Voor de zoveelste het International Whiskyfestival bijgewoond. Natuurlijk samen met neef D.
Deze middag dertien whisky’s geproefd. Niet schrikken. Je krijgt een bodempje in je proefglas. Opgeteld drink je op deze zondagmiddag drie tot vier whisky’s, afhankelijk van hoe gevuld je glas gewoonlijk is.
De organisatie van het festival is zoals altijd fantastisch. Volop water punten zodat je je glas kunt omspoelen of water drinken. En ook overal mandjes met stokbrood. Niet echt om de maag te vullen (daarvoor kun je bij verschillende stands terecht), maar wel om de mond ‘schoon’ te maken als je van bijvoorbeeld een rokerige whisky overgaat naar een wat lichtere.
En vergeet de gezelligheid niet. De Grote Kerk in Den Haag – een zeer sfeervolle gelegenheid voor een evenement als deze – is gevuld met honderden gelijkgestemden. Iedereen wil genieten van mooi (malt) whisky’s uit Schotland, Ierland, Nederland en verschillende andere landen.
Je komt hier niet om dronken te worden. Dan kun je beter bij de slijter een fles whisky kopen die aanmerkelijk goedkoper is dan de bijna vijftig euro entree waarbij onbeperkt een x-aantal standaard whisky’s bij is inbegrepen. En zoals hierboven gemeld, is opgeteld drie tot vier gewone glazen whisky al snel de max.
Toeslag
De middag wordt nog duurder, want voor de bijzondere whisky’s betaal je een toeslag van een tot soms tien euro.
Ik hoorde dat er zelfs een heel bijzondere, zeer kostbare fles op het festival is, waarvoor je een toeslag van 181 euro moest betalen. Dat heb ik maar aan mij voorbij laten gaan.
Los van het proeven zelf, is het natuurlijk ook de gelegenheid bij uitstek om de verhalen achter de whisky’s en de distilleerderijen te horen van de standhouders en soms zelfs afgevaardigden van de distilleerderij zelf.
Dat was onder andere het geval bij de stand van Mossburn distillers. Daar kan de Torabhaig (spreek uit Toraveeg met een g die bijna als een zachte k klinkt) van het eiland Skye. Een nieuwe distilleerderij en pas de tweede op het eiland na Talisker. Operationeel sinds 2017.
Water
Afgelopen september heb ik er een bezoek aan gebracht. En natuurlijk de Torabhaig geproefd. Een heel bijzondere, licht peated whisky, die met een paar druppels water heel anders proeft/smaakt dan zonder. Leuk om het verhaal te horen. De vertegenwoordiger van de distilleerderij wil van me weten wie me heeft rondgeleid. Ik omschrijf de dame in kwestie en hij weet onmiddellijk wie ik bedoel. Natuurlijk met D. ook in Den Haag de Torabhaig geproefd.
Minstens zo bijzonder is de Highland park 20 years, gerijpt op sherry en PX vaten. Niet in de winkel te koop. De flessen zijn voorbehouden aan de leden van de stichting International Whisky Society (IWS). Een heel mooie whisky, echt een van de lekkerste deze middag. Maar om er nou lid van de club voor te worden gaat me wat ver.
De elf andere die we deze middag hebben geproefd zijn Talisker Storm, Arran Barrel Reserve (een aanrader; citrussmaakje dat aanwezig is kan me wel bekoren), Caisteal Chamius, Mossburn blended malt, Mc Connels sherry (de sherry geur/smaak is wel erg overheersend), Ardnamuchan AD single Malt (nee, geen whisky van mijn krant!), The Balvenie Caribean cask, The Balvenie Caribean cask (geweldige whisky), Milk&Honey Dead Sea (uit israël, ofwel het land van melk en honing…) en Kilchoman Casado.
Van de laatste ben ik blij die hier geproefd te hebben. Een fles gaat over de toonbank voor bijna honderd euro. Dan drinkt een proefglaasje voor een paar euro toch beter…
Huwelijk
Wel een heel mooie whisky met een lange afdronk. Casado (Portugees voor huwelijk) klopt aardig voor deze limited edition-botteling. Eerst zes jaar gerijpt op “verse” bourbon vaten, waarna 38 vaten zijn geselecteerd om een huwelijk aan te gaan met twee heel grote Portugese rode wijn vaten.
Een heerlijke middag. Het enige wat ontbreekt (want niet meer toegestaan) is de rokerstent waar je kunt genieten van een prachtige Balmoral sigaar. Desondanks kan ik me nu al verheugen op de volgende editie van het International Whisky Festival in november volgend jaar.
Proost, of Slaìnte!
Maar nu werd mijn aandacht getrokken door de scenes in de Schotse Hooglanden. Dus op zoek naar de 
Me vanavond heerlijk ondergedompeld in de folkmuziek van de Nederlandse formatie 
Het mooiste nummer van de avond vond ik de Loch Lomond song (You’ll take the high road and I’ll take the low road, And I’ll be in Scotland afore you. Where me and my true love will never meet again, On the bonnie, bonnie banks of Loch Lomond). NIet alleen omdat ik Loch Lomond natuurlijk ken van mijn reizen door Scotland, of omdat ik het al heel vaak in heel verschillende uitvoeringen heb gehoord (zoals door de SChotse band Runrig, live-opname van concert aan de oever van Loch Lomond). Nee, vanavond ontroerd door de a capella versie door de zes mannen en zangeres Miriam Meijer. In de zaal is het doodstil. Geen kuchje, niks. Iedereen is kennelijk – net als ik – diep onder de indruk van deze uitvoering.
weekeinde zijn twintigste editie.
met de neus in de boter, uhhh, het whiskyglas bij 
ten zuidoosten van Glasgow. Twee mooie, nieuwe (uit 2018) Lowland whisky’s geproefd, de peated Man O’Sword (verwijzing naar William Wallace en de unpeated (gelagerd op Oloroso vat) Man O’Words (Robert Burns). Verschillend van karakter uiteraard, maar beide niet te versmaden.
vanmiddag. De 
Storm.
Nieuw en mooie whisky uit Australië geproefd ook vanmiddag. De 10 jaar oude Roring forty van 
keren bezocht en geniet altijd van omrijden uit Kirkwall naar mijn camping in Deerness. De lucht uit de pagode schoorsteen die via de ventilatie je auto binnendringt… De 
Whisky Exchange van Sukhinder Singh. Port Askaig zegt nooit welke malts van Islay worden gebotteld, maar deze 28 jaar oude komt toch wel erg overeen met Laphroaig, stellen we voorzichtig vast, samen met W. die de prachtige stand van 
distilleerderij op Islay heft bezocht, ook even genipt bij 
moet je wel goed opletten waar je loopt. Eén vervelende misstap en je hebt vermoedelijk nog één keer een kortdurende hoofdpijn, daarna nooit meer.
bij de waterval en de touwbrug, kom ik een gezin tegen en nog een loslopende wandelaar. Meer de glen in is er verder he-le-maal niemand te zien.
begint hier de retraite – als ik het zo mag noemen – na anderhalf jaar werken pas echt. De regen tikt op mijn capuchon, het geluid van de wind dringt door in mijn oren, net als het kletterende geluid van alweer een waterval. Ik luister naar wat regen, watervalwater en wind me te vertellen hebben. Ik hoor je denken: Ruud is van het padje… Maar wandel hier onder dezelfde omstandigheden als ik deze dag en je zult me gelijk geven. Zittend op wat eens een muur van een schuur of een woning was, geniet ik van het uitzicht.
loungegedeelte heeft een werkende hout haard, met heerlijke Chesterfield fauteuils en bankjes. En vanuit mijn bed kijk ik zo (waarom zou je in deze donkere dagen het gordijn dicht doen) zo tegen de bergen/heuvels aan. Prima douches, een belangrijk aspect na een dag in de heuvels. 
je eigen bed is dan wel heerlijk. Het voelt na een dag als thuiskomen. De stand van de douchekraan is vertrouwd, in de keuken hoef je niet te zoeken naar je eigen spulletjes en eten, enzovoort.
Sterker nog, er is een kleinere boot ingezet. Dus achteruit de boot op…
zomer. Een van de wandelingen in op Coulin Estate in Torridon. Voor de kenners: niet ver van Kinlochewe.
Een fantastisch, betoverend gebied op drie kwartier rijden (in zuidwestelijke richting) van Inverness. Helft van de reistijd voert langs (boring) Loch Ness, maar bij Drumnadrochit buig je af en na 20 minuten duik je Glen Affric in. Plekken met een donderend geraas van watervallen, stilte in de bossen… Bekend gebied voor velen, dus veel drukker dan op de Coullin Estate. Maar toch heerlijk om hier weer even rond te sjouwen.
met opzwepende muziek. Daarna heerlijke folk vioolmuziek van de 
dezelfde hoge (volgens mijn omstanders betere…) tenorstem dan Donny Munro van Runrig.
your heart out! Bovendien is Glen Etive een heerlijk gebied om te zijn, ook al weer vanwege de stilte. Zie de foto bovenaan dit verhaal.
Puffinnest 