Categorie: Daagjes uit

Hoop dat het echte Walcheren er beter aan toe is

Doel van de dagtocht was Miniatuur Walcheren, maar Het had niet meer de aantrekkingskracht die ik als kind had. Het valt in het niet bij Madurodam.

Meer dan een halve eeuw geleden dat ik er was (toen nog op een andere plek in Middelburg), dus herinneringen aan de miniatuur-uitvoering van het eiland Walcheren heb ik niet. Toch leek het me aardig deze stralende donderdag uit te kiezen voor een hernieuwde kennismaking. 

De eerste aanblik is mooi. Ook al herken ik behalve de Lange Jan en de Abdij van Middelburg geen der gebouwen, het is leuk om het eiland in het klein te zien.

Een tweede rondgang toont echter dat onderhoud hier dringend noodzakelijk is. Het mini-eiland heeft betere tijden gekend. Scheuren tussen de delen van verschillende gebouwen, ontbrekende figuren, een deel van een kermisattractie, afgebladderde verf…

Voor kinderen (en daar is het park natuurlijk primair voor bedoeld) maakt het ongetwijfeld niet uit. Maar kom op Miniatuur Walcheren, of Mini Mundi zoals het nu heet, wees eens trots op je collectie en doe er wat aan! Ik vermoed zomaar dat het echte Walcheren er een stuk beter aan toe is.

Voor de kinderen is er nog genoeg te beleven in het attractiepark. Een naastgelegen speeltuin zo groot als Miniatuur Walcheren zelf, een rondrit met een treintje. Ouders hebben … uhhh geen kind aan het grut hier. De alleenreizende volwassene heeft het echter na een kleine twee uur wel bekeken. 

Kloostergang
En dus keer ik te voet (40 minuten) terug richting centrum van het echte Middelburg.

Wie even de rust zoekt, is de Abdij van Middelburg een mooie plek. Vroeger het het klooster van de norbertijnen, nu het domein van het provinciebestuur en het Zeeuws Museum. 

Zeker op deze marktdag een levendige binnenstad, een keur aan terrassen. Die terrassen zijn vol.

Een paar jaar geleden al eens geweest. Nu zag ik mensen een openstaande deur passeren. Ben ze gevolgd en kwam nu terecht in de kloostergang. Een fraaie binnenplaats waar stilte heerst. Een genot om een kwartiertje op een bankje te zitten.

Ook bijzonder is de binnenplaats van het oude stadhuis en vleeshal, nu het domein van University College Roosevelt.

Inderdaad, vernoemd naar de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, wiens voorouders uit Zeeland (Tholen) afkomstig zijn. Een buste van hem was er al (in een museum) en in de jaren tachtig is er een bijgekomen van zijn vrouw. Ze zijn nu te bewonderen op de binnenplaats.

Park
Miniatuur Walcheren was tot 2009 gevestigd vlakbij dit deel van de stad. Daar is nu het Molenwater Park, maar op Google Maps zie ik de contouren van wat mini-Walcheren moet zijn geweest te zien. Dat maakt dat ik een volgend bezoek aan de Zeeuwse hoofdstad in gedachten houd. 

Niet alleen daarom hoor. Heb bij café De Zaak (Pottenmarkt) genoten van het Zeeuwse bier Zeeuwsche Zonneschijn (heel toepasselijk voor deze dag). Een lekkere bite, een zuurtje, zes procent alcohol. Heerlijk dorstlessend.
De kroegbaas vertelde dat hij meer bieren van de lokale brouwerij Baardaap heeft. Dus moet ik proefondervindelijk ontdekken of die net zo lekker zijn…

Hieronder eerst een filmpje van Miniatuur Walcheren. Het tweede, korte filmpje laat je kennismaken met de stilte in de kloostertuin van de Abdij van Middelburg.

In de voetsporen van Napoleon

Dankzij (?) corona al mijn dertiende museumbezoek dit jaar. Het Teylersmuseum in Haarlem. Geen verkeerde keuze. Daarmee treed ik in de voetsporen van de Franse keizer Napoleon die hier 210 jaar geleden ook de collectie bewonderde.

Het Teylersmuseum (‘Museum van de Verwondering’), vernoemd naar zijn stichter Pieter Teyler van der Huls, dateert uit 1778 en is daarmee het oudste museum van ons land dat ook nog eens in hetzelfde (wel uitgebouwde) gebouw is gevestigd. 

En net als met het Rijksmuseum in Amsterdam is dat een van de pluspunten van dit museum.

Zo mooi als de collecte (alleen al de zeer uitgebreide collectie fossielen en mineralen) is, het gebouw is dat zo mogelijk nog meer. En dan in het bijzonder het interieur. De houten/glazen vitrines ademen geschiedenis. Zeer oud en daardoor zeer mooi. Alles nog in originele staat. Een lust voor het oog.

Wie na de indrukwekkende entreeruimte de eerste zalen bereikt, zal de kasten misschien niet direct opwindend vinden. Dat verandert in de Ovale zaal. Een prachtige ruimte vol kasten met de mooiste instrumenten die je je maar kunt voorstellen. 

Oogverblindend
Zeer oud, dus aanraken is er niet bij. Wie zich nu verbaast over wat de pc en internet vermogen, moet een paar eeuwen geleden net zo hebben gereageerd bij de (wetenschappelijke) instrumenten die hier worden getoond. En als het aanbod in de kasten dreigt te vervelen, gaat je oog omhoog door de ovale ruimte. Wat een geweldig gebouw.

Net zo indrukwekkend om te zien is de collectie schilderijen, penningen en munten. Het is oogverblindend allemaal.

Zoals na mijn eerste bezoek aan het Rijksmuseum in Amsterdam, moet ik ook hier nog een keer terug gaan. De collecte en het gebouw waren teveel om met één bezoek af te doen.

Bonus vandaag: een afsluitende lunch in het museumcafé met de in Haarlem woonachtige zus E.

Dit is pas een vestingstad

Na bezoek aan vestingstad Gorinchem vier maanden geleden en Heusden in februari besloten vandaag vestingstad Naarden met een bezoek te vereren. Deze wint het van de andere twee…

Wellicht door de omvang, het lommerrijke gebied waar vooral stilte heerst, is een bezoek aan de vestingwallen (onderdeel van de Hollandse Waterlinie) in Naarden een bezoek meer dan waard. Geparkeerd nabij de weekmarkt en dan een willekeurig pad omhoog langs een van wallen en je hebt meteen de stadse drukte achter je gelaten. Een oase van rust. 

Lopen en nog eens lopen, het beeld verandert steeds. Het is een vesting met dubbele stadswallen, een vestinggracht, bastions, stadspoorten en verschillende functionele gebouwen (deels uit de zeventiende eeuw stammend) als wapenopslag of soldatenverblijf. Dit is pas een vestingstad met een hoofdletter V. 

Een aantal gebouwen is nu in gebruik als bijvoorbeeld atelier of restaurant.

Stadhuis
Ook binnen de vestingstad zelf valt genoeg te zien. Zoals de Sint-Vituskerk (bij het grote publiek vooral bekend vanwege de jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus Passion) en het stadhuis uit 1601.

Mooie trouwzaal, maar die kan natuurlijk niet tippen aan die in het stadhuis van Gouda…

Gelet op de weersvoorspelling voor vandaag niet de complete omtrek van de vestingwerken bezocht. De rest bekijk ik een volgende keer. Het is toch al geen straf wat uren door te brengen in Naarden.

Miniatuur Rotterdam is groots

Al eens langsgelopen als ik in Rotterdam was, maar nu naar binnen: Miniworld. Fantastisch om te zien en zelfs mijn geboorteplek gezien: de Breepleinkerk.

OK, de echte plek waar mijn wiegje stond, ontbreekt in de, ja, hoe noem ik het: Rotterdamse overdekte miniversie van Madurodam, Klein 010?

De reden om de Breepleinkerk ‘op Zuid’ hier te plaatsen is de orgelzolder, de plek achter het kerkorgel waar in de Tweede Wereldoorlog onderduikers zaten verstopt.

Ik ben geboren in de kosterswoning aan de zijde van de Van Malsenstraat. Is nog steeds verbonden met de kerk, maar in het schaalmodel ontbreekt het huis.

Niettemin leuk om de plek hier terug te zien. Ben jaren geleden tijdens jubileum van de kerk, met mijn oudste zus nog kosterswoning in geweest en gezien waar mijn wiegje heeft gestaan. Een bijzonder moment.

Fyra
Genoeg gemijmerd. Bij binnenkomst in Miniworld had ik geen idee de kerk te zien. Ik ging om de treintjes te zien rijden. Nou, daar ben ik niet in teleurgesteld. Trains galore! om het in het Schots te zeggen.

Ze rijden af en aan over de banen in de grote zaal van Miniworld. Treinen van nu, oude al lang uit de dienst genomen rijtuigen, veel goederentreinen die horen bij een grote havenstad. En de enige Fyra die nog steeds in Nederland rijdt, vind je hier. 

Mooie schaalmodellen verder van bekende Rotterdamse eyecatchers, zoals de Erasmusbrug, stadion Feyenoord (de Kuip), Ahoy, diergaarde Blijdorp, de gebouwen van de Maastunnel, Euromast, de haven, Euromast, het Noordereiland, de kubuswoningen, Hofplein.

En het in mijn ogen mooiste station van Nederland: Rotterdam Centraal. 

RDM
Wat ik mis? Als kleinzoon van de medebouwer bij de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM) had ik graag een schaalmodel van de ss Rotterdam hier gezien. En al komt er geen trein, waar is vliegveld Zestienhoven? En het beeld van Erasmus? En wordt het ook geen tijd voor de Markthal?

Wil hiermee absoluut niet de indruk wekken dat ik teleurgesteld ben in wat hier allemaal te zien is. Miniatuur Rotterdam is groots!

Miniworld heeft de zaken perfect voor elkaar. Wie thuis een modelspoorbaan heeft gehad, zal niet snappen dat de treinenloop hier zo goed geregeld is. Er is een heus gecomputeriseerd bedieningscentrum. Van daaruit worden ook ‘dag en nacht’ geregeld.

De modelspoorbanen in al die verschillende afbeeldingen zijn leuk bij daglicht, maar het is ook mooi om delen van Rotterdam bij avond (inclusief avondrood) en nacht te zien. En goed aangegeven, zodat niemand in paniek hoeft te raken als het licht wordt getemperd.

Tijdslot
Net als dierentuinen, musea en dergelijke werkt ook Miniworld met een tijdslot systeem. Hier heb je maximaal twee uur de tijd om rond te lopen. Twee uur? Ik heb halverwege het gevoel dat ik nog maar net binnen ben. De tijd vliegt…

De website vermeldt dat er niet zo nauw wordt gekeken hoe lang je binnen bent als het meevalt met de drukte. Vandaag heb ik in elk geval geen moment het gevoel gehad opgejaagd te worden. Waarschijnlijk wordt pas ‘opgetreden’ als bij de entree een lange rij wachtenden staat. 

Dan nog, zal het allemaal prima verlopen, want de medewerkers die ik zie vandaag, zijn juist zeer voorkomend. Zelfs bij het verlaten van Miniworld klinkt het: Nog een prettige dag. Tot ziens!
Kijk, dan voel je je zelfs bij vertrek nog zeer welkom.

Bekijk hieronder een filmpje van vandaag. Scroll er lekker doorheen, want de totale lengte is bijna een kwartier. Geeft wel aan hoe ik mij hier heb vermaakt.

Frieslân Boppe

Om goed vakantiegevoel te krijgen een lang weekeinde naar Friesland geweest. Geen Scotland dit jaar (door de coronainreisregels en de hoge besmettingsgraad daar heb ik mezelf geen groen licht gegeven), maar wel paar weken vrij.

Om te voorkomen dat ik zeker de eerste dagen steeds achter de pc zou kruipen, bewust gekozen voor een lang weekeinde weg. Pas lang na hotelboeking bedacht dat ik er nog een week bij zou nemen. Ervoor dus. Die dagen benut met andere uitstapjes. Nu dus Friesland met bezoek aan Joure, Stavoren, Makkum en standplaats Workum.

De weersvooruitzichten waren niet best, maar uiteindelijk is het met de regen best meegevallen. Zeker de zaterdag met buitenactiviteiten was prima. 

Zoals in Stavoren. Had hier deze dag met vrienden moeten zijn om ‘ons’ Ljouwerter skûtsje aan te moedigen in de SKS race op het IJsselmeer. Maar ja, skûtsjesilen afgelast vanwege corona.

Toch maar even traditiegetrouw over de dijk gelopen. Altijd leuk om te doen, zeker als het flink waait. Het stadje is relatief rustig. Wel veel bootjes in de oude haven, maar het is niet de drukte die je hier met het skûtsjesilen hebt. Natuurlijk even langs het beeld van het Vrouwtje van Stavoren gelopen.

Kitesurfen

In de middag in standplaats Workum naar het strand geweest. Al eerder overnacht in deze Friese stad, maar nooit verder geweest dan de route hotel < – > centrum (terras, restaurant). Bonus, want op het strand van het IJsselmeer is het een drukte van belang. Kitesurfers die zich opmaken om het beste van de wind te hebben op het water. Kleurrijk schouwspel. 

De surfers gaan met flinke snelheden over het water. Mij zul je zoiets niet zien doen (‘ik heb last van mijn knie, maar weet nog niet welke’), maar fantastisch om gade te slaan. Zelf kijken? Er is een streaming webcam, gericht op het strand. Wie weet zie je ze gaan…

Deze zaterdag was overigens de tweede dag van het verblijf in Friesland. Vrijdag bezoek aan Joure. Doel: Museum Joure. Eigenlijk is het een verzameling musea, waaronder dat van Douwe Egberts. Leuk om even in de geschiedenis van mijn werkkoffie te duiken. 

Klokken

In andere gebouwen bevindt zich onder andere het museum dat gewijd is aan de Friese klokkenmakerijen. Stoeltjesklokken, staartklokken en noem maar op.

De een geeft alleen de tijd aan, een andere heeft ook bewegende taferelen, soms Bijbels van aard. Zoals Abraham die zijn zoon zal offeren  (foto links) en het Salomonsoordeel.

De klokken geven verschillende tijden aan, zodat ze niet allemaal tegelijk het hele uur aan geven…

Minstens zo leuk is de drukkerij, met drukpersen uit lang vervlogen tijden. De geur van de inkt doet me terugdenken aan de eerste jaren bij Rijn en Gouwe, eind jaren zeventig/begin jaren tachtig. Na de avonddienst moest er soms nog een foto naar de drukkerij in Den Haag worden gebracht, of later in Rotterdam. Als je door die gebouwen liep, rook je de inkt van de drukpersen waarop de kranten werden gedrukt.

Het bijwonen van de kerkdienst in de Grote of Sint-Gertrudiskerk op zondag leek een domper te worden. De ouderling van dienst deed de mededelingen aan het begin van de kerkdienst in het Fries. Ik vreesde dat de gehele dienst in die taal zou worden gehouden. En op een enkel woordje na, spreek en versta ik die taal niet… Gelukkig was de dienst in het Nederlands, op één lied na.

Makkum

De rest van de zondag gebruik om de regio te doorkruisen. Makkum, Oudega, Ferwoude, Gaast, Gaastmeer, Idsegahuizum en nog wat dorpen waarvan ik het bestaan niet kende.

Zowel zaterdag als zondag afgesloten met heerlijke etensmalen in restaurant De Gulden Leeuw.

De Gulden Leeuw

Eerst borrelen op het terras (uiteraard Berenburg van de Weduwe Joustra), daarna aan een tafel bij het raam. Prima eten, lekkere wijn (een Spaanse grenache, aanrader) goede, attente bediening. Helemaal niets op aan te merken.

Als ik het dan toch over eten heb: overnachtingsplek Gast Inn biedt behalve goede kamers, ook een heerlijk ontbijtbuffet. Voor iemand die de lunch altijd overslaat (uitzonderingen daargelaten), is een goed ontbijt essentieel. Geen bacon and eggs, maar genoeg keus om met een volle maag op pad te gaan.

De laatste dag van dit lange weekeinde koers gezet naar Lelystad, voor een hernieuwde kennismaking met Aviodrome, het luchtvaartmuseum naast vliegveld Lelystad. Wel heel druk vandaag. Toch genoeg ruimte om te genieten van oude vliegtuigen en bijvoorbeeld de kopie van het oude luchthavengebouw van Schiphol.

Friesland en de Noordoostpolder zijn geen Scotland, maar hebben me toch voldoende vakantiegevoel gegeven.

Hieronder een drietal filmpjes van dit weekeinde:

Kitersurfen
Workum bij de sluis
Stavoren

Zelden zo onder de indruk geweest van beeldbouwkunst

Een knipoog naar de Griekse en Romeinse oudheid. Geen kopie proberen te maken van beelden uit het verleden, maar er een moderne twist aan geven. Ik was vandaag bijzonder onder de indruk van beelden van Igor Mitoraj in museum Beelden aan Zee in Scheveningen.

Ben hier vorig jaar bij toeval verzeild geraakt na het lezen van een artikel over dit bijzondere museum. In 1994 gesticht door  het verzamelaarsechtpaar Theo Scholten en Lida Scholten-Miltenburg. Beelden aan Zee richt zich als enige museum in Nederland exclusief op moderne en hedendaagse, (inter)nationale beeldhouwkunst. 

Naast de omvangrijke vaste collectie, zijn er wisselende tentoonstelling. Vandaag heb ik er drie bezocht: in de twee ruimten binnen en de plateaus op duinniveau. 

De eerste – en daar kun je bij binnenkomst echt niet omheen – met de soms meer dan levensgrote werken van Igor Mitoraj (1944 – 2014). 

De kunstenaar (geboren in het Saksische Oederan) bracht zijn werkzame leven grotendeels in Italië door waar hij lange tijd woonde in Pietrasanta, het bekende Toscaanse beeldhouwersdorp bij de eveneens marmergroeven van Carrara.

Klassieke oudheid
Geïnspireerd door de schoonheid van de klassieke oudheid maar met een eigentijds inzicht in de menselijke conditie creëerde Mitoraj vele monumentale sculpturen in brons en marmer.
Regelmatige bezoekers aan de Scheveningse boulevard kennen zonder het te weten mogelijk een van zijn werken:  het grote masker bovenop het duin bij het museum. Binnen zijn meer werken in dezelfde sfeer te aanschouwen. Maar ook werken in marmer.
Heel boeiend allemaal om naar te kijken. Hoe boeiend? Nou, zo op het oog is de zaal niet zo groot, maar als je alle beelden – het zijn er bijna 50 – tot je wilt nemen, ben je zo een uur verder. Genieten met een hoofdletter G. Ben zelden zo onder de indruk geweest van beeldbouwkunst.

Ik vertelde hierboven al dat de een aantal beelden groot is. Daar kwamen de samenstellers van de tentoonstelling zelf al achter bij de inrichting. Vanwege corona kon men niet naar het Mitoraj Atelier in Pietrasanta en moest met het doen met foto’s en omschrijvingen. Op basis daarvan werd een maquette gemaakt voor de inrichting. Die bleek dus in de praktijk niet te kloppen. In allerijl moest de bedachte inrichting worden aangepast.

Terracotta

En als je de schoonheid van al die kunstwerken tot je hebt laten inwerken, beland je in de volgende tentoonstelling in Beelden aan Zee. Of eigenlijk twee. De werken van Pietro Cascella (1921 – 1988) en Cordelia von den Steinen (1941 – ). De laatste is nog steeds actief als kunstenares en is zelf betrokken geweest bij de opbouw van deze expositie. Vooral van haar werken die zijn uitgevoerd in terracotta ben ik bijzonder onder de indruk. 

Zoals het tableau (weet niet of het de juiste benaming is, maar ik noem het maar zo) Onderweg. Je ziet reizigers, de een met een staf, de ander met een rugzak, volgende figuren gearmd… De kunstenares laat zelf in het midden of de reizigers onderweg zijn naar een (metro)station, of juist aankomen en waarheen ze gaan.
En de tafel Het Laatste Avondmaal. Abstract, maar ze legt – in een begeleidende film – uit dat het bord dat leeggegeten is van Jezus is, de omgevallen beker met wijn van Judas en verderop ligt de sleutels van Petrus. Heb haar werken twee keer bekeken vandaag. Eerst zonder te weten hoe en waarom, de tweede keer na het filmpje, zodat je weet wat je ziet, of moet zien.

Bij de werken van haar overleden echtgenoot Cascella gaat het vooral om voorstudies  van zijn vele opdrachten. Niet te zien, althans ik heb het niet ontdekt, is het ‘maquette’ van zijn bijzondere werk voor Auschwitz (1967). Met die opdracht werd zijn naam gevestigd. Waar Cordelia vooral met terracotta bezig is, werkte Pietro (zoals zijn voornaam al doet vermoeden met de Italiaanse natuursteen travertijn of travertin. En verder met gips en een enkele keer met marmer.

De derde tentoonstelling – ja, je krijgt waar voor je geld – is die met werken van de Nederlandse kunstenaar Paul Grégoire (1915 – 1988). Veel werk met golvende lijn: arabesk, de stijl waarmee hij beroemd is geworden. Figuratieve abstracte kunst. Is niet altijd aan mij besteed, maar hier klopt het. Werk van hem in het groot is onder andere te zien in Eindhoven. Het bevrijdingsmonument hier uit 1954 is van zijn hand.

Arabesk

Toch kan zijn werk hier op de tentoonstelling in Beelden aan Zee mij minder bekoren dan de twee andere exposities. Het zal wel komen door de veelheid dat geboden wordt. Ik zal dus nog een keer terug moeten – de tentoonstellingen zijn nog te bezoeken tot in volgorde van de hierboven geschreven indrukken 8 februari volgend jaar en 19 september en 3 oktober dit jaar. Maar terugkeren naar Beelden aan Zee is zeker geen straf. Wat een fantastisch museum. 

Bekijk hieronder een filmpje vol foto’s van de beelden die ik vandaag heb gezien.

Voorlopers van de boa’s

De Nachtwacht van Rembrandt is wellicht het beroemdste schuttersstuk. Maar ook Gouda kent zo’n schilderij. En het Frans Halsmuseum. Daar vandaag geweest, vanwege een tentoonstelling met verschillende schuttersstukken.

Het doek met de Goudse schutters (zeg maar: vroege voorloper van de gemeentepolitie of misschien beter: de boa’s) is een van de pronkstukken van Museum Gouda. Geschilderd door Ferdinand Bol, de meesterleerling van Rembrandt. 

Het werk dat de Goudse krijgsraad voorstelt, hing vroeger in het gebouw van de schutterij, de St. Jorisdoelen aan de Lange Tiendeweg, op steenworp afstand van mijn huis. En alweer decennia lang in het stadsmuseum.

Het museum bezit er enkele, maar voor de tentoonstelling heeft het Rijksmuseum ‘Schutters van wijk XI onder leiding van kapitein Reynier Reael’ (de Magere Compagnie) van Frans Hals uitgeleend. Hier hoort hij thuis, zogezegd. 

Nachtwacht
Vaak gekeken naar het geschilderde tafereel. En enkele jaren geleden Rembrandts eigen geschilderde schuttersstuk, de Nachtwacht in het Rijksmuseum gezien. Nu de tentoonstelling dus met de schuttersstukken in het Frans Halsmuseum in Haarlem, locatie Hof.

Prachtig om, dit soort groepsportretten van de voorlopers van de boa’s in hun statige kledij bij elkaar te zien. De zaal is ruim genoeg om de bezoekers voldoende afstand tot elkaar te laten houden. Een audiotour geeft achtergronden en wijst op details in de doeken.

Laat de kindekens tot mij komen, Frans Halsmuseum

Denk wel dik een half uur gekeken te hebben naar de schilderijen. Rondjes lopen door de zaal, zittend op een van de banken en steeds weer een nieuw detail te ontdekken.

Ook de rest van de schilderijen in deze locatie van het Frans Halsmuseum (zoals Laat de kindekens tot mij komen, foto links) kunnen me bekoren in de paar uur dat ik hier ben.

Dat kan ik niet zeggen van het museumdeel (Hal) naast de St. Bavo in de binnenstad. Moderne kunst, kleine ruimte. Had het daar met een klein half uur wel bekeken.

Madurodam blijft altijd leuk

Om te voorkomen dat ik de eerste dagen van mijn zomervakantie toch met de krant bezig ben, vandaag maar gelijk een uitje geboekt. Madurodam!

Als kind al een keer geweest in Madurodam en sinds een aantal jaren staat staat dit Nederland in miniatuur op mijn lijst van herhalingsbezoeken.

Hoe vaak ik ook kom, ik blijf me verwonderen over bekende en minder bekende plekken van ons land in miniatuur. Uiteraard even kijkje genomen bij hrt stadhuis van Gouda, dat gebouw dat in het echte leven in mijn ‘voortuin’ staat.

Ook de Van Brienenoordbrug, de Erasmusbrug (de ‘Zwaan’), Schiphol, Utrecht CS, de Maeslantkering bij Hoek van Holland, het gebied van ons parlement in Den Haag, de treinsporen en noem maar op. Ik kan er nog steeds van genieten.

Regen

Vanwege de weersvoorspelling een vroeg tijdslot geboekt. Wrong!  Flinke regen bij aankomst kort voor 10.00 uur. Maar later werd het alsnog droog, met soms nog een enkel spettertje.

Niet tot sluitingstijd gebleven. Rond 13.00 uur werd het drukker en drukker en voor het genieten en het maken van foto’s en filmpjes is de lol er dan snel af voor mij.

En, heeft het geholpen om in de vakantiemodus te komen? Nou, gedeeltelijk. Bij thuiskomst toch nog even de onlineredactie getipt over het ‘slepen’ van een verhaal naar onze deelredactie op de website. OK, over een paar dagen doe ik dan niet meer. Hoop ik!

Zie onderstaand filmpje van mijn bezoek aan Madurodam vandaag. Als je goed kijkt, kom ik zelf nog in beeld. Niet echt een selfie, maar op weg naar Nieuw Amsterdam wel te zien.

Varen door mijn geboortestad

Toevalstreffer. Had de bedoeling om na de kerk naar het Maritiem Museum in Rotterdam te gaan. Altijd leuk om te bezoeken, zowel het binnendeel (nu met de fraaie tentoonstelling Maritieme Meesterwerken, een samenwerking met Museum Boijmans Van Beuningen) als het buitendeel in de Leuvehaven.

Bij het boeken van een tijdslot zag ik op de site van het Maritiem Museum dat er op bepaalde dagen, waaronder de zondag, nu ook vaartochten zijn met historische schepen. Gelijk geboekt, want met het zeer fraaie weer, zou dat geen straf zijn.

En dat is uitgekomen. Ruim anderhalf uur varen van de Leuvehaven via de Nieuwe Waterweg naar de Waalhaven. Net niet naar Heijplaat, de Rotterdamse wijk waar mijn ouders en grootouders hebben gewoond.

Kleine groep mensen, verdeeld over voor- en achterdek van de stoomsleper Pieter Boele. Daterend uit 1893 en gebouw op de scheepswerf van de naamgever in Slikkerveer.

Ondanks de leeftijd ziet de sleepboot er nog in perfecte conditie uit. Dat kan ook niet anders, daar zorgen de 25 vrijwilligers van de Stichting Dordt in Stoom wel voor.

Dockyard
Mijn vader zou ongetwijfeld even een kijkje hebben willen nemen in de machinekamer, zoals hij dat ook deed op de Dockyard V ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw, toen die stoomsleepboot in Gouda lag (en je ook kon meevaren) tijdens de Goudse Havendagen.

Terug naar de Nieuwe Waterweg. Het was bijzonder goed toeven aan boord. Zon, een windje en meer dan genoeg om naar te kijken onderweg. Zowel (grote) schepen als bouwwerken aan de wal aan weerszijden.

ss Rotterdam
Als bonus voer de Pieter Boele op de terugweg de Maashaven in, om goed zicht te hebben op de ss Rotterdam, het voormalige vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn dat ligt afgemeerd aan het Tweede Katendrechtse Hoofd. Het schip, waaraan mijn opa nog heeft gewerkt op de RDM, de Rotterdamse Droogdok Maatschappij.

Kortom, een welbestede middag. Als meevaren met een historisch schip volgende maand nog steeds mogelijk is, ga ik nog een keertje mee!

Bekijk hieronder een filmpje van de vaartocht van vanmiddag. Daaronder een kleine serie met nog wat foto’s.

Oog in oog met de prehistorie

Botten, botten en nog een botten. Prehistorische nog wel. Vandaag voor het eerst bezoek gebracht aan Naturalis in Leiden. Indrukwekkend.

Officieel Naturalis Biodiversity Center, Nederlands Centrum voor Biodiversiteit Naturalis, dat in zijn oorsprong teruggaat tot 1820 . Het is een onderzoeksinstelling met een museum er aan vastgepakt. Dat laatste klinkt doet het gebouw geen eer aan. Prachtig complex, op loopafstand van het NS-station.

Bureau De Neutelings Riedijk Architecten (ook bekend van het Scheepvaart en Transport College in Rotterdam en Beeld en Geluid in Hilversum)  ontwierp de nieuwbouw van het museum die in 2019 geopend werd.

Het ontwerp omvatte naast publiek toegankelijke tentoonstellingszalen en een bibliotheek, ook een expeditieruimte, laboratoria, kantoorruimten en een collectietoren met een hoogte van 62 meter.

Vanuit het atrium, direct bij binnenkomst, kijk je helemaal naar boven. Negen verdiepingen hoog als je het toprestaurant met balkon meetelt. flink trappen lopen, want vanwege de coronaregels zijn de liften alleen toegankelijk voor rolstoelgebruikers.

Trappen

De collectie van Naturalis is echter het op en neer op de trappen meer dan waard. Een prachtige collectie opgezette dieren. Bijna op aaiafstand. Goed te fotograferen. Je kijkt je ogen uit.

Het meest bijzondere zijn natuurlijk de skeletten van dinosaurussen. Alleen waar bij opgravingen delen zijn vergaan of nooit gevonden is sprake van een reconstructie. De rest is authentiek, al worden botten wel – zichtbaar – bij elkaar gehouden door stroken staal. Dat laatste vergeet je als je bijvoorbeeld oog in oog staat met de tyrannosaurus T-Rex of Trix die pas in 2013 werd gevonden in South Dakota (VS). 

Naar ik heb begrepen is wat je als bezoeker te zien krijgt maar een deel van de collectie is. Er zijn bijna 42 miljoen (je leest het goed, het is geen tikfout) objecten. 

Terug

Net als bij mijn eerste bezoek enkele jaren geleden aan het Rijksmuseum in Amsterdam, is er in Naturalis teveel te zien om in één keer te bevatten. Ik ga zeker een keer terug dit jaar om opnieuw te genieten van het gebouw en de collectie. Een topmuseum!