Puffinnest

Vandaag wederom goede weersvooruitzichten, dus koers gezet – ter trein – naar Rannoch Moor. De laatste kilometers maken duidelijk; de trein klimt omhoog (uitstapstation Corrour ligt op 1344 f) en dus rijden we de sneeuw in. Een en al witte pracht.
Al na vijf minuten richting Loch Ossian, bemerk ik bij het omkijken enkele donkere wolken. Die voorspellen niet veel goeds. Niet omkijken dan, hoor ik den lezer denken. Maar zo werkt het niet in Scotland. Wat in de lucht hangt, komt naar beneden. Toch doorlopen. voorzichtig, dat wel, want het enige spoor van autobanden dat er is, is gevuld met een ijzige sneeuwlaag. Voor je het weet ga je plat op de ***. Dan doemen rechts de eerste redenen op waarom ik hier zo graag ben: de deer. een grote stag en enkele wijfjes. Een prachtig gezicht. Ik krijg ze nog net op video, voor ze mij ook zien of ruiken en er vandoor gaan.
Het doel van de wandeling is Peters Rock, vernoemd naar Peter Trowell, die hier in 1977 om het leven is gekomen. Ter nagedachtenis is een plaquette onthuld op een rotsblok (vandaar de naam, die zelfs op de Ordnance Survey kaarten – voor de militairen onder de lezers: stafkaarten – zo heet). De tekst gebruik ik ook onder al mij e-mails:
I have a friend, a song and a glass
galy along lifes road I pass
joyous and free out of doors for mee
over the hills in the morning
De regen is inmiddels komen opzetten. En het ziet er niet naar uit dat het voorlopig droog wordt. Na bijna een uur schuin omhoog bij Loch Ossian wordt de sneeuwlaag dikker en dikker. Een paar keer zak ik tot mijn knie”en naar beneden. Dat kan geen kwaad, maar het haalt wel het tempo uit de wandeltocht. Ik krijg al snel door dat Peters Rock niet gehaald gaat worden. Dat wil zeggen: het zal wel lukken, maar dan ben ik niet op tijd terug op het station van Corrour voor de trein van 3.20 pm terug naar Fort William. Dit wordt dus de tweede winterse tocht (door de wind ligt de gevoelstemperatuur op -13 graden, zo luidde de voorspelling vanmorgen) die niet wordt volbracht. Maar ach, het is vakantie en het doel van de wandeling is niet echt bepalend. ‘k Geniet van het uitzicht, de stilte, de frisse lucht en kijk, daar in de verte passeren nog twee stags. In de trein terug zie ik terug op een welbestede dag. Die dag is nog niet ten einde en wordt voortgezet met een goede maaltijd in de pub, warbij het eten wordt weggespoeld met enkele pinten ’80 /’
Morgen naar Mull

Afgelopen najaar is ‘mijn’ kerk in Fort William MacIntosh Memorial Church gesloten, Is samengegaan met de andere parochie hier, Duncansburgh, die nu al verenigde kerk Duncansburgh MacIntosh heet. Een zeer plezierige kennismaking. Mooi gebouw, lekker vol en gelukkig aardig wat bekende gezichten gezien. het samengaan bevalt goed, hoor ik, al zal het nog wel even duren voor het echt ��n kerk is. Dat hoort erbij. Als ik de samenkomsten hier net zo lang volhoud als bij de oude kerk, kan ik de ontwikkelingen de komende jaren volgen. Voor nu: leuk om weer bij een vakantiekerk te horen.

Zucht, en weer niet gelukt de top van de Ben Nevis te bereiken. zicht prima, geen wolkje te bekennen, dus de vooruitzichten leken prima. ‘ k Had echter buiten de enorme hoeveelheid sneeuw gerekend. Boven de (ongeveer) 600 meter werd de sneeuwlaag onderweg naar de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk (1344 meter) steeds dikker. Geen pad te bekennen, dus vooral lopen in de voetstappen van de mensen die me deze ochtend waren voorgegaan. Maar dan, een stap naar links en je zakt met je voet 20 – 30 cm weg in de sneeuw. En dat is een ding. Je voet daar weer uit halen, om na een paar meter hetzelfde mee te maken, is zeer vermoeiend. ‘k Zag het al aankomen, dus mezelf een tijdlimiet gesteld: ik loop door tot 13.00 uur (beneden vertrokken om iets na 09.00 uur), dan de grote pauze en afdalen, top of geen top. Ik wil voor de duisternis invalt beneden zijn. Zelfs waar geen sneeuw ligt, liggen wel plakken ijs en die wil ik wel graag zien bij de afdaling… ‘k Heb het nog niet op de OS-map (‘stafkaart’ ) nagekeken, maar ik denk dat ik ongeveer net zo ver ben gekomen als vorig jaar.
Ik hink nu op twee gedachten: nooit meer in de winter proberen de top van de Ben Nevis te bereiken, of – en dat zal het wel zijn – zeggen: there’s always another year.

Na twee dagen van hevige regenval vandaag na een slechte start (sneeuw) droog. Dus koers gezet naar Glen Nevis voor een heerlijke wandeling. Vier auto’s op de parkeerplaats, maar in het grote dal geen kip te bekennen. Heerlijk gewandeld en foto’s genomen van de besneeuwde toppen die baden in het zonlicht. Zo kan een mens er weer even tegen.

Morgen (zaterdag) wordt het ook goed weer, dus ga ik de Ben Nevis (met ruim 1400 meter de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk) nog eens proberen te beklimmen. Vorig jaar in de winter half uur onder de top rechtsomkeert gemaakt, maar toen sneeuwde het ook zo hevig dat ik de afgrond naast het ‘pad’ niet eens kon zien… De kansen zijn nu beter. Of het gelukt is, lees je later wel.

De afgelopen dagen Scotland in al zijn winterse glorie meegemaakt. Maandag en dinsdag schitterend weer. Wel heel koud, maar zonnetje en dan is het leuk toeven in de van een witte laag voorziene berggebieden.
Dinsdag via Torridon naar Skye gereden om daar wat bekende plekken nu eens op een heel andere manier te zien.
Woensdag: wat een k**weer. Het giet van de regen, het stormt (windkracht 9) en dat laatste merk ik bij het autorijden van Inverness naar (met omweg) Glencoe. Maar goed, het is vakantie, muziekje in de auto en aan het einde van de rit wacht daar de pub!

Een van de spannendste toneelstukken die ik dit seizoen heb gezien in de Goudse Schouwburg is � tot nu toe – Eline Vere door Het Nationale Toneel. Een prachtig stuk naar, het gelijknamige boek van Louis Couperus, over de Haagse Eline die zeer onzeker is als het om het leven in het algemeen en de liefde in het bijzonder gaat. Ze past niet in het keurslijf van Haagse familie, maar doet bij wijle haar best. Ze heeft aanvaringen met haar familie, vlucht naar Brussel, om later terug te keren. Verslaafd aan de morfine die ze keer op keer slikt (,,drie druppeltjes, meer niet��), om daar uiteindelijk een flinke slok van de te nemen en dan te sterven. En dan een mooie Haagse afsluiting van mevrouw Van Raat (Marie-Christine de Both), die zegt dat zij later gewoon wil sterven in haar huis ,,aan de Laan van Meerdervoort, hier in Den Haag��.
Geweldig gespeeld, een functioneel, niet afleidend d�cor. Kortom alles was �af�. Een bijzonder compliment voor Maria Kraakman, die een prachtige, �levensechte� Eline Vere neerzet.
In het stuk zit helaas een pauze, maar vanwege het prachtige, tot het einde toe boeiende spel toch:

De voorpret voor de vakantie is nu echt begonnen. Heb net twee dikke boeken neergelegd, (The Blair Years en Exit Music [Ian Rankin, Inspector Rebus, de �Schotse Baantjer�, maar dan veel beter]) en de sigaren en pijptabak zijn ingepakt. Bier en whisky zijn voorradig in de beste pubs van Inverness, Glencoe, Kinlochleven (Ice Factor, Tail Race Inn) en Edinburgh (Oxford bar, [mag als Rebusfan niet ontbreken natuurlijk], The Last Drop [Grassmarket] en Deacon Brodie�s), die ik ken, dus daar maak ik me geen zorgen over. Ik ben er klaar voor (en er eerlijk gezegd ook hard aan toe). O ja, ook kaarten en kompas zijn klaargelegd. Laat de stoomfluit van de ferry klinken!

Het NOS Journaal meldt dat in Engeland en het noorden van Scotland veel sneeuw valt/ is gevallen. En er gaat misschien nog wel 20 centimeter vallen. Gladde wegen, etc. Niet getreurd, het duurt nog tot maandag voor ik de A1 richting Edinburgh, de A720 om de Schotse hoofdstad en de A9 naar Inverness neem. Misschien is de overlast dan wel als sneeuw voor de zon verdwenen. Met beetje geluk kan ik wel leuke wandelingen in de sneeuw maken. Mocht het te heftig worden: ik heb 2 boeken klaarliggen, er is elke middag een hoorspel op Radio 4 en in de pub is het warm!

Vakantie (,,ja,�� hoor ik jullie denken, ,,dat weten we nou wel!��). Nog niet op reis (nog 3 nachtjes slapen), dus eens gekeken wat ik vandaag voor leuks ga doen. En de winnaar is de bioscoop (voor het eerst in jaaaaren), voor Alles is liefde, de film met Paul de Leeuw en Marc-Marie Huybregts. Al veel over gehoord, dus leek me wel aardig. Nou, dat is uitgekomen. Ik heb me kostelijk vermaakt. OK, geen hoogdravend verhaal; een Oscar zit er ook niet in, maar heerlijk vermaak. Maar morgen naar toneel in de schouwburg (Eline Vere) is toch leuker.