Puffinnest

Op de leeftijd van 71 jaar is de (jazz)drummer Huub Janssen overleden. A giant has gone, staat te lezen op de website van de Revival Jass Band. Dat klopt. Niet alleen zijn verschijning was imposant, ook zijn spel. Regelmatig heb ik hem zien en horen spelen op het destijds vermaarde Randstad Jazz Festival in Gouda.
Geweldige drummer bij het spel van anderen in bijvoorbeeld Dutch Swing College Band (25 jaar lang, tot hij wegens rugklachten moest stoppen), de al genoemde Revival Jass Band en zijn eigen Amazing Jazz Band en als drummer voor jazzgrootheden als Teddy Wilson, Billy Butterfield, Lilian Boutte, Greetje Kauffeld, Chris Barber en Rod Mason. Het werd altijd een waar feest als je met stijgende bewondering hem een minuten durende drumsolo zag en hoorde spelen. In 1995 heb ik de tijdsduur eens bijgehouden in Gouda: een solo van 8.30 minuten. Het applaus dat hem dat opleverde duurde iets korter, maar kon qua felheid er goed mee meten. Als ik ooit op een jazzfestival een drumsolo hoor, zal ik altijd denken: maar het haalt het niet bij hete spel van Huub Janssen.
Hij kreeg verschillende onderscheidingen, waaronder (met de DSC) de ExportAward in 1990 en de Duke of Duketown Award (1993).
Op de website van de Revival Jass Band is een filmpje te vinden van een miniconcert voor Huub door de Amazing Jazz Band, in december in het hospice waar hij werd verzorgd.
Op internet heb ik twee filmpjes gevonden waarin je Huub aan het werk kunt zien. Klik hier voor filmpje 1 (1975) en hier voor filmpje 2

Edinburgh is altijd een heerlijke stad. Het toeristische gedeelte boeit mij mij na al die jaren niet meer. Ik ga voor de winkels (Waterstones, HMV, Crabtree & Evelyn, Virgin, Starbucks, etc ), natuurlijk de pubs (niet alleen de in het vorige bericht genoemde The Last Drop) en het zserven door straten met mooie gevels, etc. Zo ben ik vrijdag (met hulp van de TomTom) naar Duddington gegaan, een wijk aan de zuidkant van het centrum van Edinburgh, niet ver van Arthurs Seat. Een dorpje op zichzelf, met naar ik heb gelezen de oudste pub, Sheep heid Inn, (ja, ja, maar in de ochtend, dus te vroeg voor een pint) van de Schotse hoofdstad, compleet met kegelbaan. Weer iets nieuws gezien.Van de zomer toch maar eens met de bus heen in de middag voor een pint.
�s Avonds gekookt (lamsvlees met rozemarijn) voor K, L en toeschouwster S (haar genoemd op speciaal verzoek van K…). Gezellig (zoals altijd bij K en L) gepraat, gegeten en gedronken. Een heerlijke bijna-afsluiting van de vakantie. Bijna, want de echte afsluiting is natuurlijk deze zaterdagavond aan boord van de veerboot. Een hederlijk visbuffet, met een mooi flesje Chablis. Zo kan een mens er weer tegen tot de zomer.

De reis naar Edinburgh begint al lekker. Al voor de auto wordt gevuld met alles wat in een week in mijn kamer in de jeugdherberg van Glencoe is opgeslagen, regent het. En het wordt nog erger. Nog voor de omgeving van van Glencoe Ski center is bereikt, verandert de regen in natte sneeuw en later in echte sneeuw. Het is wel een mooi gezicht, als rijdend over Rannoch Moor alles om je heen wit is.
Ter hoogte van Tyndrum is het weer regen, om voorbij Crianlarich te veranderen in echte sneeuw. Het wordt nu ook behoorlijk glibberig op de weg, dus kilomters lang wordt er niet harder gereden dan een kleine 60 km/uur.
Uiteindelijk toch goed aangekomen in Edinburgh. In afwachting van een eetafspraak met vrienden, wordt eerst maar weer eens echte koffie gedronken bij Starbucks, om daarna de koffiesmaak weg te spelen met een pint 80 ./ in The Last Drop. En juist in die pub en geen andere, al is het maar om lezers R en mischien zelfs K+K ff stinkend jaloers te maken…
UPDATE17/1/08: The Last Drop gesloten wegens werkzaamheden. Vrijdag nieuwe poging……
UPDATE 218/1/08: Last Drop nu wel open, dus met pint op – mag ik nu wel zeggen – mijn vertrouwde plekje in de zaak.

En alweer prachtig weer in Scotland. Berekoud, dat wel, maar strakblauwe lucht, lekker zonnetje en niet al te veel wind. Deze ochtend koers gezet naar Glen Etive voor een korte wandeling. Aan het einde van de weg (voor de kenners: bij de oude jetty) is geen hond te bekennen. Een paar mile eerder wel red deer, die bepaald niet van plan waren om opzij te gaan voor een bezoeker die zich per auto voortbeweegt.

Niet al te ver verder het dal in gelopen, want in de middag heb ik nog een afspraak bij mijn oude vakantiepredikant Alan Ramsay en zijn vrouw. Bijgekletst over zijn operatie (behandeling aangezichtspijn), de tijd na het predikantschap en de nieuwe woning. Was goed daar geweest te zijn.
En nu de laatste avond in Glencoe. Wat valt daarover te zeggen? Snel wat eten en dan naar de pub!

Vandaag wederom goede weersvooruitzichten, dus koers gezet – ter trein – naar Rannoch Moor. De laatste kilometers maken duidelijk; de trein klimt omhoog (uitstapstation Corrour ligt op 1344 f) en dus rijden we de sneeuw in. Een en al witte pracht.
Al na vijf minuten richting Loch Ossian, bemerk ik bij het omkijken enkele donkere wolken. Die voorspellen niet veel goeds. Niet omkijken dan, hoor ik den lezer denken. Maar zo werkt het niet in Scotland. Wat in de lucht hangt, komt naar beneden. Toch doorlopen. voorzichtig, dat wel, want het enige spoor van autobanden dat er is, is gevuld met een ijzige sneeuwlaag. Voor je het weet ga je plat op de ***. Dan doemen rechts de eerste redenen op waarom ik hier zo graag ben: de deer. een grote stag en enkele wijfjes. Een prachtig gezicht. Ik krijg ze nog net op video, voor ze mij ook zien of ruiken en er vandoor gaan.
Het doel van de wandeling is Peters Rock, vernoemd naar Peter Trowell, die hier in 1977 om het leven is gekomen. Ter nagedachtenis is een plaquette onthuld op een rotsblok (vandaar de naam, die zelfs op de Ordnance Survey kaarten – voor de militairen onder de lezers: stafkaarten – zo heet). De tekst gebruik ik ook onder al mij e-mails:
I have a friend, a song and a glass
galy along lifes road I pass
joyous and free out of doors for mee
over the hills in the morning
De regen is inmiddels komen opzetten. En het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog wordt. Na bijna een uur schuin omhoog bij Loch Ossian wordt de sneeuwlaag dikker en dikker. Een paar keer zak ik tot mijn knie”en naar beneden. Dat kan geen kwaad, maar het haalt wel het tempo uit de wandeltocht. Ik krijg al snel door dat Peters Rock niet gehaald gaat worden. Dat wil zeggen: het zal wel lukken, maar dan ben ik niet op tijd terug op het station van Corrour voor de trein van 3.20 pm terug naar Fort William. Dit wordt dus de tweede winterse tocht (door de wind ligt de gevoelstemperatuur op -13 graden, zo luidde de voorspelling vanmorgen) die niet wordt volbracht. Maar ach, het is vakantie en het doel van de wandeling is niet echt bepalend. ‘k Geniet van het uitzicht, de stilte, de frisse lucht en kijk, daar in de verte passeren nog twee stags. In de trein terug zie ik terug op een welbestede dag. Die dag is nog niet ten einde en wordt voortgezet met een goede maaltijd in de pub, warbij het eten wordt weggespoeld met enkele pinten ’80 /’
Morgen naar Mull

Afgelopen najaar is ‘mijn’ kerk in Fort William MacIntosh Memorial Church gesloten, Is samengegaan met de andere parochie hier, Duncansburgh, die nu al verenigde kerk Duncansburgh MacIntosh heet. Een zeer plezierige kennismaking. Mooi gebouw, lekker vol en gelukkig aardig wat bekende gezichten gezien. het samengaan bevalt goed, hoor ik, al zal het nog wel even duren voor het echt ��n kerk is. Dat hoort erbij. Als ik de samenkomsten hier net zo lang volhoud als bij de oude kerk, kan ik de ontwikkelingen de komende jaren volgen. Voor nu: leuk om weer bij een vakantiekerk te horen.

Zucht, en weer niet gelukt de top van de Ben Nevis te bereiken. zicht prima, geen wolkje te bekennen, dus de vooruitzichten leken prima. ‘ k Had echter buiten de enorme hoeveelheid sneeuw gerekend. Boven de (ongeveer) 600 meter werd de sneeuwlaag onderweg naar de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk (1344 meter) steeds dikker. Geen pad te bekennen, dus vooral lopen in de voetstappen van de mensen die me deze ochtend waren voorgegaan. Maar dan, een stap naar links en je zakt met je voet 20 – 30 cm weg in de sneeuw. En dat is een ding. Je voet daar weer uit halen, om na een paar meter hetzelfde mee te maken, is zeer vermoeiend. ‘k Zag het al aankomen, dus mezelf een tijdlimiet gesteld: ik loop door tot 13.00 uur (beneden vertrokken om iets na 09.00 uur), dan de grote pauze en afdalen, top of geen top. Ik wil voor de duisternis invalt beneden zijn. Zelfs waar geen sneeuw ligt, liggen wel plakken ijs en die wil ik wel graag zien bij de afdaling… ‘k Heb het nog niet op de OS-map (‘stafkaart’ ) nagekeken, maar ik denk dat ik ongeveer net zo ver ben gekomen als vorig jaar.
Ik hink nu op twee gedachten: nooit meer in de winter proberen de top van de Ben Nevis te bereiken, of – en dat zal het wel zijn – zeggen: there’s always another year.

Na twee dagen van hevige regenval vandaag na een slechte start (sneeuw) droog. Dus koers gezet naar Glen Nevis voor een heerlijke wandeling. Vier auto’s op de parkeerplaats, maar in het grote dal geen kip te bekennen. Heerlijk gewandeld en foto’s genomen van de besneeuwde toppen die baden in het zonlicht. Zo kan een mens er weer even tegen.

Morgen (zaterdag) wordt het ook goed weer, dus ga ik de Ben Nevis (met ruim 1400 meter de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk) nog eens proberen te beklimmen. Vorig jaar in de winter half uur onder de top rechtsomkeert gemaakt, maar toen sneeuwde het ook zo hevig dat ik de afgrond naast het ‘pad’ niet eens kon zien… De kansen zijn nu beter. Of het gelukt is, lees je later wel.

De afgelopen dagen Scotland in al zijn winterse glorie meegemaakt. Maandag en dinsdag schitterend weer. Wel heel koud, maar zonnetje en dan is het leuk toeven in de van een witte laag voorziene berggebieden.
Dinsdag via Torridon naar Skye gereden om daar wat bekende plekken nu eens op een heel andere manier te zien.
Woensdag: wat een k**weer. Het giet van de regen, het stormt (windkracht 9) en dat laatste merk ik bij het autorijden van Inverness naar (met omweg) Glencoe. Maar goed, het is vakantie, muziekje in de auto en aan het einde van de rit wacht daar de pub!

Een van de spannendste toneelstukken die ik dit seizoen heb gezien in de Goudse Schouwburg is � tot nu toe – Eline Vere door Het Nationale Toneel. Een prachtig stuk naar, het gelijknamige boek van Louis Couperus, over de Haagse Eline die zeer onzeker is als het om het leven in het algemeen en de liefde in het bijzonder gaat. Ze past niet in het keurslijf van Haagse familie, maar doet bij wijle haar best. Ze heeft aanvaringen met haar familie, vlucht naar Brussel, om later terug te keren. Verslaafd aan de morfine die ze keer op keer slikt (,,drie druppeltjes, meer niet��), om daar uiteindelijk een flinke slok van de te nemen en dan te sterven. En dan een mooie Haagse afsluiting van mevrouw Van Raat (Marie-Christine de Both), die zegt dat zij later gewoon wil sterven in haar huis ,,aan de Laan van Meerdervoort, hier in Den Haag��.
Geweldig gespeeld, een functioneel, niet afleidend d�cor. Kortom alles was �af�. Een bijzonder compliment voor Maria Kraakman, die een prachtige, �levensechte� Eline Vere neerzet.
In het stuk zit helaas een pauze, maar vanwege het prachtige, tot het einde toe boeiende spel toch: