Puffinnest

Oxford heeft verloren. Cambridge heeft in de Boat Race mijn favoriet verslagen met een bootlengte. Ach, volgend jaar een nieuwe kans. Maar zo gemakkelijk als ik het hier schrijf, zullen de acht en stuurman er wel niet van afkomen�

Vanavond het concert bijgewoond van Ilse DeLange (volgens mij gewoon Ilse de Lange, maar goed) in de Heineken Music Hall. OK, ik heb wat nummers van haar gehoord, maar echte aanleiding om naar het concert te gaan, waren haar verschijning en haar spraakstem. Een mooie, verleidelijke, 29-jarige vrouw.
Maar goed, alleen kijken is geen 35 euro waard. En wat blijkt: ze kan echt mooi zingen. Iets schorre stem, maar prachtige zang. Alleen: waarom moeten sommige nummers zo keihard worden gezongen dat ze tot in Breukelen te horen zijn? De volumeknop omlaag komt de kwaliteit van genieten ten geode. Dat zachter mooier kan zijn, bewees ze bij wat ballads en in het prachtige bluegrassachtige Tap dancing on the Highwire. En The Great Escape van de gelijknamige CD, was ook heerlijk om live te horen. Over alles: 4 en geen 5 sterren voor de zang (want vaak te hard), maar toch de extra ster vanwege haar schoonheid. O ja, en natuurlijk ook waardering voor de prima begeleidingsband.

PcM, het �moederbedrijf� waar mijn krant uit voortkomt, is een paar jaar eigendom geweest van het Brits opkoopfonds Apax. Zo�n fonds is helemaal niet ge�nteresseerd in het bedrijf, maar wil snel geld verdienen. Het gevolg: PcM is leeggeplukt en is vorige week maandag achtergelaten met een torenhoge schuld. Als dank krijgen onze grote bazen een bedankje van enkele miljoenen. De gezamenlijke redacties vinden dat volstrekt onaanvaardbaar. Een bonus moet een bedankje zijn voor goed gevoerd beleid en niet voor het toezien dat een puinhoop is asangericht.
Hieronder de verklaring van de redactieraden (een overlegorgaan op de redactie) van NRC Handelsblad, Trouw, de Volkskrant en AD, met daarin de oproep de winst op de aandelen terug te storen in PcM:
Geachte bestuurders en commissarissen,
De redacties van het AD, NRC Handelsblad, Trouw en de Volkskrant zijn boos. Bestuurders van ons moederbedrijf, het uitgeefconcern PCM, verdienen naast hun vaste salarissen en bonussen op een niet-transparante manier miljoenen met aandelen van PCM. Dat gebeurt zelfs met geld dat tegen onbekende voorwaarden wordt geleend van het bedrijf.
De gezondheid van PCM is de afgelopen jaren zienderogen verslechterd. Onder de vleugels van de zojuist vertrokken investeringsmaatschappij Apax explodeerde de schuld, vertienvoudigden de rentelasten en sloegen de zorgvuldig opgebouwde financi�le reserves om in een negatief eigen vermogen. Tegelijkertijd bestaat er grote verwarring over de status van een schadeclaim van tientallen miljoenen euro�s tegen PCM.
Sommige kranten van het concern hebben al fors moeten saneren. En nieuwe bezuinigingsronden hangen de redacties boven het hoofd. Onder deze omstandigheden verspeelt het bestuur het gezag deze bezuinigingen op te leggen. Het is wrang dat de miljoenenwinsten van bestuurders behaald worden bij een concern dat er zo voor staat. Dertig managers van PCM hebben zich na de komst van Apax ingekocht in een aandelenplan. De aandelen leveren hun nu een winst op van 8 miljoen euro. Dat is ruwweg tien keer hun inleg, maar het bedrijf is niet tien keer zo veel waard geworden. Die hoge opbrengst staat in geen verhouding tot de prestaties van de onderneming.
Al jarenlang verhuist het kapitaal � een veelvoud van onze winsten � van PCM naar de aandeelhouders en de bestuurders. Wanneer komt dit tot een eind? De raad van bestuur stelt dat de beloning met aandelen een zaak is van de aandeelhouders. Wij doen desalniettemin een beroep op alle betrokkenen de winst op hun aandelen terug te storten in de kas van het bedrijf.
De redactieraden van het AD, NRC Handelsblad, Trouw en de Volkskrant.

Nog een week te gaan en dan het de 153ste aflevering van de Moeder aller roeiraces, The Boat Race in Londen, tussen de acht van Oxford en Cambridge. Gelukkig is er de satellietschotel om de wedstrijd via ITV te volgen. Het levert, ook in de voorgalm, herkenbare beelden op, want ben er verschillende keren bij geweest. Dat Oxford -net als vorig jaar – moge winnen. En liefst ook weer met zo’n verschil (5 lengtes!)

Apie het nieuwe woord dat L heeft geleerd vandaag in Diergaarde Blijdorp. Bij ontvangst van mijn nieuwe abonnement, bedacht ik me dat ik nog wat vrijkaartjes van dit jaar had liggen en dus zondagmiddag met D, J en de kleine naar Blijdorp gegaan. Ze vond het schitterend al die vogels, eenden, de tijgers, alle vissen in het Oceanium en natuurlijk de gorilla�s (,,apies��). En uiteraard zat ze op de terugreis naar huis uitgeteld in haar stoeltje. En haar oudoom wat later op de avond op de bank ook�

Lang maar leuk, zo kan ik het beste de toneelvoorstelling De familie Avenier omschrijven. Lang, omdat de voorstelling al om zeven uur begon (tja, dat had ik ff niet gezien, maar �k mocht toch naar binnen om aan zijkant op klapstoeltje te zitten tot de pause) en inclusief pauze tot bijna elf uur duurde. Het was geen komedie zoals de Mounties, maar het stuk zat vol (taal)grappen. Ze gaan te snel om ze later nog met dezelfde kleur te kunnen navertellen. Een perfecte voorstelling en dus vijf sterren.

Koos Koster, Jan Kuiper, Joop Willemsen en Hans ter Laag werden vandaag 25 jaar geleden in El Salvador doodgeschoten door soldaten van het regeringsleger, terwijl zij contact zochten met
strijders van de guerrillabeweging FMLN.
Bizar om na 25 jaar de IKON-reportage te zien uit El Salvador. Het was de laatste bijdrage van de vier journalisten. Hij zou het eerste deel moeten zijn van een tweeluik, maar het tweede deel is dus nooit gemaakt. Het ging om de levenssituatie van een gezin in de stad San Salvador, het tweede deel zou de situatie van een gezin op het platteland moeten zijn. Een brug waar de ploeg al filmend overheen zou gaan, zou de kloof tussen beide symboliseren. Nu was de brug het slot. Heel vreemd.
Bij de herdenking, vanmiddag in De Balie in Amsterdam, werd me duidelijk dat het niet goed zit tussen de vier families. Je zou verwachten dat de moord ze op een of andere manier bij elkaar zou hebben gebracht. Dat blijkt niet zo. Er zit wrijving tussen. Vermoedelijk is dat te herleiden tot de niet aflatende drijfveer van Koster om door te gaan en het loerende gevaar van het Salvadoriaanse leger te negeren. Verwijten is misschien te hard � daar ken ik de verhoudingen niet voor � maar de families van de drie andere vermoorde journalisten lijken het Koster nog wel kwalijk te namen dat hij zijn collega�s heeft meegezogen. Koster was een verzetsstrijder, hoorde ik de zus van geluidsman Jan ter Laag zeggen. Maar van anderen hoorde je dat Koster eerder als eens gevangen was genomen in Chili en daar lange tijd had doorgebracht in een voetbalstadion dat als tijdelijke gevangenis dienst deed. Dat hij daar levend uitkwam, spoorde hem juist aan door te gaan met het in beeld brengen van mensen die in onderdrukking leven. ,,Overleven verplicht��, was zijn motto, en gelijk ook het thema van de bijeenkomst in Amsterdam vanmiddag.
Wat me vandaag met de neus op de feiten drukte, was de leeftijd van Ter Laag. Hij was 25 jaar geleden 25, precies mijn leeftijd in 1982. Dat heb ik me de afgelopen dagen niete beseft. Dus terwijl ik braaf een stukje voor de krant tikte in het veilige Gouda, zat mijn leeftijdgenoot en vakbroeder daar zonder het te weten met een doodvonnis op zijn voorhoofd geplakt.
Het is verschrikkelijk wat er is gebeurd. Vier journalisten in ��n keer vermoord door een dictatuur. Dat maakt indruk. Zoveel journalisten, hoorde ik vanmiddag, waren er destijds niet tegelijk om het leven gebracht. Tijdens de hele burgeroorlog in El Salvador (1980-1992) kwamen in totaal zeventien journalisten om het leven. Toch mag het geen reden zijn niet meer naar dat soort gevaarlijke gebieden te gaan, zegt de nieuwe minister van Ontwikkelingssamenwerking, Koenders tot de zaal, bij de in ontvangsnemeing van een boekje en dvd over de gebeurtenissen van toen. ,,De pers is nodig in de strijd voor mensenrechten en de strijd tegen armoede. Persvrijheid komt ten goede aan het recht op ontwikkeling of het recht op voedsel.��
O ja, Koster was geliefd bij de bevolking van El Salvador, hoorde ik vanmiddag nog eens. Zijn naam is nog steeds gekend. Zo zeer zelfs, dat daar zondag ook een herdenking is voor de moord van 25 jaar geleden.

De beroemde foto van de vier IKON-journalisten, gemaakt kort voor de moord

Een uitgebreid artikel over Koos Koster is te lezen op de site van
Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG).