Dag 2 van mijn eigen Museumweekeinde doorgebracht in het Openluchtmuseum in Arnhem. Schitterend weer, een groot verschil met zaterdag.
De verplichting een tijdslot te nemen pakt weer goed uit. Niet te druk (jammer voor het museum, maar fijn voor de bezoeker), dus ruimte genoeg om rustig rond te kijken. En foto’s te maken zonder lang te wachten tot mensen uit beeld zijn verdwenen.
Trams Bijzonder genoten van het rondrijden van meer verschillende trams door het park dan ooit. Het museum viert dit jaar dat er 25 jaar lang hier trams rondrijden. Naast die van de RET kan nu dus ook een ritje worden gemaakt met Haagse trams.
De oude gebouwen, molens, bruggen en ambachten blijven elk bezoek weer boeiend. En met het zeer zachte, zonnige weer is het geen straf her en der even op een bankje neer te strijken.
Het was niet mijn eerste bezoek aan het Openluchtmuseum en zeker ook niet het laatste.
Hieronder een fimpje van de tramritten vandaag. En daaronder nog een fotoblok
Voor het eerst in vier jaar tijd vandaag bezoek gebracht aan het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen.
Uiteraard leuk omdat dit soort uitjes weer mogelijk zijn dankzij de coronaversoepelingen. Deed het ook vanwege het voorspelde mooie weer. En ik ken mezelf, voor ik het weet zit ik toch groot deel van de dag binnen achter de pc.
Nou, dat van dat zonnige weer is niet uitgekomen. Het was vooral bewolkt. Het mocht de pret niet drukken. Fantastische kennismaking met schepen en gebouwen in dit museum.
Net als voor andere musea en bijvoorbeeld dierentuinen geldt dat je een tijdslot moet boeken waarop je naar binnen mag. Coronabeperkingen voor de Zuiderzee…
Hoepel Nou, volgens mij waren vandaag voor het Zuiderzeemuseum lang niet alle tijdsloten uitverkocht. Het was lekker rustig. Het kostte geen enkele moeite ergens 1,5 meter afstand te bewaren. Alleen bij de pleinen waar kinderen spelletjes kunnen doen was het wat drukker, maar touwtje springen en de hoepel zijn toch niet aan mij besteed…
Voor het museum is de rust jammer natuurlijk, maar de situatie bood mij de gelegenheid in alle rust te kuieren langs de gebouwen en in de huisjes van rond de voormalige Zuiderzee een kijkje te nemen. Een heerlijke authentieke sfeer. Genieten van het verleden, wat bewaard is gebleven bij de overgang van Zuiderzee naar Waddenzee. Niet alleen gebouwen, maar ook ambachten als netten boeten, het tanen van netten en zeilen. En die kinderspelen dus.
Binnenmuseum De corona versoepelingen geven het Zuiderzeemuseum nog niet alle vrijheid. Het binnenmuseum blijft nog gesloten. Ach, dan heb ik later reden om nog eens naar dit museum te gaan. Tot die tijd doe ik het met een virtuele rondleiding daar.
Om de horeca te steunen heb ik het bezoek afgesloten met een glaasje wit op een van de terrassen in het museum.
Hieronder een filmpje van mijn bezoek aan het Zuiderzeemuseum
Bezoek aan Gorinchem vanochtend, bijna aan het einde van mijn twee wekende durende vakantie. Toeval. Nog nooit geweest. Rit per trein. Heen via Dordrecht, terug via Den Bosch over de MerwedeLingelijn.
Aardig – in elk geval droog – weer voor een korte stadswandeling door het historische centrum van deze vestingstad en langs de oevers van de Boven Merwede en de Linge.
Coronaproof. Net als in februari in Heusden, geen drukte. Geen haast, dus volop tijd om te genieten van historische en goed gerenoveerde of gerestaureerde gebouwen, gevels en gevelstenen, beelden, de sluis bij de Lingehaven en me vergaapt aan de scheve St. Janstoren van de Grote Kerk.
Waar ik ook loop in het oude deel van Gorinchem ik kijk steeds omhoog. Geleerd van een vroegere wethouder monumentenzorg in Gouda. Vaak is de begane grond verrommeld, maar de verdiepingen en vooral de daken tonen veelal nog (iets van) de oorspronkelijke bouwstijl. Vind wel dat de verrommeling van de puien hier meevalt.
Beelden
Met weinig wind en zwaar een zonnetje is het heerlijk lopen langs de Boven Merwede. Weinig scheepvaartverkeer vanochtend, maar dat maakt de wandeling er niet minder om. En ook in het straatbeeld valt voldoende te zien, zoals de beelden in het Wilhelminapark bij de Buiten de Waterpoort.
Nadeel van een bezoek in coronatijd is wel dat je nergens in kunt. Zo kun je de toren beklimmen voor een prachtig uitzicht over ‘stad en ommeland’, maar nu dus niet. De kerk zelf is ook dicht, net als het Gorcums Museum. En ik heb nog niet alle hoekpunten van de vestingwerken gezien. Aan de andere kent: ik heb redenen genoeg om nog eens terug te keren naar deze stad.
Hieronder nog een kort filmpje van de Boven Merwede vandaag
Zeer zonnige dag voorspeld, dus hup met de trein voor stadsbezoek. Dit keer aan Deventer. De stad van de Deventer koek, maar nog zoveel meer.
Ben er in januari 2017 al eens geweest. Destijds de bekendste gebouwen bekeken en met veerpont naar de overzijde van de IJssel om de Bolswerkmolen op de kiek te zetten. Dat nu weer gedaan (zie foto linkshierboven) , alleen niet met de pont over, maar te voet via de Wilhelminabrug.
Vanaf deze kant van de rivier heb je – zeker op een zonnige dag als vandaag – schitterend uitzicht op Deventer, met de toren van de Lebuinuskerk als niet te missen kenmerk van de stad. Zie de foto hierboven.
Voor de terugtocht met de pont naar het centrum van Deventer even vertoefd in het Worpplantsoen en de uit 2012 daterende muziekkoepel (goede kopie van de 1955 gesloopte octogonale versie) van Nering-Bögel. De koepel zelf is niet bijzonder, maar aan de binnenzijde is tegen het plafond de geschiedenis van de ijzergieterij en machinefabriek van die naam.
Aan de stadzijde rondwandeling gemaakt in de driehoek tussen de IJssel en de Wilhelminabrug. En al wandelend was ik ineens bij de Muntentoren. Een oud stukje Deventer dat verstopt lijkt alsof de stad niet trots is op dit bouwwerk. Minstens zo onopvallend en verscholen is de oude waterpomp tegen een muur.
En even rondgekeken in de fraaie Bergwegkerk. Niet meer in gebruik als godshuis, maar ‘podium’ voor concerten en dergelijke. Bijzonder fraai om hier rond te lopen als het zonlicht door de ramen langs de pilaren schijnt.
Verder genoten van fraaie versieringen aan gebouwen, zoals de een verwijzing naar de ‘koperen ketel’, waarin in vroeger tijden valsemunters levend in de komende olie werden gekookt. De ketel zelf hangt nu in het museum de Waag, vanwege de kwetsbaarheid.
Een gevelsteen gewijd aan Sint Nicolaas, het snijraam Davo verdedigt zijn burcht en nog veel meer. Er moeten nog zoveel meer gevelstenen en snijramen te vinden zijn in Deventer, dat er alle aanleiding is nog eens terug te keren.
Bekijk hieronder een filmpje van het bezoek aan Deventer.
Feestje met mezelf vandaag. Precies 45 jar geleden, op 1 oktober 1975, stapte ik via de deur die op bovenstaande foto staat, de journalistiek binnen.
Werd aangesteld als redacteur bij het vaktijdschrift voor de supermarkt en de groothandel in voedings- en genotmiddelen, Distrifood. Of eigenlijk ook bij Foodpress, dat voor diezelfde groothandels was/is voor en de voedings- en genotmiddelenindustrie. Met tal van andere vaktijdschriften behoorden beide bladen tot uitgeverij Diligentia, onderdeel van VNU Business Publications.
Een heel ander tijd was het. Internet bestond nog niet. Nieuws kwam binnen per post, telex en ouderwetse telefoon met draaischrijf (de grijze T65 voor de kenners). Vreemd voor mij ook om als 18-jarige vanuit Gouda elke ochtend met de trein van 07.10 uur naar de grote stad Amsterdam te reizen. En ’s middags om 17.00 uur terug naar huis.
Schoolkrant
Hoe daar terechtgekomen? Ach, ik werkte al vanaf mijn twaalfde in de vakanties en later ook op de zaterdag in de supermarkt, A&O aan de Dunantsingel in Gouda. Kreeg daar elke week Distrifood mee. En daar stond de vacature voor leerling-journalist in. Ze zochten iemand met ervaring in het levensmiddelenvak. Nou, dat had ik wel. De baan sprak mij aan, want al stond het in geen verhouding tot het latere werk, ik hield van het schoolvak Nederlands en was al paar jaar (hoofd)redacteur van de schoolkrant.
Op eenhoog, maar geen raamplek voor de krullenjongen natuurlijk.
De leerschool in Amsterdam was hard, maar mijn ziel- en zaligheid lag zo in het beroep, dat ik het na drie jaar niet meer kon aanzien dat een mooi verhaal dat ik had pas na een week bij de lezer van Distrifood of Foodpress terecht kwam.
Daaraan werd tegemoet gekomen toen ik in oktober 1978 de overstap maakte naar het dagblad, Rijn en Gouwe. De eerste willen zijn met het nieuws werd ondersteund door het hebben van een concurrent, Goudsche Courant. Rijn en Gouwe groeide en groeide. En al die jaren veel leuke collega’s gehad.
Sinds 2005 zijn beide kranten opgegaan in AD Groene Hart. Daar werk ik nog steeds met veel plezier. De laatste jaren is het vak nog aantrekkelijker geworden door de opkomst van website en app. Nieuws dat zich nu afspeelt, kan over een paar minuten met foto en al online staan. Ik hoop het tot mijn pensioen (over dik drie jaar) te mogen blijven doen. Dan dus 48 jaar in het vak. Net geen rond getal om afscheid te nemen. Tenzij ik die paar jaar schoolkrant er bij optel.
Paraplu
Terug naar vandaag. Het moest een feestje zijn, beetje rondkuieren door de Tesselschadestraat en omgeving, niet ver van het Leidseplein. Net als toen met de stoptrein van Gouda naar Amsterdam en de tram van Amsterdam CS via de Nieuwezijds Voorburgwal en de Leidsestraat naar het Leidseplein.
De regen verziekt dat een beetje. Ik dool wat rond onder mijn paraplus en maak foto’s van de gebouwen waar Diligentia gevestigd was. Uitgevonden welk bedrijf in het deel van het geschakelde pand zit en erheen gebeld. Dame aan telefoon hoort mijn verhaal aan, zou het leuk vinden om mijn oude werkkamer te tonen, maar ja, door corona werkt iedereen thuis, dus… Post-corona ben ik van harte welkom, maar ja, het ging mij op deze 1 oktober.
Dus terug naar huis om met mooi glas whisky mijn eigen feestje voort te zetten.
Geen (lang) verhaal dit keer. Het was gewoon weer fantastisch in Maastricht. Ben hier altijd graag. Mooie stad, veel historie, de mooiste boekenzaak van Nederland.
Verborgen schoonheden. En als je vaker hier bent, ontdek je dat de stad zoveel meer te bieden heeft dan het Vrijthof. En ook gezelliger terrassen dan op het Vrijthof.
Tijdens vorig bezoek aan Dordrecht kwam het er nu vandaag. Vandaag wel naar het Dordrechts Museum.
Veel schilderijen van bekende meesters. Speciaal genoten van de tentoonstelling met werken van Willem Bastiaan Tholen. Vooral mooie landschappen, stads- en dorpsgezichten en watergezichten met boten op de rivier en de Zuiderzee.
Ik ontdek halverwege een schilderij (zie bovenaan dit verhaal) dat ik meen te herkennen van Museum Gouda. Het klopt. Het doek met de lezende zusjes Elisabeth en Dora Arntzenius uit 1895 maakt deel uit van de Arntzeniuscollectie in Gouda. Paul Arntzenius was verzamelaar van de Haagse School en de School van Barbizon. In 1964 schonk hij zijn gehele collectie aan Museum Gouda.
De lezende zusjes (met Dora links) is voor de overzichtstentoonstelling van Tholen door het Goudse museum uitgeleend aan het Dordrechts Museum.
Daarna nog even teruggekeerd naar het museum van mijn vorige bezoek aan Dordt, Hof van Nederland. Speciaal voor de film die daar continu getoond wordt over de Eerste Vrije Statenvergadering van Holland in 1572.
Grappig dat de setting eerst in het heden is (met het NOS Journaal over oproer in Dordrecht. Pas gaandeweg verplaatst de film zich naar 1572. Na afloop gaat het filmdoek omhoog en zie je de tafels met borden, glazen uit de film. Je kunt er op weg naar de uitgang van de zaak omheen lopen. Je stapt als het ware eventjes 1572 in…
Het Openluchtmuseum in Arnhem verveelt me nooit. Sinds mijn jeugd tot het voorjaar van 2018 niet geweest. Daarna, met de Museumjaarkaart op zak, wel vijf keer. Steeds weer iets nieuws te ontdekken, al gaat het soms maar om een detail in een gebouw waar ik vaker in ben geweest.
Wel een museum dat je beetje moet plannen qua weer. Niet leuk om hele dag in de (stromende) regen door te brengen. Maar vandaag bof ik. OK, niet zomers warm, maar droog, dus goed genoeg om een paar uur door het park te slenteren.
Ik geef toe, zonder de Museumjaarkaart zou ik er niet weer heengegaan zijn en zonder mijn Voordeelurenkaart van de NS misschien ook niet. De museumkaart kost me 60 euro per jaar. Heb er alleen al in 2020 21 keer gebruik van gemaakt. De aanschaf heb ik er dus al lang en breed uit.
Nou, geniet van de foto’s (ook in YouTube fomat) en het filmpje hieronder.
Zag deze week bij toeval affiche voorbijkomen van museum Beelden aan Zee in Scheveningen. Nieuwsgierig geworden daarom vandaag koers gezet naar de badplaats.
Zeer modern (veel beton, minimalistische inrichting) museum. Ik mag dat wel. Deels verscholen in een duinpan. Architect Wim Quist. Deel van de exposities is binnen, de rest van de vaste collectie buiten op de ommuurde terrassen.
Bijzonder: zoals de naam al doet vermoeden is het een museum met alleen moderne en hedendaagse, (inter)nationale beeldhouwkunst. Geen combinatie van schilderijen, foto’s en beelden. Maar alleen beelden. OK, hier en daar een foto om bijvoorbeeld de totstandkoming van een werk nader te duiden. En een penningenkabinet.
Corona heeft ook effect op dit museum. Het is moeilijk een tentoonstelling ‘van buiten’ naar Beelden aan Zee te halen. Daarom hebben vier conservatoren en de directeur de vrije hand gekregen om een deel van de collectie in vrij thema’s of hoofdstukken te exposeren.
Een eenvoudige, maar complete tentoonstellingsgids vermeldt de maker van het beeld, de achtergronden. Herkenbare beelden (Beatrix, Wilhelmina, Nelson Mandela, ir. Lely, die van de Afsluitdijk), maar ook abstracte vormen. Bijzonder mooi, maar je moet er van houden, zijn de panelen van Jacob van der Beugel, A Mutating Story. Menselijke cellen als een ‘biologisch landschap’.
Beelden die als kunstwerk bedoeld zijn en werken die een proeve zijn voor een uitreindelijk veel groter werk, zoals dat voor Mandela, A Long Walk to Freedom, dat bij het Omniversum in Den Haag staat. Hout, beton, purschuim, porselein, gips, allerlei materialen. Een mooie mix; zeer informatief.
Alles is zo mooi, oogstrelend en imponerend, dat de totale collectie teveel is om in één keer goed in mij op te nemen. Dat betekent dus dat ik zeker op niet al te lange termijn een keer terug ga naar dit museum.
Leuke toevoeging is buiten de boulevard tussen het museum en het Kurhaus: SprookjesBeelden aan zee, sprookjesbeelden van de beeldhouwer Tom Otterness (1952). Sprookjesfiguren zoals de koningin en het tovervisje, Moby Dick, Hans Brinker. Ze maken je zelfs op de meest regenachtige en winderige dag aan zee blij.
Kijk hieronder naar een overzicht van de beelden in het Scheveningse museum.
Plan was vandaag museumbezoek (Beelden aan Zee, Scheveningen), maar kwam er in de trein achter dat ik mijn museumjaarkaart niet bij me had. Normaal altijd wel, want in portemonnee die in rugzak gaat. Maar tja, Beelden aan Zee zegt geen kluisjes te hebben en de rugzak mag niet meer naar binnen.
Geen spijt van gehad. Voor het eerst in decennia per ov (vroeger trein, nu metro) via Schiedam naar Hoek van Holland gereisd. Metro stopt nog niet bij het strand (duurt nog een jaar of twee), maar de pendelbus van Hoek van Holland Haven (bij de Stena terminal) is een prima alternatief.
Dus minimal geïmproviseerd voor vertrek uit Gouda en daar is het misgegaan. Bankkaart, ID-bewijs, ov-kaart bij me, maar dus niet de museumkaart.
Wat te doen: terug naar Gouda, of alternatief programma. Dat laatste dus. Was al van plan om na bezoek museum een strandwandeling te maken en dat nu gedaan bij Hoek van Holland.
Onder de meest gunstige weersomstandigheden – zon en wind – mooie wandeling over strand gemaakt en via pier naar Hoek van Holland Haven gelopen. Weinig scheepvaart, maar mooie tocht.
Atlantikwall museum wegens corona gesloten. Het nabijgelegen Fort 1881 kent sowieso beperkte openingstijden. Maar dat geeft niet. Ze gaan allebei op mijn lijstje voor een volgend, gepland bezoek aan Hoek van Holland.
Puffinnest 