Puffinnest

Door de vele bezoeken is Londen ook een beetje mijn Londen. Na de aanslagen zie ik beelden van de stad, hoor ik namen van metrostations, gebieden die ik ken. Een geweldig transportsysteem (275 stations; eerste ondergrondse trein reed in 1863), waar ik als ik er morgen heen ga, binnen een uur weer alle kleurlijnen en namen blindelings weet. Zonder veel zoeken ontdek ik hoe ik van A naar B ga en waar ik dan moet overstappen. (klik hier voor actuele tube-informatie)
Voor wat betreft de ontspannen samenleving in het Verenigd Koninkrijk denk ik aan de Boat Race. Studenten en oud-studenten van elkaar rivaliserende universiteiten van Oxford en Cambridge drinken broederlijk naast elkaar bier in de pub, zonder dat er ook maar ��n enkele wanklank te horen is. En het is wrang dat juist zo�n relatief ontspannen samenleving wordt getroffen door zelfmoordenaars. Het betekent dat veiligheidsmaatregelen verder moeten worden verscherpt, het losse leven minder los wordt en mensen iedereen die �anders� is of zich anders kleedt, met argwaan bekijkt. De plegers van aanslagen hoeven, behalve in hun eigen holen, niet op sympathie te rekenen. Integendeel, het maakt dat mensen nog meer dan voorheen eensgezind zijn in hun afkeer van verderfelijke regimes, misdadige organisaties, enzovoorts. Sterker nog, het maakt dat mensen de (soms?) discutabele strijd van landen als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk tegen terreurorganisaties meer en meer steunen.

Het sociaal plan voor de nieuwe krant is een feit (zie de verkorte info hier). Of je naar omstandigheden een goede bijdrage hebt geleverd en al het vergaderen/onderhandelingen tot een naar omstandigheden behoorlijk resultaat heeft geleid, kun je pas afleiden nadat je van enkele collega�s reacties krijgt. Als bovenstaande klopt, hebben we (mijn medevoorzitters van cao- of redactiecommissies bij de andere 7 kranten en ik) het redelijk goed gedaan. Tot nu toe alleen maar tevreden reacties, terwijl je verwacht vooral de cynici tot reacties te bewegen. Vooral ouderen schijnen tevreden te zijn en de positieve reacties komen ook van collega�s die direct contact hebben met een oudere collega die hun waardering uitspreken. Het gaat me natuurlijk niet om die waardering. Wie me kent, weet (hoop ik) dat ik dit soort werk voor van alles doe (leuke hobby, het houdt me van de straat), behalve de waardering of het adagium er zelf beter van te worden. Versta me niet verkeerd: het is leuk om de reacties te krijgen, maar het is niet het uiteindelijke doel. Het zal mijn (Calvinistische?) opvoeding wel zijn, maar ik vind het gewoon belangrijk me in te zetten voor dit soort zaken. En als het dan ook nog leidt tot een resultaat waar ik voor de volle 100 procent achter sta�
Maar zoals eerder geschreven: ik zal wel blij zijn als ik gewoon weer een stukkie voor de krant kan schrijven, zonder halverwege te worden afgeleid door zaken als kantonrechterformule, functieprofielen, 50 � 75 � 100, etc. En zonder die soms drukkende geheimhoudingsverplichting. Een journalist wil alles vertellen, maar in de onderhandelingen mag dat niet. Gelukkig prijs ik me met collega’s die dat beseffen en niet aandringen.
Het zij hier nogmaals gezegd: zonder fantastische vrienden met wie ik kan zeilen, drinken, slap ouwehoeren in de weekeinden tussen de besprekingen , collega�s die me de ruimte bieden zonder me echt het hemd van het lijf te vragen over vertrouwelijke informatie, had ik het niet volgehouden. Dank daarvoor!

Klik hier om de petitie voor Nova te tekenen;
Klik hier voor de handtekeningenlijst voor de NPS.

De druk neemt toe. Bezig zijn met een sociaal plan waarvan zoveel afhangt van collega�s die op je rekenen, is heftig. Besef nu dat een verhaal schrijven voor de krant over iets in Gouda �mijn speeltuin– heel wat anders is dan je bezig houden met functieprofielen, vertrekregeling, ouderenregeling, boventalligen, mobiliteitsbureau, etc. En een extra probleem: veel van wat ik hoor moet vertrouwelijk blijven. Op de redactie kan ik dus geen gebruik maken van een klankbord en krijg dus ook van die kant geen feedback. Daarbij komt nog dat het zeker deze week lange dagen zijn. Vanmorgen om kwart over acht op de krant om nog wat stukken voor de onderhandelingen over het sociaal plan te printen en te lezen en om iets na achten vanavond pas thuis van een vergadering. Tussendoor (het blijft toch het leukste) nog wat verhalen schrijven voor de krant. Daarvoor zit ik tenslotte in dit vak.
Morgen en donderdag herhaalt zich dat patroon. Hopen dus maar dat – net als afgelopen weekeinde – er vrijdagavond, zaterdag en zondag een leuk priv�-programma voor me is weggelegd (kroeg, dierentuin, strand, vriendenbezoek), om even de gedachten te verzetten en bij te tanken.
Alternatief is: je nergens mee bemoeien en alles door anderen laten regelen. Maar zo zit ik niet in elkaar. En eerlijk is eerlijk: ik doe het ook graag. Het neemt alleen niet weg dat dit soort (ook nog warme) dagen slopend zijn.

Nee, geen baaldag, maar varen met andere leden van de Kloatclub, een sponsorclub van de Leeuwarder sk�tsje (voor info over sk�tsje silen klik
hier). Een geweldige zondag op het Friese water. Veel vrienden om me heen, een glaasje (of twee, of drie�) er bij. Mijn dag kan niet meer stuk dan. En wat mooie foto�s als herinnering, zoals deze twee. De eerste herken je wel en de tweede: daar zie je nou kloaten!

Bij toeval (echt waar!) net verzeild geraakt bij Daar blijf je voor thuis op Nederland 2, Paul de Leeuw, die terugblikt op zijn programma uit 1992, waarbij Keesje Groenteman vreselijk vals Gordon � in diens aanwezigheid- imiteert. Het is afgesproken werk, maar dat weten Gordon, het publiek in de zaal en de kijker thuis niet. Het kind is een kennis van De Leeuw. Iedereen (ik ook? Ik weet het niet meer) trapt er volledig in, als De Leeuw het de zangkwaliteiten van Groenteman tot de grond toe afbrandt. Hoe zielig het kind ook kijkt, De Leeuw gaat door met zijn beledigingen. Het regent klachten bij de Vara, terwijl er dus niets aan de hand is. Geweldig om dat nog eens terug te zien.
http://humortv.vara.nl/player.swf

De vele activiteiten voor krant en vakbond deze zeer warme week beginnen hun tol te eisen. Tuurlijk, ik hoef het niet te doen, maar ik heb gekozen mij voor mijn werk meer in te zetten dan alleen maar verhalen schrijven (daar word ik voor betaald) en me aan de zijlijn, maar toch actief bezig te houden met de onderhandelingen over een sociaal plan voor de nieuwe krant. Het legt een voelbare druk op mijn schouders, want ik moet meedenken/-praten/-beslissen over zaken die een grote invloed hebben op de (financi�le) toekomst van een groot aantal collega’s, werkgelegenheid(sbehoud) en dergelijke. Dat ik het werk graag doe, maakt de druk die ik voel niet minder. Daarnaast is het vakbondswerk van een algemeen, maar niet minder groot belang: cao-voorbereidingen, gesprekken met de onderhandelingsdelegatie, praten in een denktank over de toekomst van de dagbladen…
En het betekent op deze zeer warme dagen reizen naar Eemnes en Apeldoorn. En ik heb geen airco, alleen arko (alle ramen kunnen open), dus de flessen water zijn in no time leeg. Weinig nachtrust, want woensdagavond is bijvoorbeeld over het sociaal plan lang doorvergaderd en door flinke reisafstand/-tijd pas om half een �s nachts thuis. Vakbondswerk komt er nog tussendoor (vanwege andere afspraak maar met de auto NVJ-kantoor in naar hartje Amsterdam�), wat ook weer autoreizen in de hitte met zich meebrengt. En dan is er de wetenschap dat dit patroon zich volgende wek herhaalt: drie avonden reizen naar Amsterdam. Voor eten op deze dagen weinig tijd. Deze week (woensdag, donderdag, vrijdag) betekent het boterhammen met kaas in de auto. Niet echt mijn idee van een leuke maaltijd, maar toch nog redelijk gezond voedsel.
Twee dingen maken het dat ik het volhoud: het werk zelf geeft veel voldoening: zowel sociaal plan als vakbondswerk is in het belang van collega�s. Al kan ik er maar een bescheiden steentje aan bijdragen: als collega�s er minder slecht van worden, is er toch iets bereikt. Het tweede is het uitzicht zijn een strandfeest op vrijdagavond van een medebestuurslid van mijn vakbondssectie in IJmuiden en het varen in Friesland (als lid van de Kloateclub – sponsorclub van de Leeuwarder sk�tsje) met goede, lieve vrienden op zondag. Zondagavond kom ik gemarineerd in Beerenburg terug in Gouda, opgefrist (ja, dat is de geneeskrachtige werking van Beerenburg) voor de nieuwe werkweek.
Wat ik wel mis is zowel deze als volgende week donderdag de koorrepetitie van mijn koor Op Weg. Daar kan ik vanavond zo kort na thuiskomst geen fut meer voor opbrengen. Jammer, want zingen is mijn lust en mijn leven.

De lijst met de mij toegewezen voorstellingen van de Goudse Schouwburg voor het komende seizoen is binnen. Bijna alle wensen zijn vervuld, alleen voor de voorstelling van Helmert Woudenberg: De zonen van Jacob, ben ik uitgeloot. Jammer, want na enkele stukken van Woudenberg te hebben gezien, ben ik fan zijn hem. Daartegenover staat dat ik wel kaartjes heb voor L�nasa, de Ierse folkgroep waarover ik op 16 mei op deze weblog heb geschreven.
Hier het overzicht van de voorstellingen waar ik heen ga:
8/11: Het temmen van de feeks (toneel, Shakespeare)
26/11: L�nasa
18/1: Chris Barber Band (jazz)
15/2: Klaas Hofstra met Rembrandt, een portret (solotoneel/�vertelling�)
1/3: The Reduced Shakespeare Company: All the great books (abridged)
28/3: Driekoningenavond (toneel/komedie, Shakespeare)
15/4: Louis van Dijk: Swinging Amadeus
2/6: Laura Fygi en het Rosenberg Trio (theaterconcert)

Niet zo�n groot als het evenement in Rotterdam, maar de Havenstaddagen in Gouda zijn ook de moeite waard. Met mijn vader heb ik op de Hollandsche IJssel een vaartochtje gemaakt met de Dockyard IX, een sleepboot die mijn vader zo�n 60 jaar geleden nog heeft mee helpen bouwen bij de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM). Natuurlijk is de gehele boot bekeken, met extra aandacht voor de klinknagels. En hij heeft even aan het roer gestaan en er is onderstaande foto gemaakt. De kleurstelling van de schoorsteen is karakteristiek voor de sleepboten van de RDM-werf. Enkele jaren geleden, bij een eerder bezoek aan de Havenstaddagen, zei mijn vader, zonder dat hij vooraf wist dat het schip in Gouda lag, dat hij een sleepboot van de RDM zag, louter door een blik op de schoorsteen te werpen.

Vandaag zijn de onderhandelingen over een sociaal plan voor de nieuwe krant, waar ook mijn Rijn en Gouwe in opgaat, begonnen. Niet de gemakkelijkste klus. Het is tijdrovend (zat om elf uur ’s ochtends al in de auto op weg naar Eemnes en was pas om half negen thuis) en je moet je volle aandacht er bij houden. Er staan immers grote financi�le en sociale belangen van mijn collega’s (en mijzelf) op het spel. Het plan regelt voorzieningen voor de mensen die meegaan naar de nieuwe krant (reis- en verhuiskosten bijvoorbeeld) en voor de mensen die buiten de boot vallen (vertrekpremie, hulp bij zoeken ander werk, etc). Aan de andere kant geeft het ook voldoening, omdat je nauw betrokken mag zijn bij het maken van een goede regeling voor je collega’s. Dat sociale aspect trekt me wel en overheerst mijn gevoelens. En nee, meewerken aan zoiets geeft geen streepje voor bij het verdelen van de banen bij de fusiekrant. Mijn lot is nog net zo onzeker als dat van alle andere mensen bij de zeven betrokken kranten.