Van klok tot kerststal

Twee musea bezocht vandaag in Utrecht. Speelklok, in de vroegere Buurkerk in het centrum van de Domstad, was een hernieuwde kennismaking. Daarheen nu vanwege de nieuwe aanwinst, de Clay klok uit 1738. De ‘Nachtwacht’ onder de speelklokken, meldt het museum vol trots. Daar kan ik me iets bij klok kleinvoorstellen. Klok hier voor een nadere uitleg over de klok: geschiedenis, aankoop door het museum en de restauratie in samenwerking met het Rijksmuseum.
Zeer verfijnd vervaardigd zo met mijn leke-ogen te zien. Schitterende details zoals de allegorische voorstelling van Mars, Apollo, Pegasus en de negen muzen (godinnen van de kunsten en de wetenschap).

En een fraai melodietje. Een van de tien werken van Georg Friedrich Händel, die speciaal voor deze klok zijn bewerkt (ingekort en middenstemmen weggelaten), zoals het Menuet uit de Ouverture van Arianna (opera Arianna in Creta) dat de gids met een druk op de knop tot leven laat komen. Een genot om naar te kijken en te luisteren.
Had het melodietje jullie hier graag laten horen, maar ben iets te onvoorzichtig geweest met het wissen van opnamen van mijn telefoon. Tot 5 januari wordt de klok nog een paar keer per dag spelend gedemonstreerd, dus moet ik binnenkort nog een keer naar dit museum toe om een opname te maken.

Het tweede museum was ik nog niet eerder geweest: het Catharijne Convent. Ondergebracht in een vroeger Karmelietenklooster, herbergt dit museum veel christelijke/geestelijke kunst. Voorwerpen, zoals – volgens een Samaritaanse vrouw kleinlegende – de hamer waarmee Sint-Maarten de duivel heeft geslagen en afgodsbeelden heeft vernield.
En verder heel veel schilderijen met Bijbelse voorstellingen, zoals – uiteraard – tientallen (ik heb ze niet geteld) afbeeldingen van Maria met het kindeke Jezus, Izak die Jacob zegent, Mozes toont het volk de twee stenen tafelen met de tien geboden, Jozef door zijn broers verkocht, de genezing van de blinde, de overspelige vrouw (‘Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen’), Lot en zijn dochters, de Samaritaanse vrouw (zie foto hierboven), de brede en de smalle weg, de kruisiging van Jezus. Allemaal een lust voor het oog. Niet alleen het totaalbeeld, maar ook de vele details in die werken.

kerststal kleinEn in deze kersttijd ook een ruimte vol met kerststallen. Groot en klein, oud en modern, zoals het plaatje hiernaast toont. Onderdeel van het evenement Kerstival en speciaal gericht op kinderen. Maar als ik om me heen kijk, zijn er volop volwassenen die net zo van genieten van de details in al die kerststallen.

Net als ik eerder in het Rijksmuseum heb ervaren tijdens en na mijn eerste bezoek, was de collectie te omvangrijk en te indrukwekkend om het allemaal in een keer tot me te laten doordringen. Zal er dus nog een paar keer heen gaan om meer en meer te genieten van de schoonheid van deze kunstschatten. Geen straf voorwaar.

 

 

 

Drie uur Gas uit Groningen

5 sterren
Een van de langste toneelvoorstellingen die ik heb bijgewoond in mijn leven in de Goudse Schouwburg. Gas, 4,5 uur (19.30 – bijna 00.00, inclusief twee pauzes), door toneelgroep Jan Vos.

Me geen seconde verveeld. Ook geen moment gehad dat de vermoeidheid toeslaat. Vanaf de openingsscene geboeid gekeken naar hoe zich de gasboringen in Groningen zich gasfoto1 kleinhebben ontvouwd.
Een maatschappelijk toneelstuk in drie delen (een marathon dus eigenlijk, of bingewatchen), waarbij elk deel een verschillende tijdsperiode verbeeldt. 1960, als iedereen denkt een graantje te kunnen meepikken van de komende boringen en dus aangekondigde rijkdommen, 1978 als het verzet klinkt (‘Groningen geen wingewest’) en 2014 als mensen naar de kloten gaan door de aardbevingen en de zeer stroperige (en dat is nog zacht uitgedrukt) van de afhandeling van de schade. Het laatste deel maakt de gaswinning ook in de voorstelling tot een nationale tragedie.

Het verhaal speelt zich af rond hotel Boelens. Een oud familiehotel in Hoogezand-Sappemeer waar ook gedurende de voorstelling de tijd heeft stilgestaan. Het verhaal wordt gespeeld door één naam die ik ken van veel andere (solo)voorstellingen die ik van hem heb bijgewoond: Helmert Woudenberg. In de eerste twee delen vind ik hem als de hotelier Andries Boelens wat op de achtergrond aanwezig. Pas in het laatste deel, waarin hij Bert de directeur van de NAM is, is hi in zijn element en merk ik toch wat een geweldige acteur hij is.gasfoto2 klein

Twee spelers springen er uit voor mij vanavond Trudi Klever als Bette, de dochter van Andries Boelens en Reinout Bussemaker als Alfred Bergman, de geoloog/ingenieur die in het begin van het spel de Groningse gasbel in kaart brengt en later blijft terugkeren, vooral omdat hij Bette niet kan vergeten. Ze dragen voor mij het spel en ben ik vooral onder de indruk van hun rol in het slotstuk als ze bejaard zijn.

En dat het stuk zo fascinerend is en mij van begin tot eind in zijn greep houdt, komt niet in de laatste plaats door de geweldige tekst van schrijver Tjeerd Bischoff. En verder goede regie een bijzonder fraai en functioneel decor en passende muziek.
Kortom, een avondje uit om met heel veel genoegen op terug te kijken.

Gouda by night

De Markt (nu met ijsbaan en kerstboom) bij avond bekeken en gelijk gekeken hoe groot de belangstelling was en hoe de sfeer bij de eerste Santa Run in Gouda, georganiseerd door de serviceclubs Rotary Gouda, Rotary Gouda-Bloemendaal en JCI Gouda.
Heb begrepen dat de organisatie hoopte met 1.000 deelnemers in het Guinness Book of santa kleinRecords te komen. Dat is niet gehaald. Er zouden zo’n 500 deelnemers zijn vanavond. Maar dat deed aan de geweldige sfeer niets af. Die honderden mensen in hun kerstpakken die lange tijd op muzieksantarunklein meededen aan de warming up, om rond 19.15 uur met de run door de binnenstad te beginnen. Een prachtig evenement waarvan ik zeker weet dat we volgend jaar de tweede editie beleven.
En nee, ik heb niet meegelopen. Ik heb last van mijn knie. Ik weet nog niet welke knie, maar ik had er vanavond wel last van…

Gelijk ook even wat foto’s gemaakt van de binnenstad (mijn voortuin) bij avond. De kerstboom komt bij avond bijna nog beter tot zijn recht dan overdag. Een beetje Anton Pieckachtig. En het is ERasmusraamkleindruk op de ijsbaan rond het stadhuis. Dat dit schaatsevenement niet meer is weg te denken uit de kerstperiode wist ik al. Ook hier zul je mij niet op zien, maar ik vind het wel leuk om het schaatsen rond een van Gouda’s mooiste rijksmonumenten gade te slaan.
Ook mooi blijft het in deze periode ’s avonds rond de St.-Janskerk te lopen. De beroemde gebrandschilderde ramen zijn van binnenuit aangelicht, wat een bijzonder fraaie aanblik biedt. Ook het moderne Erasmusraam (zie foto links)  oogt bijzonder.

Hieronder nog een filmpje van de vrolijke warming up van de Santa Run

 

 

Mooi Maastricht

De weersvoorspelling is uitmuntend, dus belofte aan mezelf ingelost en per trein naar Maastricht. Altijd een favo stad voor een daagje uit.

Geen museumbezoek dit keer. Wil volop genieten van de zon en de warmte. Want het voelt bij aankomst op het NS-station van Maastricht. Denk heel even dat er zo’n muurschildering kleinterrasheater in de buurt staat, maar het is toch echt zonnewarmte. Heerlijk.

Er wordt trouwens driftig gerestaureerd aan het monumentale stationsgebouw. Er is oog voor details. In de vernieuwde AH to go is een originele wandschildering uit 1961 weer zichtbaar gemaakt. Een plaatje.
Bij de renovatie van het in 1915 gebouwde station worden nog meer elementen in de oude luister hersteld en krijgen eerder niet toegankelijke ruimtes nieuwe publieksfuncties. Zo wordt er in de vroegere visitatieruimte een grand café gevestigd. Meer informatie over de restauratie van het stationsgebouw vindt je hier.

Standswandeling langs de oude vestingwal. In maart van dit jaar is een deel van degedicht klein stadsmuur bij de vijver De Vijf Koppen (stadspark, Sint Pieterskade) bezweken. Is nog steeds niet hersteld. De Maastrichtse stadsdichter Maarten van den Berg heeft zich er op uitgeleefd. Nu de werkzaamheden op het oog voorlopig stil liggen, is het gedicht op een groot geel doek geplaatst over het gat in de muur.

Het gedicht:

ontembaar vocht de muur tegen vijand en vuur, tot zij
koortsig bollend bezweek, keien als koppen liet rollen
haar buik waarachtig een wortelkraker bleek
en vijf eeuwen opende om de tijd opnieuw te stollen

Daarna doorgelopen naar een plek op de stadsmuur waar het goed toeven is. Vanaf bankjes kijk je uit over de Tapijntuin. Helaas schermt een deel van de bomen het beeld kleinzonlicht af. Dus doorgelopen naar het Aldenhofpark. Daar wel een plek waar de zon volop haar werk kan doen.

Bijzonder in deze hoek van Maasstricht blijft ook het beeld van een van de drie musketiers, d’Artagnan. Bekend uit het boek van Alexandre Dumas (Eén voor allen, allen voor één). Maar d’Artagnan blijkt echt te hebben bestaan. Charles de Batz-Castelmore, seigneur d’Artagnan is in Maastricht in 1673 gesneuveld toen Franse troepen de stad belegerden.

Uiteraard ook koers gezet naar het Onze Lieve Vrouweplein, omklein bier bij mijn stamcafé Charlemagne neer te strijken. Wat ik hoopte, komt uit. Het terras is in gebruik. Wat zeg ik: alle terrassen op het plein zitten vol. De zonnige dag is goed voor de Maastrichtse horeca. Na een heerlijk tapbiertje ( Maastrichter Malthezer ) genuttigd te hebben met de trein via Valkenburg naar Heerlen, om de terugreis naar Gouda aan te vangen.

Pas voorbij Den Bosch, als de schemering al inzet, begint het te regen. Maakt me niet uit. Mijn dagje Maastricht kan niet stuk.

 

servaes klein

Boerenprotest in mijn voortuin

Soms komt in je vakantie het nieuws je voortuin in. Het protest van de boeren, verenigd in de actiegroep Farmers Defence Force (FDF), streek vanochtend neer op de Markt in Gouda. En ja, vrij of niet, dan ga je toch naar buiten.

pop kleinOp schermen op de redactie is te zien of iets ‘loopt’ of niet. Een van de filmpjes die ik maakte van een aan een galg bungelende boer, gaat viral hoor ik zojuist via tweet van collega.
En in de loop van de dag zie ik zelf op op social media de teller met het aantal views steeds verder oplopen. Rond middernacht is het 13 seconden durende filmpje al meer dan 275.000 (tweehonderdvijfenzeventigduizend!) keer bekeken. Maar ja, als Rob Jetten (D66) en onze columnist Eus je gaan retweeten…
Een vakantiedag wel besteed dus zal ik maar zeggen.

Werkmodus gaat nu weer uit tot half januari, hoop ik…

Hieronder het filmpje van de pop en daaronder een langer filmpje met meer beelden van het protest rond het stadhuis.

 

 

 

 

Muziek voor het weekeinde

Hoorde afgelopen zondag bij Podium Witteman het 14 leden tellende Nationaal Jongenskoor onder leiding van Irene Verburg. De hoge stemmen zijn perfect voor het lied dat werd uitgevoerd in de uitzending: Sound the Trumpet (derde deel uit Come Ye Sons of Art) van Henry Purcell.
Het complete werk, gecomponeerd in 1694, staat ook bekend als Ode for Queen Mary’s birthday. Purcell was de hofcomponist van die koningin.
(Tekst gaat door onder het filmpje)

Vond op internet een in mijn ogen (of moet ik in dit geval oren zeggen?) mooiere opname van wat een countertenor duet is. Het tempo ligt net iets hoger, wat de uitvoering ten goede komt. Beluister ze allebei en oordeel zelf.

Prettig weekeinde!

Whisky galore

Ruud op het International Whiskyfestival in Den Haag is als een kind in een snoepjeswinkel. Een middag lang (van 13.100 – 17.00 uur) een paar honderd whisky’s zien en er een stuk of vijftien proeven. Voor mij inmiddels een jaarlijkse traditie in november. Het festival (vrijdagavond, zaterdag en zondagmiddag) beleefde dit festival kleinweekeinde zijn twintigste editie.
Kleine hoeveelheden per keer (omgerekend zeven [?] gewone glazen), maar man, man, man wat een moois was er weer te proeven vanmiddag. De ene verrassing na de andere.

Bij binnenkomst een standaard whisky genomen om in de juiste stemming te komen en mond en neus alvast aan het werk te zetten. Een Glengoyne.

Daarna neef D en vriend M opgezocht om samen aan het echte werk te beginnen. Direct Cley kleinmet de neus in de boter, uhhh, het whiskyglas bij Cley distillery uit Rotterdam. Inderdaad, een Nederlandse whisky dus. Maar andere distilleerderijen in Nederland laten al jaren zien, dat whisky niet per se uit Scotland hoeft te komen.
Bij deze stand twee fraaie malts geproefd, waarbij die uit het Oloroso vat het lekkerste was. Vier jaar oud pas (de distilleerderij bestaat pas een aantal jaren), dus een goede belofte voor de toekomst. Boven mijn budget, maar je kunt ook je eigen vat ( 10, 65 of 100 liter) kopen, laten afvullen en laten opslaan bij Cley en na een x-aantal jaren laten bottelen.

Robert Burns
Vervolgens enige tijd doorgebracht bij de stand van Annandale, uit Dumfries, de regioannandale klein ten zuidoosten van Glasgow. Twee mooie, nieuwe (uit 2018) Lowland whisky’s geproefd, de peated Man O’Sword (verwijzing naar William Wallace en de unpeated (gelagerd op Oloroso vat) Man O’Words (Robert Burns). Verschillend van karakter uiteraard, maar beide niet te versmaden.

En niet dat ik een fles zal kopen, maar deze
1770 van de vijf jaar oude Glasgow Distillery mag er best zijn. Een zachte, fruitige young spirit.

Het voordeel van een whiskyfestival is dat je voor relatief weinig geld veel kunt proeven om te ontdekken wat je lekker vindt en niet. Zo kom je niet voor ene teleurstelling te staan als een voor veel geld gekochte fles helemaal jouw smaak niet is. Dat ontdekten we Talisker kleinvanmiddag. De Game of Thrones van Talisker op het eiland Skye is zo’n teleurstelling. Duidelijk een marketingdingetje dat inhaakt op de populaire (bij sommigen) Amerikaanse fantasy-televisieserie Game of Thrones. Hoe de serie is, weet ik niet, maar de whisky is ronduit vlak. Niks spannends aan. Veel minder dan de gewone Talisker en al helemaal niet te vergelijken met de bijzondere Talisker Arran kleinStorm.

Nee, dan de 10 jaar oude Arran non-chill filtered en de cask strength. Dit zijn whisky’s  die je graag van Sinterklaas op pakjesavond zou krijgen. De 10 jaar oude is al een genot voor de smaakpapillen, die cask strength nog meer. Wat een sensatie in de mond.

Leuk, maar niet overdreven bijzonder was ook de Glen Moray Fired Oak. Glen Moray ken ik van mijn vakantie. Heb altijd een fles in de auto voor bij de tent. Een whisky zonder poespas, een ‘doordrink whisky’ zoals ik thuis de Glen Talloch drink.
De Fired Oak belooft veel. De naam verwijst naar het zwart branden van de binnenkant van de vaten (American Oak). De whisky zelf heeft een goed smaakpalet. Helemaal niks mis mee.

Tasmania kleinNieuw en mooie whisky uit Australië geproefd ook vanmiddag. De 10 jaar oude Roring forty van Hellyers Road Distillery uit Tasmanië, Australië. Licht van smaak, beetje zoet niet complex, met 46,2 procent alcohol (ABV) zeer goed te doen. Wat je ver haalt is lekker, zegt men. Dat klopt wel. Ik zou geen nee zeggen als mij een fles wordt aangeboden.

Pagode
Geen whiskyfestival is compleet voor mij zonder even iets geproefd te hebben bij Highland Park. Heb de distilleerderij al een aantal Highland Park kleinkeren bezocht en geniet altijd van omrijden uit Kirkwall naar mijn camping in Deerness. De lucht uit de pagode schoorsteen die via de ventilatie je auto binnendringt… De Dragon Legend dit keer geproefd. Een kleur van diep goud, de turf of peat (van Hobbister Moor in het westen van mainland) duidelijk aanwezig zonder te overheersen.

Nog een blend geproefd waar eveneens niets mis mee is, de 12 Y The Ancestor van Dewar’s. Verrassend. Een gewone blend zou je zeggen, maar er blijft iets van turfsmaak hangen in de mond. Dat maak je niet altijd mee.

Turf
Heel, echt heel bijzonder was de Port Askaig 28 Y. Port Askaig is behalve een dorp op het eiland Islay ook een whiskyhandelsmerk van Speciality Drinks, het bedrijf achter The 100 Proof kleinWhisky Exchange van Sukhinder Singh. Port Askaig zegt nooit welke malts van Islay worden gebotteld, maar deze 28 jaar oude komt toch wel erg overeen met Laphroaig, stellen we voorzichtig vast, samen met W. die de prachtige stand van Bresser en Timmer. Winkelwaarde van één fles: 350 euro!
Heel mooi hier was ook de Port Askaig 100 Proof. De turf ook overduidelijk aanwezig en zoals de ‘100 Proof’ voor de kenners al doet vermoeden: 57,1 procent alcohol (ABV). Blijft lekker lang hangen in de mond. Echt iets voor een koude winteravond.

Zeker sinds oud-collega van me met die achternaam de Kilchoman kleindistilleerderij op Islay heft bezocht, ook even genipt bij Kilchoman. De standaard whisky en toen de limited edition STR cask matured, waarbij STR min of meer staat voor schoongemaakt, geschuurd en daarna geroosterd en gebrand (charred) aan de binnenzijde. Zeven jaar oud, 50 procent ABV. Fantastisch.

Kortom, nou ja, kort… weer een fantastisch festival.

festival 2 klein

Avondje bigband

Spotify5 sterren
Fantastisch concert vanavond van Eric Vloeimans en de achttienmans bigband Licks & Brains onder leiding van Rolf Delfos.

vloeimansIk ging er heen vanwege Vloeimans en vond het wel leuk er een bigband bij te krijgen. Achrteraf gezegd wilik Licks & Brains ook wel horen zonder een solist. Wat een fantastiche band. Viermaal trompet, viermaal trombone/schuiftrompet en 5 keer saxofoon, (van bariton tot alt) en een goede ritmesectie.

Een feest voor het gehoor. Fantastisch kopergeluid over de zaal. Het kostte moeite om stil te blijven zitten. Het ene na het andere nummer was een genot om naar te luisteren.ERic Vloeimans2
Maar uiteaard ook heerlijk geluisterd naar Vlioemans. Wat een geweldige trompettist is dit toch. Van jazz tot funk, het klonk allemaal geweldig.
Jammer dat twee dames links van mij het concert naar ze later ook toegaven niets vonden en constant met elkaar zatern te kwebbelen. Weggaan als je I het midden van een rij zit, kan niet. Maar heb dan vooral het fatsoen om je mond te houden.

Een van de mooie nummers was dit : Oh Lord. Het allerlekkerste nummer van de avond? Air Chair, compositie van Eric Vloeimans, in een arrangement van Rolf Delfos.
Hieronder een opname uit oktober 2017 van dit nummer met Vloeimans en de big band:
(tekst loopt door onder het filmpje)

Beluister nog enkele nummers op Spotify Ik houd die band in de gaten. Die wil ik nog wel eens horen!