Puffinnest

Heb al vaak het beroemde slavenkoor uit de opera Nabucco (dit is ook de link voor de tekst van het slavenkoor Va, Pensiero) van Verdi gehoord, maar nog nooit live. Vanavond de kans gehad in de Goudse schouwburg. Geweldige voorstelling, door de Staatsopera Tatarstan. Heb zelf het slavenkoor ooit eens gezongen op een concert met Angela Groothuijzen in Zevenhuizen, maar dat is in de verste verten niet vergelijkbaar van wat vanavond werd gepresteerd. Geweldige solisten, prachtig, zo�n 50 m/v sterk koor. Indrukwekkende soli, duetten en natuurlijk de koren. En dan ook nog een orkest erbij en fraaie decors (al vond ik de hangende tuinen van Babylon niet echt uit de verf komen). Kortom, er stond een overweldigende voorstelling, die me tot het einde geboeid hield. Wie de opera niet kent, maar wel wat Bijbelse kennis heeft, komt een aardig eind met dit verhaal. Het enige minpuntje (maar niet van invloed op mijn sterrentoekenning) is het geklap na bijna elk �nummer�. Heeft niemand door dat het toch veel mooier is het applaus tot het einde (OK, ook vlak voor de pauze) te bewaren? Het leek wel zo�n debiel tv-programma.

In de Goudse Schouwburg vanavond een niet alledaags, maar wel zeer beroemd toneelstuk van Het Nationale Toneel gezien: De Kaukasische krijtkring (1945) van Bertolt Brecht (1898 � 1956). Het is het verhaal (�een stukje cultureel enternainment�, zo wordt het na een paar minuten genoemd) over het kind Michel dat tijdens een staatsgreep, door zijn moeder, de Kaukasische gouverneursvrouw, in de steek wordt gelaten. Het kind wordt gered door het dienstmeisje Groesje, dat het opvoedt en het uit de klauwen van de staatspolitie houdt. Als de opstand voorbij is, eist de moeder haar kind terug. De dronkaard en �volksrechter� Azdak moet het Salomonsoordeel vellen. Hij plaatst het kind in een met krijt getekende kring. De ware moeder is degene die het lukt het kind als eerste uit de kring te trekken* . Het is een verhaal in een verhaal, want het begin speelt zich af in een Russische kolchoz, waar men probeert op te krabbelen na de oorlog. Mannen vragen zich af of de oude wetten in ere moeten worden hersteld, of dat de nieuwe tijd om nieuwe wetten vraagt.
Het duurde even voor ik in het 2,5 uur durende spel kwam, maar na � ik denk � drie kwartier was het gelukt. Aardig spel, soms moeilijk te verstaan door te snel praten en te slecht articuleren. Veel spektakel (dat hoort bij Brecht, maar is aan mij iets minder besteed), goede muziek en gelukkig geen pauze!
* (cursief gedeelte komt van de website van het NNT)

Eindelijk dan prikt mijn AD de ballon van de Joranhype door. De krant heeft zich � net als andere media – behoorlijk laten meeslepen in de moordzaak Natalee Holloway en vooral het programma van Peter R. de Vries. Hijgerig en op bijna zo�n manier dat de krant zich op zowat gelijke hoogte bevindt als de onderbuikgevoelens die je op de website als reacties van lezers tegenkomt. Veel van die reacties kunnen worden geschaard onder de noemer: een volksgericht, de beschaving voorbij Maar gelukkig is daar vandaag dan (nog niet op de site) een bijdrage van de massapsycholoog J. van Ginneken die met de Jorankermis de vloer aanveegt. Er is weinig bijzonders aan de moordzaak, zegt hij. Jongens praten nu vaak over meisjes op dezelfde wijze als Van der S. heeft gedaan. En Van der S. heeft zich op het strand niet anders gedragen dan vermoedelijk veel andere 17-jarigen in zo�n situatie ook zouden hebben gedaan. En er is het exotische en spannende element: jongen ontmoet blonde meid, gaat naar het strand op het sprookjesachtige Aruba voor de seks. Het enige dat overblijft is het raadsel dat de moord na jaren niet is opgelost. Voor de rest van zijn beschouwing moet je de krant (pagina 28) lezen. Een aanrader. Een verademing!
In de Volkskrant krijgt de redactie van dit ochtendblad een sneer van de eigen ombudsman. Er is teveel en te gemakkelijk meegelopen in de fanfare van Peter R. de Vries. Iets meer terughoudendheid en iets meer oog voor feiten en hoor-wederhoor zou niet misstaan. Mooie woorden, maar ik vrees dat iedereen het bij de volgende hype vergeten is en de kermis weer van voren af aan begint.

OK, Schotse folk blijft beter natuurlijk ( 🙂 ), maar een avondje Best of Irish is niet te versmaden. Vanavond (of eigenlijk gisteravond, gelet op het tijdstip van publicatie) in de Goudse Schouwburg genoten van de muziek van T�ada, Karan Casey, Slide (als vervanging van de wegens cd-opnameverplichtingen afwezige L�nasa) en M�irt�n O�Connor en zijn trio. Stuk voor stuk brachten ze het beste van Ierse folk. Het was veelzijdig, mooie ballads, uptempo instrumentaal spel en ga zo maar door. Het kostte moeite de benen stil te houden. Alles was mooi, maar ��n nummer sprong er uit. Accordeonist M�irt�n O�Connor speelde met zijn trio een nummer dat hij jaren geleden al eens heeft gedaan: een folkversie van The Arrival of the Queen of Sheba van G. F. Handel. Geweldig. Zeer hoog tempo, maar toch overduidelijk herkenbaar. De kers op de taart van deze avond. O ja en geweldig was ook de finale met alle 14 muzikanten/vocals samen. Al met al:

Vandaag de eerste van een reeks zondagen weer les gegeven op de Weekendschool in Rotterdam. Kinderen uit de wijk Delfshaven krijgen elke zondag les in of vanuit het faculteitsgebouw van het Erasmus Medisch Centrum. Kinderen volgen drie jaar lang les op zondag (maar om een voor de hand liggende rede heet het geen zondagschool), te beginnen in groep 7. In dit eerste jaar krijgen ze een eerst enkele keren les in het vak journalistiek.
Vandaag ben ik met groepje kids op reportage gegaan naar het Trammuseum Delfshaven. Het leek alsof ze niet erg opletten en van het voorafgaande lesje van E. weinig hadden opgestoken. Maar bij de uitwerking van de reportage bleek dat toch weer heel erg mee te vallen. Volgende zondag ga ik ze iets proberen bij te brengen over interviewtechniek. Kijken wat het effect daarvan is. Van de voorgaande jaren weet ik dat de kinderen toch heel veel opsteken van mijn vak en voor mij als docent/begeleider is het leuk te merken dat wat je probeert over te dragen, beklijft. Bij thuiskomst van een toch zware schooldag, smaakt de wee dram uitermate goed!

Na de viering van Burns Supper , het verjaardagsfeestje voor de Schotse bard Robert Burns, vanavond in de Goudse Schouwburg genoten van heerlijke jazzmuziek, gebracht door de Big Chris Barber Band. Geen big band, zoals Barber (77) zelf zei, maar het had er vaak wel iets van weg. Wat denk je van een kopersectie van zeven man! Heerlijke nummers uit de jaren twintig, dertig en vijftig van de vorige eeuw. Mooie blues, heerlijk swingende stukken, kortom een avond met mijn benen zitten wippen.
Jammer dat Chris Barber niet heel even stilstond bij het overlijden van de drummer die hem in het verleden wel heeft begeleid, Huub Janssen. Daar tegenover staat dat ik na jaren weer eens O, when the Saints� heb gehoord. En het blijft toch altijd aardig om als toegift Icecream te horen. En wat blijft Bourbon Street Parade toch een fantastische openingstune. Daarom opgeteld:

Op de leeftijd van 71 jaar is de (jazz)drummer Huub Janssen overleden. A giant has gone, staat te lezen op de website van de Revival Jass Band. Dat klopt. Niet alleen zijn verschijning was imposant, ook zijn spel. Regelmatig heb ik hem zien en horen spelen op het destijds vermaarde Randstad Jazz Festival in Gouda.
Geweldige drummer bij het spel van anderen in bijvoorbeeld Dutch Swing College Band (25 jaar lang, tot hij wegens rugklachten moest stoppen), de al genoemde Revival Jass Band en zijn eigen Amazing Jazz Band en als drummer voor jazzgrootheden als Teddy Wilson, Billy Butterfield, Lilian Boutte, Greetje Kauffeld, Chris Barber en Rod Mason. Het werd altijd een waar feest als je met stijgende bewondering hem een minuten durende drumsolo zag en hoorde spelen. In 1995 heb ik de tijdsduur eens bijgehouden in Gouda: een solo van 8.30 minuten. Het applaus dat hem dat opleverde duurde iets korter, maar kon qua felheid er goed mee meten. Als ik ooit op een jazzfestival een drumsolo hoor, zal ik altijd denken: maar het haalt het niet bij hete spel van Huub Janssen.
Hij kreeg verschillende onderscheidingen, waaronder (met de DSC) de ExportAward in 1990 en de Duke of Duketown Award (1993).
Op de website van de Revival Jass Band is een filmpje te vinden van een miniconcert voor Huub door de Amazing Jazz Band, in december in het hospice waar hij werd verzorgd.
Op internet heb ik twee filmpjes gevonden waarin je Huub aan het werk kunt zien. Klik hier voor filmpje 1 (1975) en hier voor filmpje 2

Edinburgh is altijd een heerlijke stad. Het toeristische gedeelte boeit mij mij na al die jaren niet meer. Ik ga voor de winkels (Waterstones, HMV, Crabtree & Evelyn, Virgin, Starbucks, etc ), natuurlijk de pubs (niet alleen de in het vorige bericht genoemde The Last Drop) en het zserven door straten met mooie gevels, etc. Zo ben ik vrijdag (met hulp van de TomTom) naar Duddington gegaan, een wijk aan de zuidkant van het centrum van Edinburgh, niet ver van Arthurs Seat. Een dorpje op zichzelf, met naar ik heb gelezen de oudste pub, Sheep heid Inn, (ja, ja, maar in de ochtend, dus te vroeg voor een pint) van de Schotse hoofdstad, compleet met kegelbaan. Weer iets nieuws gezien.Van de zomer toch maar eens met de bus heen in de middag voor een pint.
�s Avonds gekookt (lamsvlees met rozemarijn) voor K, L en toeschouwster S (haar genoemd op speciaal verzoek van K…). Gezellig (zoals altijd bij K en L) gepraat, gegeten en gedronken. Een heerlijke bijna-afsluiting van de vakantie. Bijna, want de echte afsluiting is natuurlijk deze zaterdagavond aan boord van de veerboot. Een hederlijk visbuffet, met een mooi flesje Chablis. Zo kan een mens er weer tegen tot de zomer.

De reis naar Edinburgh begint al lekker. Al voor de auto wordt gevuld met alles wat in een week in mijn kamer in de jeugdherberg van Glencoe is opgeslagen, regent het. En het wordt nog erger. Nog voor de omgeving van van Glencoe Ski center is bereikt, verandert de regen in natte sneeuw en later in echte sneeuw. Het is wel een mooi gezicht, als rijdend over Rannoch Moor alles om je heen wit is.
Ter hoogte van Tyndrum is het weer regen, om voorbij Crianlarich te veranderen in echte sneeuw. Het wordt nu ook behoorlijk glibberig op de weg, dus kilomters lang wordt er niet harder gereden dan een kleine 60 km/uur.
Uiteindelijk toch goed aangekomen in Edinburgh. In afwachting van een eetafspraak met vrienden, wordt eerst maar weer eens echte koffie gedronken bij Starbucks, om daarna de koffiesmaak weg te spelen met een pint 80 ./ in The Last Drop. En juist in die pub en geen andere, al is het maar om lezers R en mischien zelfs K+K ff stinkend jaloers te maken…
UPDATE17/1/08: The Last Drop gesloten wegens werkzaamheden. Vrijdag nieuwe poging……
UPDATE 218/1/08: Last Drop nu wel open, dus met pint op – mag ik nu wel zeggen – mijn vertrouwde plekje in de zaak.

En alweer prachtig weer in Scotland. Berekoud, dat wel, maar strakblauwe lucht, lekker zonnetje en niet al te veel wind. Deze ochtend koers gezet naar Glen Etive voor een korte wandeling. Aan het einde van de weg (voor de kenners: bij de oude jetty) is geen hond te bekennen. Een paar mile eerder wel red deer, die bepaald niet van plan waren om opzij te gaan voor een bezoeker die zich per auto voortbeweegt.

Niet al te ver verder het dal in gelopen, want in de middag heb ik nog een afspraak bij mijn oude vakantiepredikant Alan Ramsay en zijn vrouw. Bijgekletst over zijn operatie (behandeling aangezichtspijn), de tijd na het predikantschap en de nieuwe woning. Was goed daar geweest te zijn.
En nu de laatste avond in Glencoe. Wat valt daarover te zeggen? Snel wat eten en dan naar de pub!