Puffinnest

Tja, na 25 jaar mag ik Schotland toch wel mijn eigen land noemen. Ben net terug van een dikke week Schotse Hooglanden, met Glencoe als uitvalsbasis. Lekker ge(berg)wandeld (Glen Etive, Corrour Estate, Glen Nevis, Ben Nevis) en een leuke autorit (Trossachs, Mull). Allemaal plekken waar ik vaker kom, maar in de winterse kleuren ziet alles er toch weer anders uit.
Niet alles is gelukt. Zo heb ik de tocht naar de top van de Ben Nevis op ongeveer een uur/drie kwartier onder de top moeten afbreken wegens weersomstandigheden. Het begon met het ploeteren door zo�n 20 cm sneeuw en toen het zicht door nieuwe sneeuwval bijzonder slecht werd, vond ik het te gevaarlijk worden en ben afgedaald. En net als een paar uur in de stromende regen lopen op Corrour Estate is het heerlijk terugkeren in de warme jeugdherberg, waar een warme douche wacht. En verder bijwarmen bij een echte kachel (hout, kolen), een wee dram of een heerlijk glas winterbier (Blizzard) van de Atlas Brewery uit het nabijgelegen Kinlochleven in de pub. En weet je, na een week voelt het alsof je al veel langer van huis bent.
O, onderstaande poem staat al jaren als onderdeel van de handtekening onder de e-mail van mijn persoonlijke mailbox. Het is opgedragen aan Peter J. Trowell, die in maart 1979, op 29-jarige leeftijd, verdronk onder het ijs van Loch Ossian. Elke keer als ik langs dit meer op Corrour Estate een wandeling maak, wil ik langs, wat nu zelfs op de Ordnance Survey kaarten (�stafkaarten�) Peters Rock heet, gaan. Daar bevindt zich een plaquette met het gedichtje dat aan deze Peter Trowell is opgdragen. Al ken ik de phrase uit mijn hoofd, blijft het bijzonder de tekst, die inmiddels ook mijn levensmotto is, te lezen.
I have a friend, a song and a glass
gaily along life’s road I pass
joyous and free out of doors for me
over the hills in the morning

Laatste les gegeven voor dit jaar in vak journalistiek op de Weekendschool. De kids waren enthousiast en dat geeft mij weer een bijzonder goed gevoel. De opdracht kon iets minder goed worden uitgevoerd door mijn groepje van zes, maar dat lag niet aan de kinderen. De te interviewen persoon zat niet in zijn �natuurlijke omgeving�, maar in een kantoor. Hij had ook geen idee wat de Weekendschool was� Nou ja, volgende keer beter. Wat mij betreft komt die volgende keer er. Heb genoten de afgelopen weken van de nieuwsgierigheid en het enthousiasme van de kids (groep 7, basisschool). Je bent dood na afloop, maar het is het waard. Je merkt, voelt dat er heel veel potentie zit in die kinderen. Het moet er alleen uitgehaald worden.
Of ze allemaal succesvol worden door de Weekendschool? Geen idee. Maar als de school (2,5 jaar lang elke zondag behalve tijdens de reguliere vakanties) er in slaagt om zelfs een van die kinderen te doen slagen in het leven, is het project geslaagd. Wie een berg wil verplaatsen, begint met de kleine stenen (Confucius) Dus volgend jaar� En ik ben benieuwd naar de krant die ze komende zondag, als ik op vakantie ben, maken.

Vandaag weer meegewerkt lesje journalistiek voor de kinderen van de Weekendschool. Ben met groepje van zes kinderen bij de beveiliging van het Erasmus Medisch Centrum (�Dijkzigt�) geweest. Daar werd verteld hoeveel medewerkers er zijn en hoeveel camera�s er in en om het complex hangen. ,,De camera�s zijn onze ogen��, vertelde het hoofd beveiliging. Typisch zo�n uitspraak die je als journalist kunt gebruiken in je artikel. En laat nou aan het einde van de les, bij de presentatie in de klas, de kinderen juist die beeldspraak gebruiken. Kijk, dan ben je trots op deze kinderen. Dat ze zoiets oppikken. Daar doe je het als begeleider toch voor? Ben supertrots op �mijn� kids.

Wat een geweldig concert vanavond in de schouwburg. De Dutch Swing College Band en Lils Mackintosh. Heerlijke muziek, die me terugvoerde naar de tijd van het Randstad Jazzfestival in de jaren tachtig/negentig. Fantastische weekeinden waren dat, al was ik als een van de mede-organisatoren na afloop wel bakaf. Ook daar hebben we de DSC Band op het podium gehad. Een genot om naar te luisteren. De 60 jaar bestaande formatie (in gewijzigde samenstelling) heeft nog niets aan swing ingeboet.
Heerlijk om de banjo�st Ton van Bergeijk een oud nummer van Arie Ligthart te horen spelen en natuurlijk veel jazzklassiekers. Even zo mooi was de prachtige solo van de Adrie Braat (contrabas). En dan als de kers op het schaaltje met appelmoes Lils Mackintosh die de sterren van de hemel zong. OK, niet het postuur van mijn allerliefste jazzvriendin Beryl Bryden, maar een stem die klonk als een klok. De praatjes tussendoor, konden me iets minder bekoren. Lils moet zingen en verder niets. Geef mij maar mer van nummers als het door haar zo schitterend vertolkte Careless Love.
In de zaal nog even met R. en M. over de band gesproken. De DSC komt voor in een boek uit mijn jeugd, van de Bob Evers serie. Even boek opzoeken in de spelonken en nog eens doorbladeren, En na afloop kwam ik ook J. R. tegen in de foyer, ook oud-bestuurslid van het niet meer betaande Goudse festival. Met hem herinneringen opgehaald aan die geode oude tijd.
Wat jammer blijft, was de zaal. Naar jazz moet je niet luistreen, ztilzittend op een stoel in een schouwburg. Jazz komt volgens miij toch het beste tot zijn recht stand, swingend bewegen met een goed glas bier in de hand. Dit was me iets te braaf. En daarom net geen vijf sterren.

Vanmiddag in Driebergen de Burns Supper van mijn eigen The CaledonianSociety bijgewoond. Veel leden ontmoet en natuurlijk haggis gegeten. Je gruwelt bij het id�e als je het recept (via de link) hebt gelezen? Nou, ik heb twee porties op. Heerlijk! Het is niet de redden waarom ik lid ben geworden van The Caledonian Society, maar haggis is wel een leuke bijkomstigheid. Mar het draait natuurlijk allemaal om Robert Burns, de bard van het volk. Nou, kijk maar eens op de site en �google� wat met zijn naam. Veel plezier.

Vanmiddag gehoord dat Edwin Hoogendoorn (45) is overleden. Een fotojournalist pur sang. Gedreven, pietje precies, vakman. Hij heeft met grote regelmaat foto�s gemaakt voor onze krant (Rijn en Gouwe, AD Groene Hart). Heb altijd grote bewondering gehad voor de wijze waarop hij van een ogenschijnlijk onbenullige opdracht een fraaie plaat wist te maken, met oog voor detail. Bij hem werd een foto van een persoon een Portret met een kapitale P. Het was ook altijd een feest om met hem te werken. Hij interesseerde zich in het onderwerp en dat zag je duidelijk in het resultaat.
Hij heeft de strijd tegen kanker verloren. De chemotherapie was een tijdje terug al gestopt, om zoals werd gezegd hem nare en nutteloze bijverschijnselen te besparen.
Voor ons is het jammer dat we zo�n geweldige fotograaf zijn kwijtgeraakt. Nog erger is het , natuurlijk voor zijn familie, onder wie zijn driejarig zoontje.

Vandaag de eerste les voor de eerstejaars van de Weekendschool in Rotterdam. Het was weer net zo leuk als vorig jaar. De kinderen uit Cool en Delfshaven zijn leergierig, maar nog wat onwennig. Wat wil je ook. Na de kennismakingsbijeenkomst vorige week, is dit de eerste echte les. Elke zondag, 2,5 jaar lang naar school, ook al is die niet ondergebracht in een gewoon schoolgebouw, maar in de medische faculteit van de Erasmus Universiteit. De kinderen worden ook direct in het diepe gegooid. Ze krijgen uitleg over de journalistiek over het soort vragen en de manier van vragen stellen. En daarna in de klas bedachte vragen stellen aan de burgemeester van Rotterdam, Opstelten. De kinderen doen erg hun best, alleen hebben ze nog niet allemaal door dat ze de antwoorden van O. wel moeten opschrijven. Dat wordt nog een hele klus volgende week als ze het interview moeten uitwerken.

Na afloop van het interview met Opstelten, moest de groep
(met begeleiders) natuurlijk met de burgemeester op de foto.

Als je schade oploopt, is een storm niet leuk en als je tegen je zin in in een sporthal moet bivakkeren is het evenmin fijn. Maar daar had ik gisteren geen last van. Ik heb genoten van de storm. Vanuit Rotterdam kon ik �s middags niet zo snel met de trein terug naar Gouda, dus nam in de bus. Vooral het stuk tussen Nieuwerkerk en Gouda via de dijk was fantastisch. �Koppen� op het water van de Hollandsche IJssel; erboven een witte druppellaag die zich met grote snelheid voortbewoog. De wind die huilde om de gebouwen heen. Horizontale regen, fantastisch gewoon. Beetje Schots weer dus�

Van 21 januari af geef ik net als vorig jaar weer enkele weken op zondag les aan Rotterdamse kinderen (basisschool, groep 7). Ze krijgen op de Weekendschool (in het Erasmus medisch Centrum) elke zondag les op het gebied van wetenschap en cultuur. Journalistiek valt daar ook onder. Als de kids van nu net zo enthousiast zijn als die van vorig jaar, worden het leuke zondagen.

Wat een verademing om na de slechte voorstelling van afgelopen zaterdag nu een wel prima stuk bij te wonen. Sexual Perversity is een luchtig stuk over liefde, relaties en verwijdering. Van de website: Danny en Esther worden smoorverliefd en gaan samenwonen. Al snel vragen ze zich af of dit wel de juiste keuze is geweest. Hoeveel je van jezelf moet opgeven om met iemand samen te zijn en hoeveel kan of moet je van je partner vragen? In een tijd waarin je overspoelt wordt met seks, decadentie en losbandigheid, is er niemand die je leert hoe je nou eigenlijk samen moet leven. Het stuk gaat over vriendschap, over bindingsangst en zeker ook over verlatingsangst. Het gaat over je geven en je overgeven…
Niet zo flinterdun als het klinkt hierboven, maar grote literatuur ligt er nou ook weer niet aan ten grondslag. Toch is het meer een samenspel dan de Stille kracht van vorige week. De sfeer van het podium kwam in de zaal en de acteurs waren aan elkaar gewaagd. Vergis je niet in de titel. Het blootst is een blote bast van de mannelijke spelers (K�rt Rogiers als Nick, Cas Jansen als Danny); de rest is suggestie. Beide heren spelen hun rol goed. Jansen heeft het in zich een groot speler op het toneel te worden. Rogiers is de perfecte clown. Bij de dames (Birgit Schuurmans als Lisa, Jelka van Houten als Esther) is het vooral het overtuigende spel van Jansens directe tegenspeelster van Houten dat boeit. En Schuurmans, ach het oog wil ook wat�
Een extra compliment voor de zang door de dames, zoals in het nummer Parttime Lover. En verder zit het vol met leuke (word)grappen, verkleedpartijen en heb ik binnen twee uur nog nooit zoveel synoniemen voor de mannelijke en vrouwelijke voortplantingsorganen horen voorbijkomen. Toch blijft het leuk en wordt er terecht veel gelachen. Een echte avond uit; theater in optima forma. Extra pluspunt: er was geen pauze! Je werd dus niet halverwege ruw uit het stuk gehaald en richting kantine gedreven. Eigenlijk zou ik de voorstelling vijf sterren willen geven, maar ach, daar gaan acteurs misschien van naast hun schoenen lopen�