Op zaterdag in stromende regen en flinke wind de tent ingeruimd. Alles zeiknat dus. Zo nat heb ik het deze vakantie nog niet gehad bij inpakken. Tijdens rijden maakt de airco overuren, om alles beetje droog te krijgen.

Het doel vandaag is Lochaber. Ik mijd al jaren de grote camping in Fort William en verkies die kleine Blackwater, op ruim half uur rijden in Kinlochleven. Fantastische camping. Tegen het einde van de middag is het een genot om te kijken naar de wandelaars die de West Highland Way lopen en doodmoe aan komen lopen. De meesten gaan de volgende dag verder, dus feesten tot diep in de nacht is er niet bij. Zelfs jeugdgroepen doen het hier rustig aan.

Zondag de kerkdienst bijgewoond in de Duncansburgh Macintosh, hartje Fort William. Dit jaar 35 jaar gelden bezocht ik de McIntosh Memorial church, een van de twee voorlopers van deze uit 2007 daterende fusiegemeente, voor het eerst. Veel mensen vanochtend in de kerk menen me te herkennen: U kwam jaren geleden toch al in de McIntosh? Leuk. Ook de hernieuwde kennismaking met organiste Mae.

Met de vroegere predikant van de McIntosh, Rev. Alan Ramsay heb ik nog steeds contact. Later in de week breng ik hem bezoek.

(Verhaal gaat verder onder het filmpje)

Deze week heb ik nog twee wandelingen op mijn programma staan. De eerste is naar Peters Rock, op Rannoch Moor/Corrour Estate. Op Peters Rock is een plaquette aangebracht, ter herinnering aan Peter Trowell, de beheerder midden jaren zeventig van de vorige eeuw van de jeugdherberg Loch Ossian. Hij verdronk in het loch. De plaquette heeft een tekst die al jaren mijn levensmotto is:

I have a friend a song and a glass
Gaily along lifes road I pass
Joyous and free out of doors for me
Over the hills in the morning.

De tweede wandeling is ook al zo’n jaarlijks terugkerende tocht: Glen Nevis. Het leuke is dat het altijd wel druk is, maar – na de bergwand te zijn gepasseerd – de meeste wandelaars op het eerste ‘veld’ blijven, bij de waterval en de staaldraadbrug. Wie afbuigt en een uurtje doorloopt, heeft de rest van de glen helemaal voor zichzelf.

Beide wandeldagen is het zeer warm. Heel gek: na terugkomst uit Glen Nevis en gedoucht te hebben, zoek ik – net als medekampeerder – de schaduw op… Ongelooflijk, op zoek naar de schaduw in Scotland.

(Verhaal gaat verder onder het filmpje)

De ‘break’ in de terugreis is in Dunbar. Met het oog op mogelijke files of wegwerkzaamheden durf ik het niet aan de rit Kinlochleven naar Newcastle in één dag te doen De vrienden in Edinburgh zijn nu zelf op vakantie en de camping in Edinburgh (Mortonhall) is met bijna 30 pond per nacht op het onbeschofte af  duur te noemen. Camping in Dunbar heeft niet veel te bieden, maar de faciliteiten zijn prima. Bij goed weer kan ik de volgende ochtend op mijn dooie akkertje alles goed opruimen, zodat uitladen in Gouda ook beetje snel kan verlopen.

Uiteraard aan boord van de veerboot mij het buffet weer goed laten smaken. De vissige dingen, kaas en toetjes spoel ik weg met een heerlijke Chablis. Ook het full English breakfast, uitgebreid met Danish pastries, gaat er zaterdagochtend goed in.

Thuis uitpakken, opruimen en mij gestelijk voorbereiden op het werk, maandagochtend.

Na bijna een week op Orkney te hebben doorgebracht, is het tijd om naar Applecross te gaan. Altijd weer heerlijke autorit over de heuvels van Caithness, Sutherland en Easter Ross. En natuurlijk de haarspeldbochten omhoog en omlaag op het laatste stukje van de rit.

Dat laatste is een van de twee redenen voor het jaarlijkse bezoek aan Applecross. De tweede reden is de Applecross Inn. Een zeer populaire bar/restaurant. Zeer goede keuken, vriendelijke bediening en altijd wel iemand om mee te Kletsen.

Deze zondagsavond ga ik er niet heen. De camping is barstensvol, dus het zal in de pub wel niet anders zijn.

De maandag levert prachtig weer op. Alle reden dus voor een mooie wandeling. Een tocht op de Coulin Estate in Wester Ross gaat wegens groot succes in de afgelopen jaren, in de herhaling. Ik word niet teleurgesteld. Het verbaast me dat er niet zoveel wandelaars zijn. Vissers (op forel, denk ik) wel. Nou ja, een stuk of vijf. Welk een stilte. Wat vogels, de wind, kabbelend water en dan heb je het wel gehad.
Nee, geen ‘oortjes’ in. Net als tijdens de autorit hierheen en terug heb je hier voldoende aan de schoonheid van Schotland.

(Verhaal gaat verder onder het filmpje)

Deze avond wel de pub in. Het is toch druk. De eigenaresse, die ziet dat ik alleen ben, vraagt me even geduld te hebben. Ik zeg dat ik geen haast heb en eerst en pint neem. Een paar tellen later haalt ze het bordje ‘reserved’ weg en laat me aan een 4-persoonstafel plaats nemen. Dat betekent wel dat er later nog een paar vreemden kunnen aanschuiven. Dat gebeurt ook: een stel uit Perth en even later nog een man van Orkney. Binnen de kortste keren ontstaat een geanimeerd gesprek. ,,Dat zie ik graag’’, zegt de eigenaresse even later.
Een van de tafelgenoten bestelt als toetje en kaasplankje en biedt me wat kaas aan. Lachend zeg ik dat ik uit Gouda kom en dus alleen Goudse kaas wil en dat zal men hier wel niet hebben. ,,Wacht even’’, zegt de eigenaresse die dat hoort. Ze loopt naar de keuken en komt terug met belegen Goudse en een stuk Leidse kaas. Ze snijdt wat af en geeft me dat. Zo aardig. Ik leg haar uit waarom Leidse kaas Leidse kaas heet. De volgende dag, als ik Applecross weer verlaat, rijd ik nog even langs de pub en geef de vrouw een pakje Echte Goudse Kamphuijsen stroopwafels. Dat wordt op prijs gesteld, merk ik.

Het volgende doel is Skye, het eiland dat ik elk jaar bezoek. Belangrijk wandeldoel dit jaar is Fairy Pools. Vorig jaar voor het eest gelopen hier, maar toen met bewolking en zelfs flinke regen. Dus op de eerste de beste zonnige dag vroeg uit de veren, om naar dit fraaie stukje van Glenbrittle te gaan, vóór de busladingen andere wandelaars komen.
Eindelijk mooie foto’s en filmpje kunnen maken van de watervallen en -bekkens.

Voordeel van een vroege tocht is dat er tijd genoeg overblijft voor een tweede trip. Dat wordt Point Neist, in het noordwesten van Skye. Bij de vuurtoren ben ik al vaak gewest, maar vorig jaar heb ik een plateau ontdekt waar het heerlijk toeven is. Ook nu met de heerlijke zon is het er fraai wandelen en gewoon zitten.

De andere dagen laat het weer te wensen over en maak ik alleen wat autoritten. In de pub tegenover de camping (Seumas bar) krijg ik de ene avond twee jongens uit Engeland aan mijn tafeltje. Zij zijn hier voor het echte bergwerk, zoals abseilen. Leuk om hun verhalen te horen en hun kennis te horen van het eiland.
De tweede avond een stel uit Nederland: Ruud en Lotte. Voor hem het eerste bezoek aan Schotland en voor haar de tweede keer. Zij is dol op papegaaiduikers, dus ze kan niet stuk bij mij…

Dit was de derde vakantieweek. Het laatste verslag komt eind volgende week met het bezoek aan Lochaber en Rannoch Moor

Is er een betere plek om geheel tot rust te komen dan… Bijna tien jaar geleden zou ik – toen geheel terecht – Glen Affric hebben genoemd. Klein dorp, rustige camping sfeervolle pub, prachtige natuur waar je je echt alleen kunt voelen. Maar sinds ik Orkney heb ontdekt, zeg ik Deerness.

Orkney is prachtig. Veel historie. Verwijzingen naar de tijd van eeuwen her. Vikingen alom. En van eeuwen daarvoor. Al bijna 5000 jaar geleden woonden hier mensen. De bewijzen zijn volop aanwezig. Mooi om te zien en om de historie in je op te nemen.

Maar na een dag rondzwalken, wil je en rustplek. En die heb ik jaren geleden bij toeval ontdekt: Deernees. Geen dorp, maar een gebied, op ongeveer een half uur rijden van de hoofdplaats Kirkwall. Ik kampeer op het grasveld naast het dorpshuis. Goedkope plek, maar meer nog een zeer stille plek. Het meeste verkeer op de uiteindelijk doodlopende weg is ‘s morgens het forensenverkeer richting Kirkwall en ‘s avond de terugkeer. Verder wat landbouwverkeer. En verder musicerende vogels en de wind.
Dorpshuis zelf biedt alles wat je als kampeerder uiteindelijk maar nodig hebt: beschutting, toilet en douche. En natuurlijk geen misdaad. Hier kun je je hele hebben en houden nog in je tent achterlaten als je overdag weg gaat. En ook als je gaat douchen, hoef je je auto niet af te sluiten. Diefstal lijkt hier niet te bestaan.

Ben hier een week en het verveelt na al die jaren nog geen moment. Zoveel te zien, zoveel te horen, te ervaren… Uiteraard mag de Ring of Brodgar niet ontbreken op het lijstje met te bezoeken attracties.

En welk een genot is een wandeling van bijna vier uur bij Yesnaby. Zover het oog rijkt geen mens te zien. Ben weer zo onder de indruk van dit kustgebied, dat als ik ga zitten in het veld, de tijd voorbij vliegt. Als ik op klokje van telefoon kijk, is er zomaar uur verstreken.

(Verhaal gaat verder onder de filmpjes)

Later op de dag geniet ik van de zon aan een baai. Prachtig uitzicht. Een  genot. Er staat een bankje met een inspirerende tekst:

I leave few footprints on the sand for stormy seas to wash away.
I take with me the breadth of sky and seas of unimaginable blue.

Op weg naar kampeerveld, moet ik door Kirkwall. Wel handig, want er moet eten ingeslagen worden. Maar wat een (verkeers)drukte hier…
Ben de volgende ochtend blij als ik weer een mooie, stille bestemming heb gevonden, zoals Orphister. En bij Houton ferry hoor ik ineens folkmuziek, in een tuin bij huis is een bandje aan het repeteren. Een genot om te horen op deze zonnige namiddag.

OK, ook even de toerist uitgehangen. Vrijdagmiddag in Kirkwall de St. Magnus Cathedral bezocht. En door het centrum gewandeld. Blijft een leuke stad.

Het blijft lang licht, maar het wordt snel koud. De passagiersstoel die als woonkamer dienst doet, maakt allengs plaats voor de slaapzak. En met het geluid van nog een paar late vogels, val ik al snel in slaap. Meer nog dan Glen Affric is dit allemaal tot rust komen. Wat heb ik daar naar verlangd.
Gelukkig is de ferry naar vasteland Scotland op de courante uren zaterdag vol, dus mag ik nog dag langer hier blijven.

De volgende stop is Applecross. Daarover meer in de volgende aflevering,