Puffinnest

Een reisje naar Schotland is altijd leuk, zeker als er iemand bij is die er zo van kan genieten als mijn vader. Hij heeft er lang naar uitgekeken: orgelspelen in de Macintosh Memorial Church (Church of Scotland) in Fort William

F�is an Eilein is volgens mij Schotlands beste Gaelic folk festival. Geweldige lokale organisatie op Sleat, Skye, die zelfs de toerist een warm, huiselijk gevoel geeft. Maar het gaat natuurlijk om de optredens. Die zijn stuk voor stuk heerlijk. Heb er op die manier weer wat Schotse vrienden bijgekregen. Om maar te zwijgen van internationale vrienden/kennissen rondom de workshops en cursussen. Hier leer je pas echt dat Schotse muziek meer is dan een doedelzak en dat het niet iets van het verre verleden is. En, je kunt tijdens optredens gerust even naar voren gaan om een moie foto te maken, zoals onderstaande afbeelding bewijst.

Deep Purple vol lof over werk Goudse componist;
‘Een knotsgekke week om nooit te vergeten’
Door Ruud F. Witte
LONDEN/GOUDA – De Goudse componist Marco de Goeij krijgt mogelijk de opdracht een nieuw stuk te schrijven voor Deep Purple. De componist en Hammondorganist van deze rockband, Jon Lord, speelde al voorzichtig met die gedachte de afgelopen dagen in Londen.
Daar, in de Royal Albert Hall, werd voor het eerst na 30 jaar het Concerto for Group and Orchestra samen met de London Symphony Orchestra weer uitgevoerd. Dat het concert gegeven kon worden was te danken aan De Goeij die de verloren gegane partituur – 300 bladzijden dik – opnieuw heeft geschreven. Jon en de overige leden van Deep Purple waren zeer onder de indruk van de prestatie van de Gouwenaar. Het liefst had Lord De Goeij zowel tijdens het concert op zaterdag- als op zondagavond in de volgepropte muziektempel zelfs even in de schijnwerpers gezet, maar daar stak de platenmaatschappij een stokje voor. Die wilde onder geen beding dat de aandacht ook maar een seconde zou worden afgeleid van Deep Purple.
Voor de Gouwenaar maakte dat niets uit. Hij genoot met volle teugen van de uitvoering van wat nu toch een beetje ‘zijn’ concertstuk was geworden. En het publiek kwam toch wel te weten dat het aan De Goeij te danken is dat de uitvoering mogelijk was. In het programmaboek dat in grote aantallen over de toonbank ging, stak zowel Lord als de dirigent van het London Symphony Orchestra Paul Mann de loftrompet. De eerste sprak onder andere van een ‘ongelooflijk staaltje van toewijding’ en de ander van ‘muzikaal detectivewerk’. Mooiere complimenten waren nauwelijks denkbaar.
De bewondering van Lord bleef niet beperkt tot de lovende woorden. De Gouwenaar was de afgelopen dagen een van de weinige eregasten tijdens de voorbereidingen en de beide concerten. Met enkele andere VIP’s zat hij in een luxe vak of box van de Royal Albert Hall; champagne binnen handbereik en goed zicht op de zaal en uiteraard het podium. Moe, maar zeer voldaan keert hij vandaag terug in Gouda.

LONDEN/GOUDA – Het was tegen half acht zaterdagavond toen in een van de loges van de Royal Albert Hall een deur openging. Een jongeman, begin 30, met een flinke bos krullen nam plaats op een van de stoelen, met zijn vrouw aan zijn zijde. Het publiek herkende Marco de Goeij niet.
In de zaal praatten enkele heren op leeftijd over 30 jaar en 1 dag geleden toen in deze zelfde beroemde Londense muziektempel Deep Purple voor het eerst het Concerto for Group and Orchestra uitvoerde. De componist en Hammondorganist van Deep Purple, Jon Lord, had het stuk voor de grap geschreven; een protest tegen het feit dat de rockband niet serieus werd genomen. Deep Purple bleef bestaan, werd beroemd en 30 jaar na dato bleken er nog talloze fans in binnen- en buitenland die op de nieuwe uitvoering van het Concerto afkwamen. Mond-tot-mondreclame alleen al was er goed voor dat de zaal in twee weken was uitverkocht. En daar zaten ze, jong en oud, soms zeer jong en soms zeer oud, in een zaal waar gewoonlijk alleen klassieke muziek klinkt en die bij velen vooral bekend is van het wereldberoemde Last Night of the Proms. En niemand had er een idee van dat het aan de krullenkop in de loge te danken was dat het stuk voor orkest en rockband weer kon worden uitgevoerd.
Het verhaal is inmiddels bekend. Tien jaar geleden al wilde Deep Purple het Concerto for Group and Orchestra opnieuw uitvoeren, maar ondanks verwoede pogingen werd de partituur nergens meer gevonden. De Goeij was enkele jaren later voor het schrijven van een artikel ook op zoek naar de bladmuziek en kon evenmin iets vinden. Hij deed echter iets wat door Jon Lord werd omschreven als een huzarenstukje: hij luisterde de cd die enkele jaren geleden van de elpee was gemaakt keer op keer af en schreef alle noten op. Vorig najaar had hij een deel klaar en bood het in Rotterdam aan aan Lord. De componist van Deep Purple omhelsde de Gouwenaar. Nu kon, zo zei hij, na jaren dan toch het Concerto for Group and Orchestra weer worden uitgevoerd. De Goeij ging verder met schrijven en pas vorige week was het echt helemaal af.
De afgelopen week werd er druk gerepeteerd door Deep Purple en door het London Symphony Orchestra en de laatste dagen was De Goeij er bij. Hij sprak zaterdagavond na afloop van het eerste concert van een ‘knotsgekke week’. �Het was iets om nooit te vergeten. De mensen van de band hadden natuurlijk van Jon Lord wel gehoord op welke manier het stuk opnieuw was geschreven, maar nu ze de partituur voor zich zagen, waren ze zeer verbaasd dat iemand dat voor elkaar had gekregen. De dirigent van het orkest vond het ook fantastisch.�
Zaterdagavond moest de Gouwenaar nog wel even geduld hebben alvorens ‘zijn’ werk werd uitgevoerd. Het was voor Deep Purple wel de belangrijkste reden voor het concert, maar het publiek moest meer geboden worden dan alleen het uit drie delen bestaande en opgeteld net geen 55 minuten durende Concerto for Group and Orchestra. Voor de pauze was het tijd voor optredens van individuele leden van Deep Purple (naast Lord bestaande uit zanger Ian Gillan, gitarist Steve Morse, basgitarist Roger Glover en drummer Ian Paice) en gastoptredens. En Deep Purple wist precies wat de fans verwachtten. De zaal werd bijna afgebroken toen de zanger Ronnie James Dio het lied Love is All (ooit ook een nummer 1 hit in Nederland) inzette. En er was helemaal geen houden meer aan toen Ian Gillan Via Miami (van Accidently On Purpose) liet horen. En ook voor Wring That Neck, Pictures Within en voor Wait a While klonken luide, dankbare reacties. Applaus was er ook voor het openingsstuk door de London Symphony Orchestra, Four Scottish Dances, een werk van Malcolm Arnold. Die was 30 jaar geleden de dirigent van de Royal Philharmonic Orchestra, het gezelschap dat toen meewerkte aan de eerste uitvoering van het Concerto. Arnold (inmiddels 77) zou dit weekeinde ook een van de eregasten zijn, maar hij moest wegens ziekte verstek laten gaan.
Na de pauze zette iedereen zich schrap voor het muziekstuk waar het dan allemaal om draaide. In loge 27 rechtte Marco de Goeij zijn rug. Tevoren had hij gezegd tijdens het concert als liefhebber te genieten, maar later bleek hij toch ook als componist het werk te hebben gevolgd. Gemaakte foutjes, zoals in het tweede deel, vielen hem onmiddellijk op. Het was niet merkbaar, maar zenuwachtig was de Goudse componist toch wel. �Het was toch spannender dan tijdens de repetities, hoewel die ook heavy waren.� Door het weinige licht in de zaal waren de gelaatsuitdrukkingen van De Goeij niet waar te nemen. �Maar ik was wel zeer ontroerd, ja. Er waren zoveel mensen in de zaal. Deep Purple deed enkele nummers met eigen gasten en toen kwam het Concerto. Maar ik was niet de enige die ontroerd was hoor. Al tijdens de repetities zag ik Jon Lord regelmatig met tranen in zijn ogen.�
Het publiek genoot eveneens met volle teugen. Groot applaus klonk halverwege het tweede deel (Andante) toen Ian Gillan het enige lied inzette dat het stuk kent: ‘How can I see when the light has gone out’. Drumsoli, de lange uithalen van Lord op zijn Hammondorgel, de zang, het hield niet op. Bij de ouderen in de zaal kwamen steeds meer herinneringen boven en de jeugd – te jong om het eerste concert te hebben meegemaakt – liet zich meevoeren in de mix van klassiek en rock, gelardeerd met de unieke sfeer van de Royal Albert Hall en een prachtige, computergestuurde lichtshow. Na de laatste tonen van het Concerto bleef het applaus aanzwellen.
En nog was het voor Deep Purple, dat met dit concert een wereldtournee afsloot, niet genoeg. Watching the Sky, Pictures of Home en – het lekkerste werd, getuige de reacties, voor het laatst bewaard – Smoke On The Water. Het laatste klonk bijna als een cadeautje of bedankje voor Marco de Goeij, die van kindsaf fan is van Deep Purple en nu met de rockband had mogen samenwerken. En als het aan Jon Lord ligt, wordt die samenwerking niet beeindigd. �Hij zei: misschien geef ik je wel opdracht iets nieuws te schrijven voor Deep Purple. Is dat niet leuk?�
Van de hernieuwde uitvoering van het Concerto for Group en Orchestra komt begin volgend jaar een cd uit. Ook wordt op een nog nader te bepalen datum de tv-registratie van het concert uitgezonden. Waarschijnlijk zal het onzichtbaar zijn voor de kijkers dan, maar ook in de tv-registratie heeft Marco de Goeij de hand gehad. De regisseuse had geen flauw benul van muziekinstrumenten. De Goudse binnenstadbewoner schreef daarom zaterdagmiddag onder tijdsruk in zijn luxe hotelkamer het hele Concerto voor tv in hoofdlijnen uit, zodat de camera’s op de juiste momenten op de juiste instrumenten en muzikanten konden inzoomen. �Het is al met al een hectische week geweest�, zei hij na afloop van het concert in een van de gangen van de Royal Albert Hall. �Maandag kom ik laat weer thuis en dan wordt alles weer normaal. Het is nu voorbij. Het was vermoeiend en spannend, maar ik had het beslist niet willen missen.�

� Rijn en Gouwe/Ruud F. Witte 1999 – 2005