Puffinnest

Zag deze week bij toeval affiche voorbijkomen van museum Beelden aan Zee in Scheveningen. Nieuwsgierig geworden daarom vandaag koers gezet naar de badplaats.

Zeer modern (veel beton, minimalistische inrichting) museum. Ik mag dat wel. Deels verscholen in een duinpan. Architect Wim Quist. Deel van de exposities is binnen, de rest van de vaste collectie buiten op de ommuurde terrassen.

Bijzonder: zoals de naam al doet vermoeden is het een museum met alleen moderne en hedendaagse, (inter)nationale beeldhouwkunst. Geen combinatie van schilderijen, foto’s en beelden. Maar alleen beelden. OK, hier en daar een foto om bijvoorbeeld de totstandkoming van een werk nader te duiden. En een penningenkabinet.

Corona heeft ook effect op dit museum. Het is moeilijk een tentoonstelling ‘van buiten’ naar Beelden aan Zee te halen. Daarom hebben vier conservatoren en de directeur de vrije hand gekregen om een deel van de collectie in vrij thema’s of hoofdstukken te exposeren.

Een eenvoudige, maar complete tentoonstellingsgids vermeldt de maker van het beeld, de achtergronden. Herkenbare beelden (Beatrix, Wilhelmina, Nelson Mandela, ir. Lely, die van de Afsluitdijk), maar ook abstracte vormen. Bijzonder mooi, maar je moet er van houden, zijn de panelen van Jacob van der Beugel, A Mutating Story. Menselijke cellen als een ‘biologisch landschap’.

Beelden die als kunstwerk bedoeld zijn en werken die een proeve zijn voor een uitreindelijk veel groter werk, zoals dat voor Mandela, A Long Walk to Freedom, dat bij het Omniversum in Den Haag staat. Hout, beton, purschuim, porselein,  gips, allerlei materialen. Een mooie mix; zeer informatief.

Alles is zo mooi, oogstrelend en imponerend, dat de totale collectie teveel is om in één keer goed in mij op te nemen. Dat betekent dus dat ik zeker op niet al te lange termijn een keer terug ga naar dit museum.

Leuke toevoeging is buiten de boulevard tussen het museum en het Kurhaus: SprookjesBeelden aan zee, sprookjesbeelden van de beeldhouwer Tom Otterness (1952). Sprookjesfiguren zoals de koningin en het tovervisje, Moby Dick, Hans Brinker. Ze maken je zelfs op de meest regenachtige en winderige dag aan zee blij.

Kijk hieronder naar een overzicht van de beelden in het Scheveningse museum.

Plan was vandaag museumbezoek (Beelden aan Zee, Scheveningen), maar kwam er in de trein achter dat ik mijn museumjaarkaart niet bij me had.
Normaal altijd wel, want in portemonnee die in rugzak gaat. Maar tja, Beelden aan Zee zegt geen kluisjes te hebben en de rugzak mag niet meer naar binnen.

Geen spijt van gehad. Voor het eerst in decennia per ov (vroeger trein, nu metro) via Schiedam naar Hoek van Holland gereisd. Metro stopt nog niet bij het strand (duurt nog een jaar of twee), maar de pendelbus van Hoek van Holland Haven (bij de Stena terminal) is een prima alternatief.

Dus minimal geïmproviseerd voor vertrek uit Gouda en daar is het misgegaan. Bankkaart, ID-bewijs, ov-kaart bij me, maar dus niet de museumkaart.

Wat te doen: terug naar Gouda, of alternatief programma. Dat laatste dus. Was al van plan om na bezoek museum een strandwandeling te maken en dat nu gedaan bij Hoek van Holland.

Onder de meest gunstige weersomstandigheden – zon en wind – mooie wandeling over strand gemaakt en via pier naar Hoek van Holland Haven gelopen. Weinig scheepvaart, maar mooie tocht.

Atlantikwall museum wegens corona gesloten. Het nabijgelegen Fort 1881 kent sowieso beperkte openingstijden.
Maar dat geeft niet. Ze gaan allebei op mijn lijstje voor een volgend, gepland bezoek aan Hoek van Holland.

Prachtig weer, dus ik ‘moet’ naar buiten in deze verlate zomervakantie. Gelukkig is Blijdorp dan dichtbij. Het is mijn oplossing voor het ontberen  (haha) van tuin of balkon.

Heb abonnement, dus al ga ik maar een uurtje (of drie zoals vandaag), ik hoef nooit te overwegen of een kort bezoek het geld wel waard is.

Beesten bekeken (zie filmpje hieronder voor een impressie), op bankjes genoten van de zon en op tijd naar huis voor de vakantiemiddagborrel.

Nog één mooie zomerse dag te gaan morgen. Niet boeiend voor een verslag, gewoon met campingstoeltje aan de oever van een meer or rivier met wat leesvoer. Daarvan dus geen verslag.

Eerste dag vakantie, maar niet op weg naar Scotland. De coronamaatregelen aan de andere kant van de Noordzee betekenen dat ik van mijn drie weken er eerst twee weken in quarantaine zou moeten…

Maar heb afgelopen winter geleerd dat ik mijn uitstekend kan vermaken met dagtochten en dergelijk in eigen land. OK, een stadswandeling en museumbezoek zijn niet hetzelfde als naar boven in de bergen lopen in the Highlands, maar toch.

Beetje buitenlandgevoel wel gehad vandaag. Na twee jaar opnieuw bezoek gebracht aan de St. Pietersberg. Maar dan niet in het drukke, toeristische Valkenburg. Net als vorige keer aan de zuidkant va het gebergte, bij Visé en Ternaaien. Vanaf Maastricht per trein doorgereisde naar Eijsden, Stadje dwars overgegaan, met veerpontje de Maas overgestoken naar Ternaaien, Weer lopend een oversteek naar het Kanaal van Lanaye om via de Ternaaien(tui)brug uit 1986 naar de voet van de St. Pietersberg te gaan.

Op deze heerlijke warme zomerse dag is het hier heerlijk vertoeven. Prachtig uitzicht over het Kanaal van Lanaye/Ternaaien en het sluizencomplex Klein Ternaaien (2011).
En natuurlijk de grotten van de St. Pietersberg. Ontstaan door de winning van mergel. De grotten in het Nederlandse deel van de bergen zijn imposanter (en wordt in de winter in die in Valkenburg zelfs een kerstmarkt gehouden), maar die kleinere hier zijn net zo leuk. En een groot voordeel op Valkenburg: niet of nauwelijks mensen. Je kunt er in alle rust genieten en rondkijken.

Op het pontje terug van Ternaaien naar Eijsden (over de Maas) is het een drukte van belang. Het gebied is zeer populair bij (race)fietsers en dat is te merken vandaag. Aan boord van de voet- en fietspont Cramignon (vernoemd naar een reidans uit deze regio) geniet iedereen van het rustmoment op de hier stille Maas.

Een bezoek aan Zuid-Limburg is voor mij niet compleet zonder een vertering op het terras van Charlemagne op het Onze Lieve Vrouweplein in Maastricht. Hoef er niet te wachten. Er is een plekje vrij. Na twee pinten Maastrichter Maltezer brengt de trein me terug naar Gouda.

Het was een fantastisch begin van de vakantie.

Hieronder een filmverslag van vandaag.

Blijdorp verveelt me nooit Iedere keer dat ik er ben, kom ik weer iets nieuws tegen. Zo ook vanmiddag. Dierenverzorgster weegt en voedt twee kleine panda’s of kafberen.
Fraai om te zien hoe ze met weinig gebaren, over de hoofden van de samengedromde toeschouwers  van het ene deel van verblijf een voor een de twee kleine panda’s naar zich toe weet te lokken.

Geduld moet je er wel voor hebben. En leuk om te zien hoe de dieren reageren op haar bewegingen. Als ze blijven bedelen om nog een vrucht, toont ze haar geopende handen als teken dat ze niets meer heeft. Het signaal is duidelijk voor de twee dieren.

Hieronder een filmpje van het lokken, wegen en voederen. Ik hoop dat jullie er net zoveel plezier aan beleven als ik.