Puffinnest

Was het helemaal vergeten te vermelden in de vakantiebijdragen, maar de verzameling puffins in mijn raamkozijnen is behoorlijk uitgebreid.

Zo, deze bijdrage komt vanaf de boot, de King of Scandinavia, dat betekent dat de vakantie er bijna op zit. Het is nog een prachtige week geweest. Maandag van Mull> naar Kinlochleven vertrokken, omdat daar zeer rustige camping is en je van daar allerlei kanten op kunt voor een leuke wandeling.
Dinsdag bij het ontwaken, rond zes uur, besloten maar weer eens de Ben Nevis te beklimmen, met 1244 meter de hoogste berg van Groot-Brittanni�. Het is niet voor het eerst dat ik deze dagtocht onderneem, maar wel een belangrijke. Ben begin dit jaar drie maanden uit de running geweest en af en toe heb ik het gevoel dat ik nog niet ‘de oude’ ben. De bergwandeling (8 uur, inclusief stops) zou het bewijs moeten leveren dat het allemaal in orde is. Nou, het is me gelukt, maar het was een beproeving. Al om 08.15 uur bij het vertrek scheen de zon en was het warm. Pas een kwartier voor de top moest de fleecetrui er aan te pas komen. De terugreis was pas echt een beproeving. De keien die het pad vormen bleken funest voor mijn 10 jaar oude bergschoenen (Meindl, Iceland), want drie uur lang ben ik een berg afgedaald met twee loszittende hakken. Niet alleen hinderlijk bij het lopen, maar ook gevaarlijk, maar een schuiver is zo gemaakt en een schuiver hier kan heel vervelende gevolgen hebben. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen en om 17.15 uur was ik bij de auto terug. En wat denk je: de spierpijn de volgende ochtend viel erg mee. En het allerbelangrijkste: ik heb de voor mij altijd al zware beklimming van de Ben Nevis (je begint enkele tientallen meters boven zeeniveau, dus je stijgt bijna 1200 meter) wederom volbracht. Nu weet ik het zeker: I’m back!
Woensdag een prachtige autorit gemaakt met een voor mij nog onbekende route over het westelijk deel van Lochaber. Zo zie je maar, zelfs na bijna 25 jaar vakantie in Schotland valt er nog genoeg te ontdekken.
De laatste dagen in Edinburgh doorgebracht bij vrienden K. en L. . Donderdagmiddag met L. naar de Oxford bar gegaan, de pub waar Inspector Rebus, de hoofdfiguur in de gelijknamige politiecrimi van Ian Rankin altijd komt. Heb alle boeken gelezen (nou ja, bijna, in de laatste ben ik nog bezig) en dan ‘de kroeg’ bezoeken is belangrijk voor me.
Vrijdag is boodschappendag. Kalenders, koffie bij Starbucks bij far de beste koffietent in het Verenigd Koninkrijk, naar de andere stamkroeg The Last Drop, etc. ’s Avonds – op verzoek- lamsvlees met rozemarijn klaargemaakt bij K en L thuis. En zaterdag de grote boodschappen (bier, veel bier en limonade) ingeslagen en koers gezet naar Newcastle. Vakantie is nu bijna voorbij. Bijna, want de bootreis hoort er nog bij. Al een aantal jaren vaar ik Commodore Class en geniet van de luxe, zoals een aparte lounge met gratis (sterke) drank, een hutsteward die je tafelreservering regelt, enzovoorts. Vooral die lounge is lekker, want het vermaak in de andere bars (met van die bands die verveeld hun vaste repertoire spelen), kan me na zoveel jaar niet meer boeien. Zo, nu op naar het Scandinavisch buffet met een fles heerlijke Chablis. Cheer!

Groot deel van de week doorgebracht op het eiland Mull. Hoewel,… ik ben nog even teruggekeerd naar Kinlochleven op het vasteland. De eerste ochtend bij het ontwaken, wil ik mijn bloeddrukmedicijn innemen en wat denk je: doosje leeg. In Kinlochleven de verkeerde box in de container gegooid. Dus teruggegaan (2 veerboten) en in de container gedoken. Gelukkig zat mijn schone afval keurig in een plastic zak verpakt, maar wel helemaal onderin de container. Ik weet nu een beetje hoe een vuilnisman zich ’s avonds moet voelen. Al met al wellicht toch sneller en goedkoper dan naar een dokter gaan en recept zien te krijgen en dan hopen dat de apotheek hete spul in voorraad heeft.
Belangrijk doel van de trip naar Mull was doorreizen naar Lunga, voor een bezoek aan de papegaaiduikers/puffins. Het zijn er niet zovel als twee jaar geleden. Kapitein van het bootje zegt dat er al weer meer puffins zijn dan twee jaar geleden. Te weinig sandeel, een belangrijke voedselbron voor de puffin, aanwezig. Toch een paar mooie foto’s gemaakt en wat gefilmd.
Vandaag, zondag, naar Iona gevaren, het eiland waar de Ierse monnik St. Columba 1400 jaar geleden het christendom bracht, dat van daar is uitgewaaierd over het noorden van Europa. Aardig om weer eens een dienst hier bij te wonen.
Donderdag veel regen gehad, maar daarna is het verbeterd. Het is hier niet zo warm als ik Nederland, naar ik begrijp, maar met 17 graden en een zonnetje op een boot varen is ook goed voor een bruine kleur.

Net gehoord dat M. en E. weer vader en moeder zijn geworden, van een zoon dit keer: Daan. Van harte gefeliciteerd!

De vakantie zit er voor de helft op. Maar het glas is halfvol of half leeg, dus je kunt ook zeggen dat ik nog twee weken heerlijk vakantie heb. Over het slechte weer op Skye heb je hieronder al kunnen lezen, dus dat sla ik verder over. Skye zelf blijft een heerlijk eiland. Het is compact en de routes zijn overzichtelijk.
Uiteraard even een bezoek gebracht aan de pottenbakker in Uig, die paar weken voor mijn komst ernstig motorongeluk heeft gehad. Been geamputeerd. Hij ligt nog steeds in het ziekenhuis in Inverness. Hij heeft, zegt zijn vrouw, inmiddels prothese, maar die mag hij nog niet hele dag dragen.
Een aantal van jullie heeft het al per e-mail vernomen, maar laatste nacht in de jeugdherberg van Broadford zal ik niet licht vergeten. Dwars door de oordoppen (‘herriestoppers’) heen klonk lawaai uit de kamer naast de mijne. Vechtpartij met gebonk tegen de muren. Ik heb noot geweten dat je het ‘f**-woord’ zo vaak kunt gebruiken in een zin… De politie kwam opdraven met drie auto’s. Uiteindelijk een man gearresteerd. Daarna kon er weer geslapen worden.
Inmiddels in Fort William (nou ja, eigenlijk Kinlochleven), de plaats waar ik in 1982 kennismaakte met de Church of Scotland. De contacten met die kerk zijn altijd hartelijk gebleven. Jammer te horen dat in september volgend jaar de kerk sluit en fuseert met de Church of Scotland vestiging, elders in Fort William. Tegen die tijd gaat de predikant (A. R.) ook met pensioen. Hij moet verhuizen (want pastorie), maar blijft wel in Fort William of omgeving wonen. Gaat dan wel naar een andere kerk, om te voorkomen dat parochianen hem aanspreken over kerkzaken. Waar ken ik dat van…?

Het stormt, het regent, het is herfst in Schotland op de langste dag van het jaar. Donkere wolken hebben zich samengepakt boven Skye en ze worden uitgewrongen als een natte dweil. Met veel windgeraas stroomt de regen op alles en iedereen beneden. Alleen de schapen gaan onverstoorbaar verder met grazen, het liefst in de berm, totdat ze ontdekken dat het gras toch groener is aan de overkant. Het watervalletje van vorig jaar is gezwollen en het water zoekt zich beukend en kreunend een weg naar beneden. Even lijkt zich het wolkendek te breken en piept de zon er voorzichtig doorheen. Hij lijkt te vragen aan de Old man of Storr of het al tijd is om echt door te breken. Het antwoord van de pinakel gaat verloren in de wind. De zon trekt zich schielijk terug. En voort raast de wind, de regen zijwaarts stuwend om alles en iedereen langdurig natter en natter te maken en de toerist er nog eens nadrukkelijk op te wijzen dat je nooit naar Schotland moet komen voor het mooie weer.

Een kwart van de vakantie zit er op. De eerste week goeddeels doorgebracht in Glen Affric. Het gejakker zat er nog dagen in: elke dag een rit van bijna drie kwartier naar Inverness gemaakt om boodschappen te doen (kranten en zo). Pas vrijdag had ik geen zin meer in een rit naar de stad. Dat was een goed teken. Zaterdag fraaie wandeling gemaakt bij Loch Mullardoch, een gebied waar ik eerder met A. en J. ben geweest. Dit keer wat verder omhoog de heuvels in (wat loopt hoogveen toch lekker verend) en met succes: over een rand kijkend, ontdek ik vier deer. Ze zagen mij ook, dus het was snel uit met de pret.
Uiteraard elke avond naar de pub, waar de enige verandering het rookverbod is. Sinds een maand of wat mag in alle openbare gelegenheden in Schotland (dus ook de kroeg) niet meer worden gerookt. Het betekent dat rokers om de zoveel tijd even naar buiten of naar een binnenplaats gaan om te paffen.
Zondag opgebroken en naar Applecross in Wester Ross gereden. Maandag overdag daar slecht weer. Een rit over de bergen betekent rijden door de wolken. Lichten aan en kalm aan, want lang niet overal is een vangrail, dus uitkijken dat je niet van de weg lazert met auto en al. Maandagavond klaarde het op en konden zelfs de toppen van de bergen van Raasay en Skye worden gezien. In de pub komen twee dames aan mijn tafel zitten. En ja hoor, een van de twee is een Nederlandse (Breukelen).
Dinsdag naar Skye. Ben net de brug over als de eerste regendruppels vallen. De regen wordt erger en daar komt nog een flinke wind bij. Het wordt zo erg, dat ik besluit de tent niet op te zetten vanavond. Gelukkig is er nog een bed vrij in de jeugdherberg van Broadford. Daar slaap ik dus vanavond.
UPDATE: Het weer is zo slecht, dat de brug tussen Kyleakin en Kyle of Lochalsh beperkt te berijden is (geen vrachtverkeer en dergelijke) en dat de veerboot van Armadale naar Mallaig uit de vaart is genomen. De dag voor de langste dag van het jaar is in herfst veranderd. De komende dagen wordt het niet veel beter zegt de weerman op de radio.

Opa Bakkebaard heeft een huisje
En in dat huisje daar is het goed
Opa Bakkebaard is aan ’t werken
En weet jij wel wat hij doet?
Hij veegt de vloer, met een bezem, met een bezem
Hij veegt de vloer, zo veegt hij de vloer

Dit liedje zong onze oppas Mientje vroeger voor ons. Afgelopen nacht is ze overleden. Dat kwam niet onverwacht; ze was al enige tijd ernstig ziek. Afgelopen zondag, voor mijn vertrek naar Schotland ben ik nog even bij haar langs gegaan. Ze herkende me geloof ik wel, maar verstaanbaar praten was er niet meer bij. Bij het weggaan zwaaide ze nog. Voor het laatst dus, zo bleek.
Met veel genoegen denk ik terug aan de oppas van in familie. Ze leerde ons liedjes, zoals het bovenstaande, en deed spelletjes met ons: Mens-erger-je-niet. En dan met haar (?) zelfbedachte spelregel: het dammetje. Er mogen dan pionnen van dezelfde kleur naast elkaar staan en de ander kan er dan niet voorbij. Met een beetje pech rijg je een opstopping en het spel kan dan zeker een uur duren.
Als zij op bezoek was, was het altijd pret. En natuurlijk bracht ze, toen haar moeder nog leefde, altijd boterkoek mee. En eenmaal volwassen kregen de bezoekjes een andere inhoud. O zeker, het spelletje Mens-erger-je-niet stond natuurlijk klaar, maar ze mocht bijvoorbeeld ook graag even vertellen hoe ze over de kerk dacht (een dominee bij zijn voornaam noemen, dat doe je toch niet�) En ze kon met smaak vertellen dat toen haar neef hij berichtte dat hij theologie ging studeren, ze hem toevoegde: als je maar een goede dominee wordt, want slechte zijn er al genoeg. Het zijn van die herinneringen die nooit meer weggaan.
Dat zij ruste in vrede.

Zo herinner ik me Mientje graag: klaarzittend om een spelletje Mens-erger-je-niet te spelen

Op weg van huis krijg ik telefoontje dat goede vriendin A. in haar huis een ernstig ongeluk gehad. k Ken nog niet alle details, maar ze is gevallen en heeft een dwarslaesie. Het komt waarschijnlijk niet meer goed. Dat is geen leuk bericht.
UPDATE 15/6: Letsel betreft de 12e wervel. Rest werk ik wel bij als ik thuis ben.

De vakantie is begonnen. �k Ben er hard aan toe. Vandaag al na toch nog even gewerkt (tja, ik weet het) te hebben, twee keer naar terras geweest. �s Morgens met neef D. en zijn dochter L. en �s middags met mijn vader. Daarna thuis aan de borrel en vervolgens eens iets te eten gehaald (Grieks). Morgen lekker koken voor R. en M (en mezelf): asperges met zalm en een heerlijke roomsaus. O ja, en natuurlijk een lekkere fles Elzas erbij� (voor R: ,,Puur op karakter!”) En zondag, dan wordt er voor mij gekookt in de kombuis van de DFDS, met uiteraard een fles uit het vooronder! Op de vis na natuurlijk helemaal niet volgens de regels van de di�tiste, maar zondigen is soms zo lekker!