Laptop en telefoon zaak ingeleverd: nu ècht weg bij de krant.

Officieel nog een week te gaan tot mijn pensioen, maar vanochtend mijn laptop en werktelefoon al ingeleverd bij de servicedesk van mijn krant. In de praktijk zit het werk er nu op, want kan niet meer bij mijn emails en ook niet meer gebeld worden voor een artikel of een overleg.

Vreemd gevoel wel de komende dagen. Heb al sinds 1 oktober vakantie (dagen opmaken), maar kon het soms toch niet laten vanuit huis nog even bij te springen bij een grote brand of zoals afgelopen maandagochtend nog bij een mogelijke schietpartij in Alphen aan den Rijn. Nu dus niet meer. 

Zoals de overgang van werk naar lange vakantie me moeiteloos is afgegaan, zal het ook snel wennen dat ik helemaal geen directe bijdrage kan leveren aan de website van AD.nl. Hoewel, als ik nieuws tegenkomen zal ik waarschijnlijk wel de oud-collega’s tippen en mogelijk nog een foto doorsturen via andere kanalen. 

Moord
Het bloed blijft immers kruipen waar het niet gaan kan. Wat wil je ook: 48 jaar in de journalistiek, waarvan 45 jaar bij AD Groene Hart en voorloper Rijn en Gouwe. Alles kunnen en mogen doen in de regio en daarbuiten. Moord en doodslag (zoals op een 8-jarig jongetje in Gouda in september 1984 met zijn moeder als dader!), het oprollen het volgen van de rechtszaken van de motor- en terreur Black Harleys in 1982.

Drie reportages in het door oorlog geteisterde Belfast (foto boven dit verhaal), een bijlage met verhalen uit alle zustersteden van gemeenten in te regio ter gelegenheid van de eerste Europese Verkiezingen in 1979 (de drukplaten sieren nog altijd een muur in mijn woonkamer), het verslaan van evenementen in Gouda (Kaarsjesavond, Randstad Jazzfestival).

En het bijwonen van een concert van Deep Purple in 1999 in de Royal Albert Hall in Londen (Goudse componist had verdwenen bladmuziek van Concerto for Group and Orchestra uit 1969 en dat werd daar dus na 30 jaar voor het eerst weer uitgevoerd). En deze zomer nog een ‘ik-verhaal’ over hoe het is om conducteur te zijn in een trein) en een ontelbaar aantal andere verhalen.

Ben – of was moet ik nu zeggen – de oudste op de redactie, maar was desondanks wel de eerste die mocht experimenteren met voor de website van de krant te schrijven. Dus geen deadline meer aan het einde van de avond, maar 24/7. Geweldig dat ik daarvoor werd benaderd. Van weekblad naar dagblad naar 24/7-website.

En ja, ik was dus ook zo gek dat als ik in de nacht de site met 112-meldingen bekeek en ‘groot nieuws’ zag, de laptop opstartte en bericht tikte. Alles voor de bezoeker van de site.

Collegialiteit

Als senior was ik zeker de laatste jaren de vraagbaak voor collega’s. ‘Hoe zat het ook alweer met…’, ‘hoe heet…’ ‘hoe zou jij…’ en dat soort dingen. Maar ook bij de installatie van een nieuw softwareprogramma voor de laptops of de technische man bij problemen met de printer. Zie bijzonder gewaardeerd kort filmpje onderaan.

Wat als belangrijkste in mijn geheugen zal blijven, is het contact en de omgang met collega’s. Collegialiteit is uiterst belangrijk als het gaat om het werken bij een nieuwsmedium als de krant. Zeker nu dankzij de moderne middelen het nieuws dat altijd doorgaat ook snel op de website moet.

Uiteraard zijn er ook tegenslagen en tegenwerkingen geweest, maar die zijn ondergeschikt aan de rest. Het waren al met al 48 fantastische jaren.

Als allerlaatste nu even nog de ov-pas van het bedrijf op de post doen.