuneraweg (voor de kenners van het gebied: achter het inmiddels ter ziele zijnde tankstation) naar Ouwehands Dierenpark.
Of naar het kleine openlucht zwembad Bergbad (gesloten tijdens het lunchuur, dan werd de chloortoestand bekeken en zonodig aangepast, via van de grote groene glazen flessen).

En altijd achterop de fiets bij pa of ma. En als we de heuvel opgingen klinkt het steevast: niet ouwehoeren als ik de heuvel op ga…

Maar zeker brachten we menig uur door bij de zandafgraving. Iets voorbij het Bergbad, aan de Oude Veensegrindweg. Een echte zandafgraving, maar als wij er waren in de ‘bouwvak’,  lag het werk stil en konden we genieten van de rust, de ruimte en de speelmogelijkheden. Of de heuvel opwandelen, het bos in. Ik denk daar nog vaak met genoegen aan terug.

Het gebied ken ik niet meer terug. Weg zijn de kranen die het zand afgroeven voor de aanleg van wegen en woonwijken. Het is een heerlijk natuurgebied met voor elk wat wils. Dat was het toen en is het nu: Ik zie wandelaars, hardlopers, picknickers, kortom genieters. Jong en oud. Kwintelooyen heet het nu. Ik vraag me af of menig bezoeker herinnering heeft aan de – naamloze – zandafgraving van een halve eeuw geleden. Mooie naam of niet, voor mij blijft het ‘de zandafgraving’.

Genoten vandaag, al mis ik de refentiepunten op het gebied uit mijn jeugd. Door de hoge bomen zie je minder. Toch mooi genoeg om mezelf voor te houden dat ik er nog eens terug ga.

 

Filmpje:

 

 

Week vakantie en dan staat een bezoek aan Blijdorp altijd wel op mijn lijstje. Gelukkig zijn de ‘coronaregels’ voor uitjes versoepeld. Blijdorp is beperkt open. Tot 1 juni alleen voor abonnementhouders (ben ik) met een tijdslot.

Was benieuwd hoe dat allemaal zou gaan binnen de poorten van de Rotterdamse dierentuin. Al in de rij voor de en tree wordt me duidelijk dat het snor zal zitten. Goede uitleg door stewards, inclusief de mededeling dat parkeren vandaag gratis is.

Voordeel van bezoek van alleen abonnementhouders en dan ook nog met bloktijden voor de entree is dat het relatief rustig is. Sterker nog, ik heb nog nooit zo stil door Blijdorp gewandeld. De dierentuin zal niet kunnen wachten tot iedereen weer naar binnen mag, maar ik kan die beperkte openstelling wel waarderen.

In het park (en ook op plattegrond en via de app) zijn duidelijke looproutes aangegeven. Alles om Blijdorp coronaproof te hebben. Op een enkele plek zouden meer pijlen voor de looprichting welkom zijn, maar een kniesoor die…

Enkele plekken zijn afgesloten voor bezoekers, omdat men te dicht bij elkaar zou komen. Ik maal er niet om. Nou OK, wel jammer dat de Victoriaserre dicht is.
De dierentuin is voor mij als binnenstadbewoner ook een beetje een achtertuin vol planten, vogels en ander dieren en ik ben al lang blij dat ik hier in het zonnetje kan toeven.
Genoten van koffie op het plein voor het (ook gesloten) Vrije Vlucht gebied, en de rust op een bankje bij de grote vijver. Net zo heerlijk is het kijken naar de etende en van de rust en de zon genieten giraffes. Geen Dikkertje Dap te bekennen.

Voordeel van de rust is ook dat je in Amazonica meer kunt genieten van de vlinders en andere dieren die hier verblijven. Al is het alleen maar omdat geen drommen joelende kinderen zich verdringen voor je.
Zo heb ik nu voor het eerst gifkikkers gezien die hier verblijven. Op minder dan de 1,5 meter corona-afstand. Wel met glas er tussen…. Prachtig diertje.

Heb het al vaker gezegd op mijn weblog, maar Blijdorp is voor mij meer dan een diergaarde. Ben een groot bewonderaar van de architect van het geheel, Sybold van Ravesteyn, die letterlijk en figuurlijk getekend heeft voor het park, de gebouwen en beelden (waaronder een fontein) hier.
En Blijdorp zelf ook. De komende jaren wil het park alsnog de bergdierenrots in oude luister herstellen.
En wie bij de Rivièrahal kijkt, ziet dat daar beelden omlaag zijn gehaald om te worden gerestaureerd.

Kortom, ik was weer superblij met mij dagje Blijdorp. Tot de volgende…

Hieronder een filmische impressie van mijn dagje Blijdorp.

Nog treinkaartje dat op moest en het was mooi weer na dagen van regen. Voor mij genoeg reden om per trein koers te zetten naar Stavoren. Ken het stadje eigenlijk vooral van de zomerperiode, als ik met vrienden hier het SKS skûtsjesilen bijwoon.

Vandaag een stuk minder druk. Wat zeg ik: het was stil. Ben al eens eerder in de winter geweest, dus de stilte zal niets met coronavirus te maken hebben.
Die stilte (behalve het geluid van de wind) was fantastisch voor een wandeling over de dijk langs het IJsselmeer.
Heerlijk om die dijk helemaal voor jezelf te hebben. Nou ja, op een enkele wandelaar met hond na dan. En het Vrouwtje van Stavoren uiteraard. Die laat zich door niets en niemand uit het veld slaan…

En nog vroeg in het jaar of niet: er was al een zeilboot te zien niet al te ver uit de kust. Eenmaal op de pier niet ver van de Johan Frisosluis heb je helemaal het gevoel dat je in het water staat.

Natuurlijk ook even door het dorp gelopen. Hier al net zo stil. Moet je in de zomer uitkijken dat je niet van de sokken wordt gereden, vandaag is Stavoren de rust zelve. En met minder wind dan op de dijk, is het hier een stuk aangenamer.

De stille periode merk je ook aan de horeca. Nabij de burg over de stadsgracht en het beeld van het vrouwtje van Stavoren in het oude centrum, tel ik maar één horecagelegenheid die open is: De Visserman. O ja, en aan de overkant van de haven is op de zeetong of pier ’t Havenhoofd ook open, net als den enkele friet- en viskraam.

Hoogtepunt, naast de hernieuwde kennismaking met dit oude stadje, is het kunstwerk Verbeelding van het Blokhuis. In 2019 geplaatst in een diep gelegen plek achter de vakantiewoningen van de Havenweg. Op die plek blijkt dus in een zeer ver verleden een vestingwerk geweest. Klik hier voor meer informatie daarover.

Modern kunstwerk van beton, staal en glas. Daar houd ik wel van.
Zoals de naam al zegt is het een verbeelding van het vestingwerk, geen moderne, getrouwe kopie. Door glasplaten kijk je een kuil met daarin de echte restanten van de wenteltrap uit het oorspronkelijke gebouw.

Een minder geslaagd onderdeel van het kunstwerk, want door de grote druppels die aan de onderzijde van de glasplaat hangen, valt er niet heel veel te zien. Maar het idee is leuk. Een aantal foto’s van de Verbeelding van het Blokhuis heb hier onder in een YouTube montage gezet.

Een flinke reis voor zo’n dagbezoek, maar het was het waard. Als je reisplanner goed raadpleegt, kun je van Gouda tot Leeuwarden in dezelfde trein blijven zitten. Ontspannend met een flinke thermosbeker goede koffie voor de heenreis en een wee dram voor de terugreis. Een welbestede dag.

Filmimpressie:

 

Fotoreeks Verbeelding van het Bolwerk:

 

Laatste trip voor dit proefpensioen heeft me vandaag naar Leeuwarden gebracht. Nee, nu niet om het Ljouwerter skûtsje op te zoeken, maar voor een bezoek aan het Fries Museum voor de tentoonstelling Wij Vikingen.

Vikingen zijn me als Scotlandbezoeker niet vreemd. Zeker Orkney en Shetland ademen de sfeer van de vroegere veroveraars. Maar wat hun betekenis voor ons land en dan vooral de noordelijke provincies is geweest van de achtste tot de elfde eeuw, was me tot nu toe onbekend.

Waar de Vikingen me vooral als moordenaars en plunderaars zijn bijgebleven uit de verhalen en de films, leert de tentoonstelling me ook een andere kant zien. Zeker ze hebben huisgehouden in Friesland (of Frisia de oude naam van die provincie), maar de Vikingen die niet alleen het noorden van Europa bezochten, maar ook Constantinopel en zelfs Bagdad, zijn ook van invloed geweest op de handelsgeest van de Friezen. De Vikingen brachten uit het noorden barnsteen en glaskralen en uit het zuiden zijde en zilver, alsmede aardewerk en wapens. Niet alles was handelswaar, het ging voor een groot deel ook om geroofde goederen.

De Friezen nemen die handelsgeest over. Ze halen wijn uit Duitsland en verkopen dat weer in het noorden. Enkele van de grote, houten vaten zijn te zien op de tentoonstelling.
Munten om te betalen werden niet gebruikt. Ze bestonden wel, maar werden al dan niet in stukken gehakt om als betaalmiddel (‘hakzilver’) dienst te doen. Een deel van het hakzilver (gevonden in Wieringen) is tentoongesteld.
Het roven namen de Friezen ook over. Niet zelden sloten ze zich aan bij de Vikingen.

Wij Vikingen schetst ook een geheel ander beeld dat dat uit films als Wickie de Viking naar voren komt. Zo droegen ze helemaal geen gehoornde helmen. Ze vochten schouder aan schouder, voeren op smalle schepen, dus die hoorns zouden maar in de weg zitten. Sterker nog, de tentoonstelling leert dat veel Vikingen helemaal geen helm droegen. Het waren vaak arme boeren en konden zich zoiets niet veroorloven. Vermoedelijk hebben romantici in de kunststroming van de achttiende eeuw naar het beeld van de Germanen gekeken en dat over de Vikingen geplakt.

En nog iets. Het beeld van rauwe Vikingen met lange baarden en een onverzorgd uiterlijk blijkt ook helemaal niet te kloppen. Ze waren zelfs zeer bezig met hun uiterlijk. Er zijn metalen oorlepeltjes gevonden, de voorlopers van de wattenstaafjes. En kammen. En ze trimden hun baarden laten opgegraven attributen zien. Er is zelfs een voorloper van een strijkijzer te zien. Ze wilden kennelijk netjes voor de dag komen na een dag van roven en plunderen. Een echte eyeopener dus.

Niet alleen het roven en de economie uit de Vikingtijd komen aan bod op de tentoonstelling. Ook de kerstening die later volgde. Zo zijn er enkele houten doopvonten te zien.
Uit die tijd dateren ook de eerste (?) wetteksten waar de Friezen mee te maken kregen. Zo is er een wet die zegt dat een Friese Viking wordt uitgestoten. Als hij geplunderd, verkracht en gemoord heeft, wordt hij berecht. Er volgt alleen geen straf als hij er door de Vikingen toe gedwongen werd. Dan volgt geen boete of vredegeld en hij hoeft zelfs geen schadevergoeding te betalen.

Wat heel bijzonder is op de tentoonstelling, is de replica van een origineel vikingschip. Tien leerlingen van de opleiding Bouw en Infra en Maritieme Techniek van ROC Friese Poort hebben die in tien maanden gebouwd. Als basis gebruikten ze de afmetingen van het vikingschip Skuldelev V dat zich in het vikingmuseum in het Roskilde bevindt. Het schip, of wat er van over was, werd in 1959  gevonden door duikers in een fjord in de buurt van deze Deense stad.

Om het vijftien meter lange schip in het museum te krijgen is het in drie delen ‘geknipt’ en in het museum als een puzzel in elkaar gezet. Niet alleen mooi om naar te kijken, je mag ook aan boord.

De tentoonstelling is maar één doel voor de reconstructie. Als de expositie half maart is afgelopen, wordt het schip gereed gemaakt om door Friesland te varen. Na meer dan duizend jaar vaart er straks dus weer een vikingschip door Friesland. Het zou me niks verbazen als dat ook gebeurt tijdens het SKS skûtsjesilen.

 

 

Met al zes museumbezoeken in de afgelopen vier weken en nog een (vrijdag) te gaan, ben ik al goed op stoom om mijn Museumjaarkaart flink terug te verdienen. Hoewel, hoe vaak zou ik een museum bezoeken zonder die kaart? Juist!
Hoe kan ik deze vier weken, die ik als proefpensioen beschouw, doorkomen. Kan ik echt vier weken zonder mijn werk doorbengen ook als ik niet de heuvels in Scotland in trek? Welnu, met gemak leert deze ervaring. Van alles gedaan. Ook wel een of een paar dagen (soms aaneengesloten) thuis gebleven, omdat daar ook nog wel wat vrijwilligerswerk lag te wachten, maar uiteraard ook naar Maastricht en voorts volop ingezet ook op musea.

De meeste niet bij toeval, maar vanwege een tentoonstelling of andere bijzonderheid. Neem nu het Rijksmuseum in Amsterdam. Al een paar keer geweest, maar nog niet in de periode dat het voorwerk wordt gedaan voor de restauratie van de Nachtwacht, Rembrandts beroemdste schilderij. Dus hier gisteren (dinsdag) heen.
Leuk om gezien te hebben, maar het viel wat tegen. Indrukwekkend is de grote glazen constructie om de muur waar het immens grote doek hangt. Maar ik heb pech. In dit glazen huis overleggen drie mensen aan een bureau. Weinig spannend dus.

Gebouw
Maar goed, ronddolen door dit museum is al een genot op zichzelf. Zoveel kunstschatten. En het gebouw van architect Pierre Cuypers is een lust voor het oog. De eerste keer dat ik het Rijksmuseum bezocht, in augustus 2017, ging ik voor de Nachtwacht, maar werd betoverd door het gebouw zelf. Ik neem aan dat iedereen die dit leest en er geweest is, dit kan beamen.

Ook een bezoek gebracht aan het naastgelegen Van Goghmuseum. Eerder bezocht in augustus 2017. Maar de werken van deze schilder blijven me imponeren. Zoveel moois en door de goede uitleg op de bordjes, leer je het tijdsbeeld kennen. Zoals de werken die hij maakte in de periode dat Van Gogh was opgenomen in een ziekenhuis of inrichting in Arles.

Aardappeleters
Een tweede bezoek aan dit museum is geen overbodige luxe. De eerste keer is het totale overzicht van de werken van Van Gogh zo overweldigend, kan niet alles in een keer is te bevatten. Je moet er dus wel een tweede keer heen en ik denk ook een derde, om dieper in deze nalatenschap van de beroemde schilder te duiken. Al is het alleen maar om het schilderij Aardappeleters nog eens te zien.

Een derde schilderijenbezoek deze periode was vorige week zaterdag het Mauritshuis in Den Haag. Ook een herhaalbezoek en ook omdat de collectie zo omvangrijk en indrukwekkend is om alles in een keer te bevatten. Zaal na zaal zie je de mooiste schilderijen die Nederlands rijk is. Neem alleen al het betoverende Meisje met de parel van Johannes Vermeer.

Een speciale reden om nu naar het Mauritshuis te gaan, is de overzichtstentoonstelling Nicolaes Maes, een van de beste leerlingen van Rembrandt. Vooral de portretten van de slapende oude vrouw, en de verschillende uitvoeringen van de Luistervink zijn het bezoek meer dan waard. Je ziet werken die uit beroemde musea elders op de wereld komen, zoals Jezus zegent de kinderen (‘Laat de kinderen tot mij komen en verhindert ze niet…’) uit de National Gallery in Londen. En Abraham die zijn zoon Izak offert, uit het Agnes Etherington Art Centre in Ontario, Canadese zie je ook niet elke dag.

Aphrodite
Een geheel ander museum waar ik weer ben geweest deze periode is het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Nu hierheen vanwege de tentoonstelling Cyprus, Eiland in beweging. Een mooi overzicht van beelden en andere voorwerpen uit het zeer oude Cyprus. Het aanbod heeft een spanwijdte van wel negenduizend jaar.
Veel archeologische topstukken uit het Cyprus Museum zelf zijn hier nog tot half maart te zien, zoals het grote beeld boven dit verhaal. Heel veel beelden van Aphrodite de godin die volgens de legendes uit het schuim van de zee bij Palaepaphos zou zijn geboren. Ik wist het niet, maar onze maand april is naar haar vernoemd. Interessant ook om de invloeden van andere landen zoals Egypte en Griekenland.

Twee andere musea die ik heb bezocht zijn Speelklok en het Catharijneconvent in Utrecht. Zie daarvoor het verhaal hieronder, ‘Van klok tot kerststal’.

Nog één museum staat op mijn lijstje tijdens dit proefpensioen. Komende vrijdag zet ik koers naar Leeuwarden, het Fries Museum. Daar is nu de tentoonstelling Wij Vikingen. Die is gewijd aan de tijd van de vele Vikingaanvallen in Friesland, of Frisia, zoals dit noordelijke stukje Nederland ruim duizend jaar geleden heette.
Hoe ik deze tentoonstelling waardeer, lees je over een paar dagen in dit blog.

Twee musea bezocht vandaag in Utrecht. Speelklok, in de vroegere Buurkerk in het centrum van de Domstad, was een hernieuwde kennismaking. Daarheen nu vanwege de nieuwe aanwinst, de Clay klok uit 1738. De ‘Nachtwacht’ onder de speelklokken, meldt het museum vol trots. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Klok hier voor een nadere uitleg over de klok: geschiedenis, aankoop door het museum en de restauratie in samenwerking met het Rijksmuseum.
Zeer verfijnd vervaardigd zo met mijn leke-ogen te zien. Schitterende details zoals de allegorische voorstelling van Mars, Apollo, Pegasus en de negen muzen (godinnen van de kunsten en de wetenschap).

En een fraai melodietje. Een van de tien werken van Georg Friedrich Händel, die speciaal voor deze klok zijn bewerkt (ingekort en middenstemmen weggelaten), zoals het Menuet uit de Ouverture van Arianna (opera Arianna in Creta) dat de gids met een druk op de knop tot leven laat komen. Een genot om naar te kijken en te luisteren.
Had het melodietje jullie hier graag laten horen, maar ben iets te onvoorzichtig geweest met het wissen van opnamen van mijn telefoon. Tot 5 januari wordt de klok nog een paar keer per dag spelend gedemonstreerd, dus moet ik binnenkort nog een keer naar dit museum toe om een opname te maken.

Het tweede museum was ik nog niet eerder geweest: het Catharijne Convent. Ondergebracht in een vroeger Karmelietenklooster, herbergt dit museum veel christelijke/geestelijke kunst. Voorwerpen, zoals – volgens een legende – de hamer waarmee Sint-Maarten de duivel heeft geslagen en afgodsbeelden heeft vernield.
En verder heel veel schilderijen met Bijbelse voorstellingen, zoals – uiteraard – tientallen (ik heb ze niet geteld) afbeeldingen van Maria met het kindeke Jezus, Izak die Jacob zegent, Mozes toont het volk de twee stenen tafelen met de tien geboden, Jozef door zijn broers verkocht, de genezing van de blinde, de overspelige vrouw (‘Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen’), Lot en zijn dochters, de Samaritaanse vrouw (zie foto hierboven), de brede en de smalle weg, de kruisiging van Jezus. Allemaal een lust voor het oog. Niet alleen het totaalbeeld, maar ook de vele details in die werken.

En in deze kersttijd ook een ruimte vol met kerststallen. Groot en klein, oud en modern, zoals het plaatje hiernaast toont. Onderdeel van het evenement Kerstival en speciaal gericht op kinderen. Maar als ik om me heen kijk, zijn er volop volwassenen die net zo van genieten van de details in al die kerststallen.

Net als ik eerder in het Rijksmuseum heb ervaren tijdens en na mijn eerste bezoek, was de collectie te omvangrijk en te indrukwekkend om het allemaal in een keer tot me te laten doordringen. Zal er dus nog een paar keer heen gaan om meer en meer te genieten van de schoonheid van deze kunstschatten. Geen straf voorwaar.