Puffinnest

Een vervelende afsluiting van een puik weekeinde. Bij aankomst in Hoek van Holland, blijkt mijn auto verdwenen te zijn. Politie weet me te vertellen dat voertuig vannacht is weggesleept, nadat onverlaten (&%^$#$*&_*#@!*&^&%#$%# !!!!) de zijruiten hadden vernield. Verzekeringswerk natuurlijk (op eigen risico na), maar wel weer een hoop gedoe. Zonde van de tijd. ‘k Hoop dat Carglass alle splinters en kruimels glas verwijdert.

In een snelle tijd van zeventien minuten heeft Oxford de Boat Race gewonnen. Met steun van de boomlange (2.05 meter) Nederlander Sjoerd Hamburger, bleken de dark blues twaalf seconden sneller dan de light blues van Cambridge. Een verschil van 3,5 bootlengtes. Net als vorig jaar leek Cambridge de snellere ploeg. Doch bij Chiswick Steps waren de rollen omgedraaid en bij Barnes Bridge was het verschil al acht seconden. Oxford had de meeste power aan boord.

We hadden een prima plek bij de boothuizen en stonden tegen het dranghek, met eersteklas uitzicht op het gedeelte van de oever van de Thames waar de boten te water gaan; de roeispanen of oars lagen vlak voor onze snufferd. Het kost je een paar uur wachten, maar dan heb je ook wat. En wat heerlijk het onvervalste Britse commentaar om je heen bij wat er ook maar gebeurt op of rond het water.
Dubbel blij, want in de reserverace (tussen de roeiers die op de reservelijst stonden voor het geval iemand zou uitvallen, is Oxford (al heet dit team dan Isis, naar de naam voor de Thames bij Oxford) een drie kwartier eerder ook de meerdere gebleken van Cambrdige (Goldie, vernoemd naar Cambridge�s beste roeier John Goldie [een blue van 1869-1872]).

De ploeg: Bow – Michal Plotkowiak; 2 – Colin Smith; 3 – Alex Hearne; 4 – Ben Harrison; 5 the engine room– Sjoerd Hamburger; 6 – Tom Solesbury; 7 – George Bridgewater; Stroke – Ante Ku�urin; Cox – Colin Groshong.

Na afloop van de race door een enorme mensenmassa ons een weg gebaand naar een pub om de victory te vieren met een pint Guinness. Voor een goed sportverslag in het Nederlands, zie de website van het AD

Nog wat weetjes: Oxford heeft nu 75 keer gewonnen (tegen 79 Cambridge, maar het gat wordt kleiner. De Oxfordboot telde vijf olympi�rs; zes nationaliteiten. De plekken 4 en 5 in de boot (het midden), heet the engine room, dat zijn de roeiers voor de burte kracht. Langs het zes km lange parcours stonden opgeteld zo’n 250.000 toeschouwers. Kijk ook even op de site van ITV.

Raceverslag tv in twee delen. Eerst deel 1:

[UPDATE]: Sjoerd Hamburger in uitzending van Holland Sport (opent in nieuw venster):

Begin al lekker. Er rijden geen treinen tot aan London Liverpool Street, vanwege werkzaamheden aan het spoor. In Nerderland zou er dan een remise bussen worden leeggetrokken. Niet hier. Men (wie weet ik niet) heeft ��n bus gereed staan en kijkt verbasd als er tig passagiers van de boot het perron oplopen. Na dik half uur klinkt de olossing: neem de trein naar Colchester, dan komen de extra bussen voor het vervangend vervoer u tegemoet… Lang leve ProRaill en de NS. Mij hoor je niet meer klagen. Groeten vqnuit een overigens comfortabele sprinter naar Colchester

De weersverwachting voor Londen komende zondag is droog, zonnig en tien graden. Prima dus als je ’s middags paar uur aan de oevers van de Thames staat (speciaal voor A en D: GO OXFORD!!!). Zaterdag wel regen, maar ach, dan is het winkel in, pubje uit, metro in, pubje uit. Dan maakt een buitje meer of minder dus niet uit.

Het enige leuke van de dagelijks autorit naar Alphen aan den Rijn, is de route door Reeuwijk. Zeker als het licht is en het zonnetje schijnt, heb je een prachtig uitzicht over de Reeuwijkse Plassen. Vanmorgen werd het plezier nog vergroot door roeiers (twee zonder stuurman) op de Breevaart. Een wat oudere man, met achter hem mogelijk zijn jongere zoon). De riemen gingen langzaam en synchroon door het water. Eens schitterend gezicht en een mooie opmaat voor het roeibezoek (speciaal voor A en D: GO OXFORD!!!), komend weekeinde aan Londen.

Vandaag voor het eerst ouderling van dienst geweest in mijn kerk. Ging goed, geloof ik.

De enige hoop was nog gevestigd op de wedstrijd Engeland � Scotland voor de Calcutta cup, de beker die alleen voor deze jaarlijkse onderlinge wedstrijd tijdens de 6 Nations inzet is. Ook niet dus. Ach, there�s always next year. Wel heel leuk om te volgen in de pub, de laatste wedstrijd: Wales � Ierland. Paar minuten voor tijd leek Wales dan toch nog te winnen, maar echt in de allerlaatste seconde kon Ierland zich kampioen noemen. Op dat moment barstte een gekkenhuis los in O�Caseys. Leuk om mee te maken. En de Guinness smaakte prima!

De eindstand:
Ierland
Engeland
Frankrijk
Wales
Scotland
Itali�

Lees in Scotland on Sunday de verslagen van de wedstrijden Engeland – Scotland en Wales � Ierland

Vanavond opnieuw onder de indruk geweest van Helmert Woudenberg, de acteur bij wie je moet zijn voor goede solovoorstelling. Al twee eerdere oorlogsstukken van hem gezien (Leefbaar en Jezus) en om de een of andere reden blijft hij met dit soort stukken boeien. In Waterman vertelt hij het � waargebeurde � verhaal van de nu 85-jarige Jood Hatty (Hartog) Waterman. Hij is de vierde in een gezin met veertien kinderen. In november 1942 slaat het noodlot toe. Het gezin wordt verscheurd en afgevoerd naar Auschwitz waar het de dood zal vinden. Hatty, op dat moment 21 jaar, staat niet op de lijst van mensen die meemoeten. Hij blijft verslagen en als verdoofd alleen achter. Dan begint het bizarre en aangrijpende onderduikverhaal. Voortdurend zich verschuilend en van adres veranderend, weet Hatty zijn noodlot te ontlopen. Veel markante figuren treden in zijn leven op, zoals zijn heldhaftige Tante Dora en de grimmige Jodenverraadster Ans van Dijk.
De overgrootvader van Helmert Woudenberg, was destijds boer in de Jodenbuurt in Amsterdam. Hij was orthodox Christen, maar kon goed aarden tussen de Joodse mensen. Hij verkocht ze melk, en dat onder anderen ook aan de 7-jarige Hatty. Nu zit Helmert Woudenberg tegenover datzelfde zevenjarige Joodse jongetje en luistert ademloos naar zijn verhaal.

Het is niet alleen het indrukwekkende verhaal over die oorlogsgeschiedenis. Het is vooral de boeiende verteltrant van Woudenberg. Meer dan toneelspeler is hij in dit stuk een verhalenverteller. En een begenadigde ook. In het begin schetst hij de Jodenbuurt in Amsterdam ten tijde van de oorlog, de kinderen uit het gezin � van wie de hoogbejaarde Hatty niet alle namen meer kent � en de omstandigheden waarin het gezin leefde. Je wordt als bezoeker direct al in de huiskamer van het gezin Waterman getrokken. Als de Duitsers de woning �s avonds binnenkomen en het gezin � op Hatty na dus � ruw wordt gewekt en mee moet op transport, lopen de rillingen over je rug. Als je zo het publiek in je spel weet te trekken, ben je toch wel heel goed als acteur.

Bijna op zebrapad van de sokken gereden. Door weg te springen het vege lijf kunnen redden op de Westblaak in Rotterdam. De dader (jonge vent met petje, je kent het type wel met naast zich een kopietje van hem) met hoge snelheid een rij auto�s die wachten om linksaf willen slaan. Hij komt fel optrekkend de rij voorbij, raast met hoge snelheid over het zebrapad zonder acht te slaan op de oversteker. Letterlijk levensgevaarlijk! Ik hoop dat hij in zijn achteruitkijkspiegel nog mijn opgestoken middelvinger heeft gezien.

Vanavond voor het eerst gebruik gemaakt van een e-ticket van de Nederlandse Spoorwegen voor de treinreis naar Rotterdam. Het komt er op neer dat je thuis je treinreis uitzoekt, de klasse waarin je wilt rijden en of je kortingskaart hebt. Via iDeal reken je af en een minuut of wat later zit de e-ticket als pdf-je in je e-mailbox.
Voordeel: je hoeft op station niet in de rij te staan voor de kaartjesautomaat en je hebt geen last van skimmen. Nadeel: je print een A4-tje, dat je in vieren vouwt. Dat past nog steeds niet in je portemonnee. Naast je kortingskaart moet je aan conducteur ook een legitimatiebewijs laten zien (je naam en geboortedatum staan op e-ticket geprint). De uitleg maakt niet duidelijk of je kortingskaart van de NS (ook naam, geboortedatum en foto) als bewijs geldig is. Dat moet ik nog even achterhalen. Saldo: een positieve ervaring.