Wind in de zeilen

Heerlijke middag gezeild op de Wijde Ee bij Grou op het Ljouwerter skûtsje. De windverwachting voor Grou was met 3 niet erg hoog, maar eenmaal op het water bleek er toch iets meer wind te staan.

Donateurszeilen heet het en is een activiteit van de stichting Ljouwerter skûtsje te bedanken voor hun steun voor het schip en de support tijdens de wedstrijden. Afgelopen paar jaar ging het door corona niet door, maar nu kon het eindelijk weer. En dat was te merken aan de belangstelling.

Het weer werkte dan ook mee. Niet alleen de goede wind om te zeilen, maar ook de zon en de aangename temperatuur. Uren lang genieten op het water.

Tijdens het zeilen steeds vanaf het dek kunnen opkijken naar het grote zeil dat een afmeting heeft van 110 vierkanter meter, met de Leeuwarder leeuw fier bovenin! En natuurlijk van al het fraaie houtwerk aan boord. Een genot om te zien. Het is een eind rijden van Gouda naar Grou, maar dan heb je ook wat.

Leuk om bemanning en bestuur van het skûtsje te ontmoeten en te horen wat er de afgelopen twee jaar allemaal is gedaan aan het skûtsje zelf en aan het volgschip de Vrouw Nieske. OP dat laatste natuurlijk genoten van enkele glaasjes Berenburg.

Opmaat
De donateursdag is voor mij ook de opmaat naar de SKS-wedstrijden waarin ‘ons’ skûtsje het op verschillende wateren in Friesland in twee weken opneemt tegen dertien andere skûtsjes.

Standaard woon ik met vrienden de eerste wedstrijd op het {Pikmeer en de Wijde Ee) bij en halverwege die op het IJsselmeer bij Stavoren.

Bestuur heeft de hoop of verwachting dat een plek bij de eerste vijf in het klassement mogelijk moet zijn. Ik ben benieuwd.

Hieronder een filmpje van het zeilen vanmiddag.

Festen is een feestje

Verrassende voorstelling vanavond in de Goudse Schouwburg: de voorstelling Festen. Monologen waarbij het doodstil is in de zaal, maar er valt ook genoeg te lachen.

Dat lachen komt vooral omdat Peter Heerschop en Viggo Waas het verhaal van de gelijknamige Deense film uit 1998 van Thomas Vinterberg onder handen hebben genomen. Niet alles is even geslaagd, maar daarover later. Het is niet de eerste toneelbewerking. Theatergroep De Ploeg zette het in 2002/2003 ook al op de planken. In Australië is er zelfs een musicalversie van geweest.

Festen (Deens voor Het Feest) handelt rond Helge die zijn zestigste verjaardag viert in het familiehotel. Zijn vrouw Else, zoons Christian en Michael, dochter Helene en vrienden verzamelen zich in het etablissement voor een groot, gezellig feest. De enige grote afwezige is dochter Linda, die kort daarvoor zelfmoord pleegde.

Tijdens het diner neemt Christian het woord voor een speech. Daarin verkondigt hij ten overstaan van iedereen dat zijn vader Linda en hem vroeger seksueel misbruikte. Het blijkt de eerste van een reeks gebeurtenissen waarin verschillende aanwezigen hun ware gezichten tonen.

In de toneelversie hebben Heerschop en Waas voor luchtige, cabaretachtige onderbrekingen, waardoor er voldoende te lachen valt. Ook komt er muziek in voor en wordt er gedanst. Die toevoegingen ontgaan mij. Kan alleen bedenken dat het is gedaan om tijd te vullen en de voorstelling langer te laten duren. Alleen het familiedansje met liedje (,,hoppa, hoppa”) is vermakelijk en voegt wel iets toe.

Al met al toch wel een fijne toneelvoorstelling, mijn lievelings genre als het op theater aankomt. Festen is een feestje.

Misschien moet ik maar eens zoeken of de film zelf nog ergens te zien is.

Nieuwe kerktaak

Vanavond officieel begonnen als consistory clerk van de Scots International Church Rotterdam (SICR).

Geen baan als in werk, maar vrijwillig kerkenwerk. Een maand of twee hiervoor benaderd. Me eerst maar laten uitleggen welke werkzaamheden er bij horen, want mijn voorganger doet zoveel in de kerk, dat ik geen onderscheid kon maken.

Na doornemen van de lijst, bleek dat groot aantal taken van mijn voorganger niet toebehoren aan de functie van consistory clerk. Na de ‘ontvlechting’ tot mij te hebben genomen, heb ik ja gezegd tegen mijn nieuwe kerkfunctie.

Consistory clerk (of scriba in Nederlandse kerken) is eigenlijk secretaris van de kerkenraad; ondersteuner van de predikant. Ben geen ouderling meer, dus geen stemrecht in de kerkenraad, net zomin als de predikant.

Nieuwe taak betekent ook nieuwe ontdekkingen. Zal best wel even duren voor het pak dat ik heb aangetrokken vanavond (na afleggen eed) mij als gegoten zit.

Hoe dan ook eervol dat ik ben gevraagd en mooi dat ik deze taak mag doen voor de kerk die al meer dan vijftien jaar mijn spirituele thuis is.

Omgekeerde Beeldenstorm

Een aanrader voor iedereen die de Beeldenstorm uit 1566 eens op een andere manier wil beleven: de altaarstukken uit de vroegere katholieke St.-Janskerk in Gouda die voor een paar maanden even ‘thuis’ zijn.

Tijdens de Beeldenstorm in 1566 werden in verschillende steden in Europa, waaronder in Nederland, religieuze beelden en liturgische gebruiksvoorwerpen in katholieke kerken verwoest. Kunstschatten idem, of ze werden verpatst. 

De St.-Janskerk in Gouda ontsprong de dans, na een dringend appèl van het toenmalige stadsbestuur. Dat ging prat op de verdraagzaamheid van de Gouwenaars. De vrijheid van de ander beschadig je niet – een belangrijke les. 

Met succes: de kunstschatten werden in veiligheid gebracht, waaronder vijf altaarstukken die later in Museum Gouda belandden. Daar zijn ze sinds 1872 (toen Gouda 600 jaar stadsrechten vierden; het jubileum werd aangegrepen als moment om de historische stukken op te snorren en samen te brengen, waaronder de altaarstukken. Zo ontstond twee jaar later het Museum Gouda) nog steeds te bewonderen.  De schilderijen van Pieter Pietersz. en Pieter Pourbus behoren tot de topstukken van het vlakbij de kerk gevestigde museum.

Gouda750

En nu zijn ze dus terug in de St.-Jan. Niet voor altijd, maar voor enkele maanden. Deze ‘Omgekeerde Beeldenstorm’ is onderdeel van Gouda750, de viering van 750 jaar stadsrechten. Doordat dergelijke monumentale schilderijen alleen in Gouda bewaard zijn gebleven, is dat uniek voor Nederland.

‘Beleef het wonder van Gouda’ heet de tentoonstelling, want dat is het eigenlijk. Een wonder is het dus ook dat al die altaarstukken bewaard zijn gebleven en nu enkele maanden de kerk meer eventjes een katholiek aanzien geven. 

En beleven doe je het ook. De altaarstukken hangen in de kerk niet aan muren, maar op plekken waar eeuwen geleden altaren stonden. In de hoogtijdagen van de katholieke functie van de kerk waren er bijna twintig (!) alteren in de kerk, waaronder her hoofdaltaar in het koorgedeelte, gewijd aan Johannes de Doper, de beschermheilige van de kerk en de schutspatroon van Gouda. Om het katholieke beeld te completren hangt er een klein beetje een wierooklucht in de buurt van een enkel altaarstuk. 

Cartons

Beleef het Wonder van Gouda is een dubbeltentoonstelling. De kapel van het museum, waar de altaarstukken gewoonlijk hangen, zijn nu werktekeningen of cartons van de gebrandschilderde ramen in de St.-Jan te bewonderen. Ook al een unieke schat van Gouda. De tekeningen zijn op ware grootte gemaakt, schaal 1:1 dus. Een bijzondere kans om ze te bewonderen in deze setting, want na de tentoonstelling gaan ze weer terug in de kluizen van de kerk.

Complimenten voor de opzet van de dubbele tentoonstelling. Zowel in de kerk als in museum is er een audiotour, een videotour met gebaren en op gezette tijden zijn er gidsen (in historische kledij) die tegen een extra bijdrage een uitleg verzorgen. Volgens mij wordt het mede door de vele publiciteit en social media een drukte van belang voor zowel kerk als museum deze zomer.

Hieronder twee filmpjes, waaronder een met meer foto’s da die ik op deze weblog laten zien vanwege ruimtebeperkingen. 

Op het dak van de kerk

Vanochtend op het dak van de St.-Janskerk in Gouda gelopen. Fantastisch. Wel wat heiig aan de horizon, dus niet al te best zicht op Rotterdam.

De wandeling over het dak is een bijkomend onderdeel van de voering Gouda 750 jaar stadsrechten.

Bijkomend, want er moest toch al een flinke steiger worden gebouwd aan de kerk vanwege renovatie kleinere toren halverwege de kerk. Door die steigers groter te maken, is er nu tot half september voor het publiek de mogelijkheid het dak te betreden,

Je moet geen hoogtevrees hebben en het weer moet je gunstig gezind zijn voor een uitzicht richting Rotterdam en Utrecht bijvoorbeeld. Maar het zicht vanaf grote hoogte op Gouda zelf en natuurlijk ook op mijn eigen huis (op steenworp afstand van de kerk) is al prachtig.

Voor 8,45 euro mag je in de kerk via de trap langs het grote orgel naar het dak en via de goot naar het platform rond het kleine torentje. Kerk werkt met een tijdslot om te voorkomen dat het te druk wordt boven. Maar eenmaal boven wordt je niet opgejaagd, je hebt meer dan voldoende tijd om om je heen te kijken en te fotograferen en te filmen.

Zo gaaf, ik ga deze zomer nog wel een paar keer naar boven.

Bekijk hieronder een filmpje van vanochtend:

Het Volk overtreft zichzelf met laatste reizende voorstelling

Met zijn laatste  reizende voorstelling De Bezoeking heeft toneelgezelschap Het Volk een meer dan waardig afscheid genomen van Gouda.

Een prachtig stuk, met een flinke knipoog naar Verdi’s opera La Traviata, waarmee Bert Bunschoten en Wigbolt Kruijver zich weer van hun beste kant hebben laten zien.

Het verhaal (zelf geschreven voor Het Volk) in een notendop: In een sanatorium bevinden zich twee bejaarde mannen, de patiënten Roest en Harderwijk. Beiden zijn zwak en levensmoe. Naarmate hun gesprekken vorderen, blijken de heren meer met elkaar gemeen te hebben dan men in eerste instantie zou denken. In een ver verleden waren zij beiden werkzaam in de wereld van de muziek, Harderwijk als dirigent van opera’s en Roest als amateurzanger. 

In ‘De Bezoeking’ graven zij diep in elkaars geheugen, waarbij het accent steeds vaker komt te liggen op Verdi’s meesterwerk La Traviata. Figuren uit deze opera passeren de revue en geleidelijk beginnen werkelijkheid en fantasie door elkaar te lopen. 

Meesterwerk
Het verhaal zit –als altijd bij de twee hoofdrolspelers – fantastische in elkaar. Mooi spel, komische kwinkslagen, dijenkletsers zo je wilt. Er is maar één waardering die van toepassing is: meesterwerk. Niet alleen door het spel van Bunschoten en Kruijver, maar ook van (in steeds wisselende rollen) van de dochters van de laatste, Karlijn Kruijver en Minke (tekst en regie) Kruijver.

Heb in de afgelopen jaren verschillende voorstellingen van Het Volk gezien  en vanavond blijkt dat ik niet de enige ben. De kleine zaal van de Goudse Schouwburg zit vol fans.

Het is hun laatste reizende voorstelling. Als ik meer van de heren wil zien, moet ik voortaan nar De Toneelschuur in Haarlem. Iets om in de gaten te houden dus.

Hoe heerlijk klinkt weer het applaus in een volle theaterzaal

De eerste echte theatervoorstelling post-corona in een volle Goudse Schouwburg vanavond. En wat heerlijk dat het gelijk toneel is met twee grote sterren: Anne Wil Blankers en Hans Croiset in Het oog van de storm.

Zag de voorstelling deze week voorbijkomen op internet en er bleken nog kaartjes beschikbaar te zijn. Geen moment geaarzeld.

Eindelijk weer het echte theatergevoel en bovendien is toneel voor mij het ultieme schouwburggeluk. Al tijdens mijn middelbare school (ja, lang, heel lang geleden) kennisgemaakt met toneel. Het was de tijd dat je bij drie voorstellingen korting kreeg bij de schouwburg in Gouda en dan was er ook nog het voordeel van cjp, het cultureel jongeren paspoort.

Het oog van de storm is een familiedrama en handelt rond de aftakelende André (ooit een gevierd schrijver en dichter (Hans Croiset) en zijn overleden echtgenote en rots in de branding Madeleine (Anne Wil Blankers). Zij is zichtbaar voor en praat met haar man en hun twee dochters. Een schimmenspel, zogezegd.

Een ingewikkeld verhaal, je moet je aandacht er goed bijhouden. Het kost me geen moeite. Een mooi stuk met fantastisch spel van Croiset en Blankers, maar ik had ook niet anders verwacht van deze  coryfeeën uit de Nederlandse toneelgeschiedenis.

En wat is het heerlijk om te zien dat toneel zich nog in een grote belangstelling mag verheugen; de zaal is bijna uitverkocht. En wat klinkt het weer mooi dat luide applaus na afloop van de voorstelling.

Oude liefde teruggevonden: het hoorspel

De treinreis vandaag naar het diepe zuiden van Limburg benut om oude hobby op te pakken: het beluisteren van een hoorspel. Voor de jeugd: de voorloper van de podcast.

En een spannende nieuwe kennismaking gelijk op Spotify: 5 afleveringen van Moord in de Ridderzaal, naar het gelijknamige boek van Theo Joekes, oud-journalist, schrijver en VVD-Kamerlid. Opgenomen in 1980.

Samenvatting: Op Prinsjesdag, tijdens de plechtige opening van de Staten-Generaal, valt er in de Ridderzaal een kroonluchter naar beneden. Al spoedig ontstaat het vermoeden dat er opzet in het spel is. De Griffier van de Tweede Kamer en een inspecteur van de Rijksrecherche worden samen met het onderzoek belast.

Het besloten wereldje aan het Binnenhof blijkt door steeds meer onzichtbare draden van verdenking met andere delen van Den Haag – zoals de Archipelbuurt – en met Wassenaar, Amsterdam, de Noord-Veluwe en zelfs Suriname verbonden.

Spannend van de gil in het begin tot de ontknoping aan het einde. Prachtig spel dat is geregisseerd door de gerenommeerde hoospelregisseur Hero Muller. En met stemmen van onder andere Hans Karsenberg, Peter Aryans, Piet Ekel, Sacco van der Made, Ab Abspoel, Dondald de Marcas en Frans Somers.  

Na omzwervingen arriveert Atlas of Scotland dan toch

Eind vorig jaar ‘Atlas of Scotland’ besteld bij de auteur in Edinburgh. Adressering (naam, adres, postcode en plaatsnaam Gouda) helemaal in orde (want kwam ook keurig voorbij in de @post.nl app) en toch ziet postbode (dyslectisch?) kans pakketje op een totaal ander adres door de brievenbus te gooien.

De onbekend gebleven ontvanger had na verloop van tijd gelukkig het fatsoen pakketje weer in een oranje Post.nl brievenbus te doen (dus kwam weer voorbij in de Post.nl app) en uiteindelijk keerde het boek terug in Edinburgh.

Auteur is zo vriendelijk geweest het – na betaling van opnieuw p&p – nogmaals mijn kant op te sturen. Nu voor de zekerheid/veiligheid met track & trace.

En deze week arriveerde dan eindelijk de lang verwachte Atlas of Scotland (van Andrew Redmond Barr) bij mij.

Heerlijk bladerboek, prachtige tekeningen en – nog niet gelezen – verhalen over bergen, steden, routes in Schotland.