Boerenprotest in mijn voortuin

Soms komt in je vakantie het nieuws je voortuin in. Het protest van de boeren, verenigd in de actiegroep Farmers Defence Force (FDF), streek vanochtend neer op de Markt in Gouda. En ja, vrij of niet, dan ga je toch naar buiten.

pop kleinOp schermen op de redactie is te zien of iets ‘loopt’ of niet. Een van de filmpjes die ik maakte van een aan een galg bungelende boer, gaat viral hoor ik zojuist via tweet van collega.
En in de loop van de dag zie ik zelf op op social media de teller met het aantal views steeds verder oplopen. Rond middernacht is het 13 seconden durende filmpje al meer dan 275.000 (tweehonderdvijfenzeventigduizend!) keer bekeken. Maar ja, als Rob Jetten (D66) en onze columnist Eus je gaan retweeten…
Een vakantiedag wel besteed dus zal ik maar zeggen.

Werkmodus gaat nu weer uit tot half januari, hoop ik…

Hieronder het filmpje van de pop en daaronder een langer filmpje met meer beelden van het protest rond het stadhuis.

 

 

 

 

Muziek voor het weekeinde

Hoorde afgelopen zondag bij Podium Witteman het 14 leden tellende Nationaal Jongenskoor onder leiding van Irene Verburg. De hoge stemmen zijn perfect voor het lied dat werd uitgevoerd in de uitzending: Sound the Trumpet (derde deel uit Come Ye Sons of Art) van Henry Purcell.
Het complete werk, gecomponeerd in 1694, staat ook bekend als Ode for Queen Mary’s birthday. Purcell was de hofcomponist van die koningin.
(Tekst gaat door onder het filmpje)

Vond op internet een in mijn ogen (of moet ik in dit geval oren zeggen?) mooiere opname van wat een countertenor duet is. Het tempo ligt net iets hoger, wat de uitvoering ten goede komt. Beluister ze allebei en oordeel zelf.

Prettig weekeinde!

Whisky galore

Ruud op het International Whiskyfestival in Den Haag is als een kind in een snoepjeswinkel. Een middag lang (van 13.100 – 17.00 uur) een paar honderd whisky’s zien en er een stuk of vijftien proeven. Voor mij inmiddels een jaarlijkse traditie in november. Het festival (vrijdagavond, zaterdag en zondagmiddag) beleefde dit festival kleinweekeinde zijn twintigste editie.
Kleine hoeveelheden per keer (omgerekend zeven [?] gewone glazen), maar man, man, man wat een moois was er weer te proeven vanmiddag. De ene verrassing na de andere.

Bij binnenkomst een standaard whisky genomen om in de juiste stemming te komen en mond en neus alvast aan het werk te zetten. Een Glengoyne.

Daarna neef D en vriend M opgezocht om samen aan het echte werk te beginnen. Direct Cley kleinmet de neus in de boter, uhhh, het whiskyglas bij Cley distillery uit Rotterdam. Inderdaad, een Nederlandse whisky dus. Maar andere distilleerderijen in Nederland laten al jaren zien, dat whisky niet per se uit Scotland hoeft te komen.
Bij deze stand twee fraaie malts geproefd, waarbij die uit het Oloroso vat het lekkerste was. Vier jaar oud pas (de distilleerderij bestaat pas een aantal jaren), dus een goede belofte voor de toekomst. Boven mijn budget, maar je kunt ook je eigen vat ( 10, 65 of 100 liter) kopen, laten afvullen en laten opslaan bij Cley en na een x-aantal jaren laten bottelen.

Robert Burns
Vervolgens enige tijd doorgebracht bij de stand van Annandale, uit Dumfries, de regioannandale klein ten zuidoosten van Glasgow. Twee mooie, nieuwe (uit 2018) Lowland whisky’s geproefd, de peated Man O’Sword (verwijzing naar William Wallace en de unpeated (gelagerd op Oloroso vat) Man O’Words (Robert Burns). Verschillend van karakter uiteraard, maar beide niet te versmaden.

En niet dat ik een fles zal kopen, maar deze
1770 van de vijf jaar oude Glasgow Distillery mag er best zijn. Een zachte, fruitige young spirit.

Het voordeel van een whiskyfestival is dat je voor relatief weinig geld veel kunt proeven om te ontdekken wat je lekker vindt en niet. Zo kom je niet voor ene teleurstelling te staan als een voor veel geld gekochte fles helemaal jouw smaak niet is. Dat ontdekten we Talisker kleinvanmiddag. De Game of Thrones van Talisker op het eiland Skye is zo’n teleurstelling. Duidelijk een marketingdingetje dat inhaakt op de populaire (bij sommigen) Amerikaanse fantasy-televisieserie Game of Thrones. Hoe de serie is, weet ik niet, maar de whisky is ronduit vlak. Niks spannends aan. Veel minder dan de gewone Talisker en al helemaal niet te vergelijken met de bijzondere Talisker Arran kleinStorm.

Nee, dan de 10 jaar oude Arran non-chill filtered en de cask strength. Dit zijn whisky’s  die je graag van Sinterklaas op pakjesavond zou krijgen. De 10 jaar oude is al een genot voor de smaakpapillen, die cask strength nog meer. Wat een sensatie in de mond.

Leuk, maar niet overdreven bijzonder was ook de Glen Moray Fired Oak. Glen Moray ken ik van mijn vakantie. Heb altijd een fles in de auto voor bij de tent. Een whisky zonder poespas, een ‘doordrink whisky’ zoals ik thuis de Glen Talloch drink.
De Fired Oak belooft veel. De naam verwijst naar het zwart branden van de binnenkant van de vaten (American Oak). De whisky zelf heeft een goed smaakpalet. Helemaal niks mis mee.

Tasmania kleinNieuw en mooie whisky uit Australië geproefd ook vanmiddag. De 10 jaar oude Roring forty van Hellyers Road Distillery uit Tasmanië, Australië. Licht van smaak, beetje zoet niet complex, met 46,2 procent alcohol (ABV) zeer goed te doen. Wat je ver haalt is lekker, zegt men. Dat klopt wel. Ik zou geen nee zeggen als mij een fles wordt aangeboden.

Pagode
Geen whiskyfestival is compleet voor mij zonder even iets geproefd te hebben bij Highland Park. Heb de distilleerderij al een aantal Highland Park kleinkeren bezocht en geniet altijd van omrijden uit Kirkwall naar mijn camping in Deerness. De lucht uit de pagode schoorsteen die via de ventilatie je auto binnendringt… De Dragon Legend dit keer geproefd. Een kleur van diep goud, de turf of peat (van Hobbister Moor in het westen van mainland) duidelijk aanwezig zonder te overheersen.

Nog een blend geproefd waar eveneens niets mis mee is, de 12 Y The Ancestor van Dewar’s. Verrassend. Een gewone blend zou je zeggen, maar er blijft iets van turfsmaak hangen in de mond. Dat maak je niet altijd mee.

Turf
Heel, echt heel bijzonder was de Port Askaig 28 Y. Port Askaig is behalve een dorp op het eiland Islay ook een whiskyhandelsmerk van Speciality Drinks, het bedrijf achter The 100 Proof kleinWhisky Exchange van Sukhinder Singh. Port Askaig zegt nooit welke malts van Islay worden gebotteld, maar deze 28 jaar oude komt toch wel erg overeen met Laphroaig, stellen we voorzichtig vast, samen met W. die de prachtige stand van Bresser en Timmer. Winkelwaarde van één fles: 350 euro!
Heel mooi hier was ook de Port Askaig 100 Proof. De turf ook overduidelijk aanwezig en zoals de ‘100 Proof’ voor de kenners al doet vermoeden: 57,1 procent alcohol (ABV). Blijft lekker lang hangen in de mond. Echt iets voor een koude winteravond.

Zeker sinds oud-collega van me met die achternaam de Kilchoman kleindistilleerderij op Islay heft bezocht, ook even genipt bij Kilchoman. De standaard whisky en toen de limited edition STR cask matured, waarbij STR min of meer staat voor schoongemaakt, geschuurd en daarna geroosterd en gebrand (charred) aan de binnenzijde. Zeven jaar oud, 50 procent ABV. Fantastisch.

Kortom, nou ja, kort… weer een fantastisch festival.

festival 2 klein

Avondje bigband

Spotify5 sterren
Fantastisch concert vanavond van Eric Vloeimans en de achttienmans bigband Licks & Brains onder leiding van Rolf Delfos.

vloeimansIk ging er heen vanwege Vloeimans en vond het wel leuk er een bigband bij te krijgen. Achrteraf gezegd wilik Licks & Brains ook wel horen zonder een solist. Wat een fantastiche band. Viermaal trompet, viermaal trombone/schuiftrompet en 5 keer saxofoon, (van bariton tot alt) en een goede ritmesectie.

Een feest voor het gehoor. Fantastisch kopergeluid over de zaal. Het kostte moeite om stil te blijven zitten. Het ene na het andere nummer was een genot om naar te luisteren.ERic Vloeimans2
Maar uiteaard ook heerlijk geluisterd naar Vlioemans. Wat een geweldige trompettist is dit toch. Van jazz tot funk, het klonk allemaal geweldig.
Jammer dat twee dames links van mij het concert naar ze later ook toegaven niets vonden en constant met elkaar zatern te kwebbelen. Weggaan als je I het midden van een rij zit, kan niet. Maar heb dan vooral het fatsoen om je mond te houden.

Een van de mooie nummers was dit : Oh Lord. Het allerlekkerste nummer van de avond? Air Chair, compositie van Eric Vloeimans, in een arrangement van Rolf Delfos.
Hieronder een opname uit oktober 2017 van dit nummer met Vloeimans en de big band:
(tekst loopt door onder het filmpje)

Beluister nog enkele nummers op Spotify Ik houd die band in de gaten. Die wil ik nog wel eens horen!

Ken Uw Stad Quiz

Bij de lokale omroep Gouwestad zijn vanmiddag de opnamen geweest van de allereerste Ken Uw Stad quiz, afgekort de KUS quiz.

Was erbij, omdat de quiz is overgedragen van de opgeheven Goudse mediasociëteit Kwartaalclub. Die had op haar beurt de quiz enkele decennia geleden geleend van de ook niet meer bestaande ziekenomroep Agro (Amateur Goudse Radio Omroep).

Teams van drie spelers die vragen moeten beantwoorden over Goudse weetjes op het gebied van politiek, historie, gebouwen/straten, sport en noem maar op. Heb voor de Kwartaalclub jarenlang de vragen bedacht, omdat ik eerder als deelnemer zo vaak had gewonnen, dat het niet leuk meer was voor de andere deelnemers.

Uiteraard ga ik hier niet de vragen en antwoorden verraden die in de quiz bij Gouwestad voorbij zijn gekomen. Ook niet welk team vanmiddag heeft gewonnen. Wie het wil zien, Beker kleinmoet de eerste week van januari maar op tv kijken (als je in het gebied van kabelstichting Rekam woont) of vanaf diezelfde periode op het YouTubekanaal van Gouwestad.

Voor het winnende team was er in elk geval de Fer Groeneveld bokaal (hier links), vernoemd naar de oprichter van zowel de Agro als Gouwestad.

 

Getuige van eerste Vrije Statenvergadering

Getriggerd door recente verhalen in mijn eigen krant en opmerkingen van burgemeester Pieter Verhoeve van Oudewater (vanaf 13 november ‘van Gouda) vandaag een bezoek gebracht aan Hof van Nederland.
Willem van Oranje kleinAanleiding voor de recente aandacht was het nieuwe beeld van Willem van Oranje, gewijd aan de eerste Vrije Statenvergadering in juli 1572 in Dordrecht. Op de sokkel staan de steden die er aan deelnamen, alleen die van Oudewater ontbreekt. Een omissie die nog goedgemaakt moet worden.

Het museum Hof van Nederland is onder andere gewijd aan die eerste Vrije Statenvergadering. Informatie over de voorloper van ons huidige Nederland, de republiek, is overal te vinden. En je hebt het natuurlijk ook gehad bij het vak geschiedenis op school. De Tachtigjarige Oorlog, de opstand tegen de Spaanse koning Filips II en zijn bestuurder in ons land, de hertog van Alva, de geloofsvervolging.

Opstand
Willem van Oranje stuurt aan op een vrije Statenvergadering (tegenhanger van de tot dan officiële in Den Haag) om een opstand tegen de Spaanse koning Filips II te organiseren. Met het beleid van Filips II en zijn Hertog van Alva is hij het oneens; de Spanjaarden leggen hoge belastingen op, beperken de macht van de Nederlandse adel en er heerst hongersnood. Bovendien worden mensen om hun geloof vervolgd door het katholieke regime.
De eerste Vrije Statenvergadering legt de basis voor de onafhankelijke Republiek der Nederlanden, de voorloper van ons Nederland van nu.

Wat de aandacht hiervoor in Hof van Nederland in Dordt bijzonder maakt, is de film. Alleen die is het bezoek aan het in 2015 geopende museum al meer dan waard. Na de aankomst van de burgemeesters van de deelnemende gemeenten, schermafdruk film kleinschakelen decor en kostuums over naar 1572.

Watergeuzen
Je bent, gezeten in de echte Statenzaal (tot de Beeldenstorm de refter van het Augustijnen-klooster) waar de vier dagen durende vergadering 4,5 eeuw geleden in het echt plaats had, getuige van het overleg. Je zit als het ware op de tweede rij bij die bijeenkomst. Je ziet en hoort Marnix van St Aldegonde (gespeeld door René van Zinnicq Bergmann), de vertegenwoordiger van Willem van Oranje, die het verzet zou gaan leiden. En ook de wrede opperbevelhebber van de Watergeuzen Willem van der Marck, heer van Lumey (gespeeld door Cees Geel).

Opvallend, zo had ik het nog niet eerder gehoord, is dat de vergadering geen uitroeiing wilde van het katholicisme in Nederland. ,,Laat ons niet doen zoals Alva en zijn Bloedraad’’ klonk het echter. In die context zou de tweede wapenspreuk van Nederland kunnen luiden: Een land waar je vrij bent om te denken wat je denkt, te geloven wat je gelooft en te zijn wie je bent.’’

Vergadertafel
Na afloop van de vijftien minuten durende film (geregisseerd door Theu Boermans, bekend van Soldaat van Oranje) gaat het scherm omhoog en kun je vervolgens om de statenvertaling kleinvergadertafel lopen.
Ik vond het zo boeiend om op deze manier die eerste Vrije Statenvergadering te hebben bijgewoond, dat ik hem zelfs twee keer heb bekeken vandaag.

Het museum geeft ook aandacht aan de oudste Nederlandse Bijbel, de Statenvertaling. Met natuurlijk aandacht voor de Nationale Synode van 1618 (in Dordrecht). Mooi om de gravure van Bernhard Picart uit 1729 van die vergadering in het echt te zien.
Het was bovendien schitterend weer vandaag, dus een wandelingetje door het oude centrum was de kers op de taart.

Hieronder de promo van de film over de eerste vrije Statenvergadering:

 

Muziek voor het weekeinde

Morning has broken. Denk dat iedereen deze uitvoering van Cat Stevens wel kent. Toch is het niet zijn nummer. Het staat in het liedboek van mijn kerk. Op de melodie Bunessan, gecomponeerd in de Schotse Hooglanden.
Het wer afgelopen zondag uit volle brost gezongen tijdens de kerkdienst in de Auditoire de Calvin, de Schotse kerk in Genève waar ik lang weekeinde vebleef.

Ik wens jullie een prettig weekeinde!

 

Drie zusters

3-sterren
Eerste voorstelling voor mij dit seizoen in de Goudse Schouwburg: Drie zusters door Urban Myth. Het is het beroemde werk van Anton Tsjechov. Ken het en denk dat ik het al eens eerder in toneeluitvoering heb gezien.

Het verhaal zeer kort samengevat: drie zusters. Na te zijn opgegroeid in Moskou slijten zij en hun broer na het overlijden van hun ouders hun dagen in een duf provinciestadje. Wat ze willen is terug naar het volle leven van Moskou, maar ze zitten klem. Door een gebrek aan geld, aan een echtgenoot, aan doorzettingsvermogen.

Fraai gespeeld, dicht bij de oorspronkelijke tekst, al blijft het natuurlijk een Nederlandse vertaling. Simpel decor, maar het voldoet prima.
Drie zusters weblogDe wervende theatertekst meldt dat voor het eerst in Nederland de zusters worden gespeeld door actrices van kleur. Hierdoor krijgen de teksten een geheel nieuwe lading, als een beroemd schilderij in totaal andere kleuren. Nou, dat zal wel. Op mij komt geen diepere lading af. Gewoon acteurs die hun werk doen. Die meerwaarde, als het zo is bedoeld, komt op mij niet over.

Wat ik in het stuk wel als negatief ervaar is de snelheid waarmee sommige dialogen en monologen worden uitgesproken. Dat heb ik de spelers na afloop ook laten weten. Bij het zoeken in archief van mijn mediabedrijf verneem ik dat het staccato door bewerker en regisseur Koos Terpstra bewust in het spel is gebracht. Waarom dat gejaagde nodig is, ontgaat mij als toeschouwer volledig. Sterker nog, sommige delen zijn doodvermoeiend om te volgen.

Hoewel ik niet tegen een moderne uitvoering van een klassiek toneelstuk ben, had het vanavond van mij wel op een ouderwetse manier gebracht mogen worden.

In de stad van de reformatie

Het nuttige met het aangename verenigen heet het. Ik heb het de afgelopen dagen gedaan in de op een na grootste Zwitserse stad Genève. De International Presbytery geneve rivier klein(internationale classis) van mijn kerk houdt tweemaal per jaar een classis vergadering bij een van de tot de classis of presbytery behorende kerken als gastvrouw optreedt. Dit keer in Genève.

Ben er in 2013 voor het eerst geweest voor zo’n vergadering. Verschil met toen: ik was een vreemdeling in Jeruzalem. Ik kende niemand van de andere kerken. Maar net als in mijn kerk in Rotterdam werd er ook toen alles aan gedaan om nieuwelingen welkom te heten en op te nemen in de groep.

kerkraam kleinTijdens de vergadering (commissiebijeenkomst vrijdagochtend en de algemene vergadering op vrijdagavond en zaterdag) gaat het over zaken die alle kerkenauditoire klein in de presbytery raken: het gemeenteleven, financiën, gebouwenbeheer, vacatures, zendingsprojecten, publiciteit en noem maar op. Daar zal ik jullie hier niet mee vermoeien.

Plaats van handeling is het uit de vijftiende eeuw daterende Auditoire de Calvin, het gebouw van de Schotse kerk. Een sobere, maar fraaie kerk. Typisch protestants. En anders dan de er naast staande grote Cathedrale St. Pierre. Maar gelet op de grootte van de kerkgemeenschap zal de Schotse kerk van Genève er niet rouwig om zijn dat zij het met een kleiner exemplaar moet doen. De kathedraal is donker (weinig cathedral st pierre 2 kleinlicht via de ramen naar binnen) en zo groot dat je er op een zondag verloren zou voelen. Maar de kathedraal is wel mooi, zowel van binnen als van buiten.

De vrijdagmiddag (als het ‘bestuur’ vergadert), is voor de classisleden ter vrije besteding. Ik heb die tijd gebruikt om onder een strakblauwe lucht Genève opnieuw te ontdekken.
De oude stad, waar ook de Schotse kerk en de kathedraal zijn gevestigd, is geweldig. Veel mooier in mijn optiek dan het mondaine stadsdeel direct aan het Meer van Genève (hier ook wel Lac Lémans geheten) en rond de Rhône. Hoogteverschillen, oude gebouwen. Vele historie, je kunt er de reformatie proeven.
Ik overdrijf niet. In het café kun je Calvijn bier (‘Calvinus’) bestellen.

Net buiten de oude stad is de reformatie nadrukkelijk aanwezig. De 100 meter lange Muur der hervormers in het Parc des Bastions is indrukwekkend. In 1909 gebouwd terhervormers klein gelegenheid van de 400ste verjaardag van Johannes Calvijn en de 250ste verjaardag van de universiteit van Genève die door hem is gesticht.
Centraal staan de vier meer dan levensgrote kerkhervormers Guillaume Farel, Johannes Calvijn, Theodore de Bèze en John Knox. Calvijn wordt als de belangrijkste beschouwd, afgaand op de het iets grotere formaat en het stapje naar voren dat hij doet in de beeldengroep. Mijn Nederlandse kerk voorheen was meer ‘van Calvijn’, terwijl mijn Schotse kerk ‘luistert’ naar de Schotse hervormer John Knox.
Wie meer wil weten over Genève en de reformatie moet hier klikken.

UN pleinMet de bus (hotel leverde een gratis bus- en treinpas voor de duur van het verblijf) nog even kort ritje naar het complex van de Verenigde Naties. Prachtig gelegen. Schitterend plein met omhoog schietende waterstralen en het ruim tien meter grote kunstwerk Broken chair (1997), een stille aanklacht tegen landmijnen en UN kleinclusterbommen.

De zaterdagse lunchpauze (ik lunch niet en vind het vreemd om aan tafel tussen etende mensen te zitten) nog even naar het Meer van Genève gelopen en het aangrenzende stadspark Jardin Anglais bezocht. Had ik al gezegd dat het dezer dagen prachtig weer was in Genève? Het was er heerlijk toeven in het half uurtje dat ik er kon rondstruinen.
versoix klein

Vanwege de torenhoge hotelkosten, verbleef het kerkgezelschap in Versoix, op vijftien minuten gaans per trein. Schitterend hotel, met uitzicht op het Meer van Genève. Al moest ik er vanuit mijn kamer wel wat moeite voor doen om het meer te zien. Goede voorzieningen, hulpvaardig personeel, puik ontbijt, kortom, alles wat je nodig hebt voor een (vergader)bezoek van een paar dagen.

Na de zondagse dienst in Auditoire de Calvin met enkele gemeenteleden gesproken, onder wie een dame op leeftijd. Ze zat wat stil en alleen, maar binnen paar minuten bleken we iets gemeenschappelijks te hebben. Ze is decennia lang actief geweest als journaliste. Zowel in Engeland waar ze aanvankelijk woonde, als in Genève. Ze fleurde op door met iemand uit hetzelfde vak over haar werkzame leven te kunnen praten. Een boeiend gesprek.

Pluim nog voor de KLM. OK, de net 100 geworden luchtvaartmaatschappij was vergetenMeer van Geneve klein mijn koffer in het vliegtuig naar Zwitserland te stoppen. Kreeg daar bij aankomst (nadat ik al tijdje vruchteloos naar de bagageband had gekeken) een sms-je over. Kon een online formulier invullen met adres waar ik verbleef. Koffer ging mee op volgende vlucht naar Genève en werd in de loop van de avond afgeleverd in hotel. Tot tevredenheid opgelost. Of KLM iets wilde goedmaken weet ik niet. Feit is dat bij aankomst op Schiphol op terugreis mijn koffer als eerste op de bagageband belandde.
Ook hulde voor mijn huisarts en apotheek in Versoix. Al mijn medicijnen zaten in koffer. Binnen uur na melding bij huisarts, kon ik in apotheek voorraadje van alle pillen ophalen.

Volgende kerkvergadering is in maart 2020. Dan vertoef ik in Gibraltar.

Hieronder korte film van Geneve

En hier nog een klein foto album: