Puffinnest

Wat ik heb misgedaan, weet ik niet, maar mijn Vodafone modemprogramma is verdwenen van mijn Asus. Ben nu dus afhankelijk van Wi-Fi. Wel zonde van de ‘blox’ Europa die ik speciaal voor de vakantie heb afgesloten bovenop mijn gewone mobiel breedband abonnement. Alvast een vraag voor J: Wil jij na de vakantie nog eens proberen het programma er op te zetten? Voor andere lezers die denken: da’s toch zo moeilijk niet? Jawel, dat is het wel. Modemprogramma dat Vodafone standaard levert, heeft geen ‘vertaling’ in Linux. En ondersteuning voor Linuxgebruikers wordt maar mondjesmaat geleverd door V.

Een zomervakantie in de Schotse Hooglanden begint voor mij al jaren steevast met een weekje in Glen Affric. Beetje wandelen, boekje lezen, ritje door de omgeving maken, pubbezoek. En natuurlijk radio luisteren. Het werkt elk jaar weer. Zodra ik op BBC Radio 4 het verhaal van een hoorspel helemaal heb kunnen volgen, weet ik dat ik ben uitgerust; dat het hoofd leeg is. Meetal duurt dat een dag of vier, vijf.
Ik houd de mythe natuurlijk graag in stand,maar in het echt regent het niet altijd in Scotland. Donderdag een prachtige dag, die ik deels heb doorgebracht bij Dog Falls (Glen Affric), een schitterende plek in de glen. Nee, niet gewandeld, daar heb ik nog geen zin in. Om de drukte van jengelende kinderen te vermijden, ben ik eindje omgelopen en een rustige rotsplek uitgezocht om heerlijk een paar uur in de zon te liggen niksen. Flesje water erbij (ja, ik drink wel eens water!) en genieten van vogelgeluiden en het kabbelende water. Plek heeft bijzondere betekenis voor me. Mijn vader is, al toen mijn moeder in het verpleeghuis verbleef, een paar keer meegegaan naar Scotland. Een keer ook deze plek bezocht. Hij heeft toen foto van me gemaakt op de rotsblokken hier. Die foto bekeek hij vrijwel dagelijks, omdat die de achtergrond was van het bureaublad op zijn laptop.
Na hier te hebben vertoefd, naar de camping – h�, gelukkig, de vijf zit in de klok… – voor de borrel.
Het mooie (sic) van Scotland is dat het weer de volgende dag 180 graden gedraaid kan zijn. Dus op vrijdag regen: miezer (die op je tentdak doet vermoeden dat een wolkbreuk is losgebarsten. Geen nood, er is altijd nog internetten in bed. Een laat ontbijt, autoritje, de ochtendbladen, een boek, de radio en voor je het weer is het tijd voor de borrel.
Zondag naar de kerk in Invernes. Ben hier eerder ter kerke gegaan, maar toen � bij toeval � in de Free Church of Scotland beland, de orthodoxe variant van mijn kerk. Nu de gewone Church of Scotland, St. Columba High Church. Nou dat was gelijk de laatste keer. Wat een duf zooitje. Gemiddelde leeftijd van de overige 40 of zo bezoekers is zeker boven de 70 jaar. Somber groot gebouw, dat met zo’n klein aantal kerkgangers er ook niet gezelliger op wordt. Volgende keer als ik in Glen Affric ben, ga ik weer naar Beauly. Daar herinner ik me de CoS die vrolijker kleuren heeft en meer lively is.
Rest van de dag traditiegetrouw doorgebracht met een heerlijke stapel dubbeldikke zondagskranten. O ja, en de pub is uiteraard ook weer met een bezoek vereerd. De landlord kent zijn klanten en voor ik de bar heb bereikt, staat mijn pint 80/- * al op mij te wachten.
Ben nu goed uitgerust, dus de echte, actieve vakantie kan beginnen. Maandag koers richting Orkney.

*Uit Wikipedia:
Shilling categories: The shilling categories were based on price charged per barrel for beer during the 19th century. The stronger or better quality beers costing more. However, customers would ask for a strength of beer by names such as ‘heavy‘ and ‘export‘. The terms export and heavy are still widely used in Scotland. Even though the practise of classifying beers by the shilling price was not specific to Scotland, during the cask ale revival in the 1970s Scottish brewers resurrected the shilling names to differentiate between keg and cask versions of the same beers. This differentiation has now been lost.
While the shilling names were never pinned down to exact strength ranges, and Scottish brewers today produce beers under the shilling names in a variety of strengths, it was largely understood that:
Light (60/-) was under 3.5 % abv (alcohol by volume)
Heavy (70/-) was between 3.5 % and 4.0 % abv
Export (80/-) was between 4.0 % and 5.5 % abv
Wee heavy (90/-) was over 6.0 % abv
(/- is read as ‘shilling’or ‘bob’ as in ,,a pint of eighty-bob, please�)

Hoor net op BBC Radio 4 een praatprogramma rond het Edinburgh International Festival. Deed me ineens denken aan mijn allereerste Scotlandreis, in 1982 samen met W. P. Eenmaal in Edinburgh wilden we wel iets meemaken van het festival, maar in een paar dagen kun je nooit alles bezoeken. Dus, na een paar keer ’s avonds laat BBC Radio 2 te hebben geluisterd, besloten we naar het Caledonian Hotel aan de westkant van Princes Street te gaan, om de live-uitzending bij te wonen van Round Midnight van Brian Matthew. Die gaf elke avond een ‘waaier’ of ‘bloemlezing’ uit het overvloedige programma-aanbod, met optredens van performers. We waren op tijd, zaten eerste rij en zagen tal van artiesten die optraden tijdens het festival aan ons voorbij trekken. Het was voor het eerst dat ik iemand iets hoorde voordragen uit Winnie the Pooh: “I wasn’t afraid,” said Pooh, said he, “I’m never afraid with you.”, is de zin uit de voordracht die ik nooit meer vergeet.

Campsite in Cannich (Glen Affric) is met de tijd meegegaan. Er is nu Wi-Fi die gratis is te gebruiken. Ontvangst zelfs in de auto prima, dus in de tent helemaal. Gekke is alleen dat mijn mailprogramma (Thunderbird) wel post ontvangt, maar een foutmelding geeft bij verzenden. Vreemd, want thuis (ethernet) werkt het wel goed. Wie een oplossing weet, mag die plaatsen in het reactieveld hieronder.

Altijd leuk om even in Edinburgh te zijn. Het is al weer twee jaar geleden dat ik hier was tijdens het international festival en zondag- en maandagmiddag even genoten van wat straattheater en wat muziek. Hoorde een kopgroepje uit St.-Pretersburgh dat ik volgens mij in 2006 (toen ik hier met K en K was. Klonk toen jazzmuziek, nu hoorde ik klassiek. Maar misschien wisselen de muzikanten af en toe het repertoire tijdens hun optredens
Bij het gastpaar vanavond lamsvlees met rozemarijn klaargemaakt. Dat begint een traditie te worden. L&K zondag gezegd dat ik in de winter het menu ook voor zijn ouders wil klaarmaken. De volgende ochtend dachten ze dat het het bier was geweest dat had gesproken, maar ik houd woord heb ik ze gezegd.
Morgenochtend opbreken en dan richting Glen Affric. En ja, ik volg de A9 en kom dus langs Slochd, de plek waar nog niet zolang geleden dat auto-ongeluk is geweest waarbij een Nederlander en zijn kind om het leven zijn gekomen.
Meer weblognieuws lezen jullie later. Ik houd dit dagboek de komende tijd niet dagelijks bij. Ergens in het weekeinde verschijnt het volgende verhaal, tenzij zich eerder iets dringends aandient dat op de blog moet.

Net per telefoon uit Nederland gehoord: ḱ ben weer oudoom geworden. Bij Erica en Marcel is Sander Jonathan geboren, broertje van Jochem en kleinzoon vqn mijn broer Frans en schoonzuster Tony. Van harte gefeciteerd allemaal.
Maar nog steeds geen stamhouder, dus de ring van opa blijft in de kast.

Voor de zoveelste keer na een hevige wolkbreuk (dat klinkt dubbelop, maar als je het gezien had�) staat de binnenstad van Gouda blank. Ook in de hal van mijn appartement en de winkel ernaast staat het water een paar centimeter hoog. Vegen heeft nog geen zin. Ook winkeliers die het water hun zaak uitvegen doen dat vruchteloos. Het regenwater stroomt net zo hard terug. Een in de buurt bezig zijnd rioleringsbedrijf trekt de grote rioolput in de straat open en met een voorbijganger, winkelbediende, of wat dan ook, begin ik in de buurt van de put met vegen. Dat heeft resultaat. Het waterpeil zakt. Klaar ben ik dan nog niet. Het water op de tegelvloer in mijn halletje daalt wel, maar de kruipruimte waar zich de waterleidingen bevinden, staat tot de rand toe gevuld. De mat er op is zeiknat. We hebben het weer geweten.
Dat doet me denken aan de eerste keer dat ik hier iets soortelijks meemaakte. Het water stond (1983 geloof ik) toen veel hoger. De gemeente was verbaasd, want het rioolstelsel bestond toch uit twee grote buizen. Nee hoor, zei een van de winkeliers (CvD), het is er maar eentje. Nee, hield de gemeente vol, twee. Je kunt zeggen wat je wilt, aldus de ondernemer, zolang ik hier zit is het er eentje. De gemeente was niet zo goed of ze brak de straat open om de eigenwijze ondernemer op zijn ongelijk te wijzen. En wat bleek, jawel: ��n hemelwaterafvoer (zoals dat ding officieel heet). Later werd duidelijk dat de gemeente ooit wel opdracht had gegeven voor een tweede buis en dat ook in de tekeningen alvast had verwerkt, maar dat de klus nooit was uitgevoerd.
Nu zijn er twee buizen, maar tegen een wolkbreuk als vanmiddag valt geen hemelwaterafvoer aan te leggen natuurlijk. En dus blijf je vegen, dweilen en scheppen. Het enige wat irritant wordt zij de voorbijgangers die zeggen �ach, ach, wat erg h�?�. Dan wil je alleen nog maar reageren met: ,,In 1953 was het erger hoor!�

Vol trots vanavond de terugkeer van de ss Rotterdam aanschouwd. En ik was niet alleen, waar je ook keek, zag je mensen. Aan de tongval te oordelen vooral Rotterdammers. Het gevoel van trots heeft te maken met het schip zelf. Mijn grootvader heeft hier in de tweede helft van de jaren vijftig in de vorige eeuw nog aan gewerkt. Het schip heb ik tot vanavond nooit in het echt gezien. En op een oude Dockyard na, heb ik volgens mij nooit een schip van de RDM gezien. En die RDM heeft iets. Ik zie me nog lopen naar de werf op Heijplaat om, als de fluit had geklonken, mijn opa op te halen om samen naar oma te wandelen. En ik hoorde de verhalen. Ook mijn vaders eerste arbeidsjaren hebben zich bij de RDM afgespeeld. Misschien om die reden dat de RDM altijd een plekje in mijn hart heeft.
Het is imposant als zo�n groot schip (het grootste schip ooit in Nederland gebouwd, heb ik me laten vertellen). Mijn opa was ijzerwerker. Het is dus onmogelijk aan te wijzen wat hij heeft gemaakt. Maar dat hij er aan gewerkt heeft, staat vast. Zijn vingerafdruk bevindt zich ergens aan boord. Vijftig jaar na de eerste vaart is die Rotterdam voorgoed teruggekeerd in Rotterdam. En tja, dan sta je graag een paar uur op de kade om het binnenvaren met eigen ogen te zien.

Met R. naar de Gay Parade in Amsterdam geweest. Wat een apart evenement. Druk, druk en nog eens druk. Op het ANP zegt een woordvoerder van de organisatie dat er mogelijk meer dan een half miljoen mensen op de kades en de bruggen hebben staan kijken. Ik geloof het graag. Gordon, Gerard Joling en verder nog heel wat artiesten van wie ik de naam niet weet (de gids gelukkig wel.
Maar goed, ons doel was het gadeslaan van �ons� Ljouwerter sk�tsje, dat meevoer voor de gemeente Leeuwarden. Eens kijken hoe de bemanning dit zou ondergaan. Nou, we zagen de wat schaapachtig kijkende Anno (schipper van volgboot Vrouwe Nieske), Steffen (peiler) en natuurlijk Jappie, de schipper van het sk�tsje. Leuk om die boot nu eens in heel andere gedaante te zien� Zie voor meer info over de opvarenden van de Ljouwerter sk�tsje en een videoverslag (met de Leeuwardenboot als piepklein onderdeel) de site van de Leeuwarder Courant.

En tja, wat moet je verder doen met een dagje Amsterdam. Hup, naar het Leidseplein (want 2,5 uur aan de kade maakt dorstig) en toen heerlijk gegeten in Bazar op de Albert Cuyp, een prima tent waar ik al paar keer heb gegeten. Sardientjes sardine meschoui (gegrilde Portugese sardines op een tomatensalade met ui en koriander, geserveerd met pide) vooraf en als hoofdgerecht gegrilde zalm Balik isgarai (in limoen, knoflook en saffraan gemarineerde zalmfilet op gekruide gele rijst, gegrilde citroen en salade). Toe �koffie Bazar� (koffie met baklava, turks fruit en so-han), zo zoet, dat je tandglazuur spontaan loslaat, maar lekker� En om de zoetbalans terug te dringen (ach, als er maar een smoes is�) dit alles weggespoeld met een glaasje Lagavulin in Kale de Grote. Al met al een prima bestede dag.
O ja, vergeet ik bijna te vertellen dat de pret al begon in de trein op weg naar Amsterdam. Die van Utrecht naar Amsterdam was zo vol (allemaal reizigers op weg naar de Gay Parade), dat de conductrice omriep dat iedereen nu ook in de 1e klas mocht zitten. Dat liet niemand zich twee keer zeggen. Maar voor ons zat een dame (nou ja, dame�) die het daar kennelijk niet mee eens was. Sto�cijns bleef toen een man vroeg of ze haar tas wilde weghalen. Ze gaf de man een grote bek, zei luid dat zij voor haar 1e klas kaartje had betaald en hij niet en nog veel meer. De hele treincoup� bemoeide zich ermee, een man schuin tegenover haar diende haar behoorlijk van repliek, zonder overigens het beoogde resultaat. Nog een Utrechter erbij met een nog veel grotere bek dan die vrouw en het feest was compleet. De kleine echtgenoot van de vrouw probeerde haar nog de mond te snoeren, maar ook hij kreeg de wind van voren. Nou, met zo�n feestelijke treinreis kan de dag niet meer stuk!

Vanmiddag weer eens een controle van de bloeddruk gehad. Alles in orde; bloeddruk is helemaal volgens het boekje. Dat, samen met een positieve uitslag van suikeronderzoek heeft geleid tot instemming met mijn wens om de pillen te gaan afbouwen. De retard (voor de kenners: Metoprolol retard wordt gehalveerd (van 200 naar 100 mg). De andere twee pillen (Cozaar 100 en Nifedipine retard 30 mg) blijven nog op oude niveau. Als de verandering geen negatieve gevolgen/effecten heeft, wordt de afbouw in oktober verder vorm gegeven.BR>De bloeddruk was al een tijd goed, maar dat nu de medicatie kan worden afgebouwd stemt tot vreugde.