Categorie: Algemeen

Vandaag mijn sollicitatie voor functie bij de nieuwe krant de deur uitgegaan. Uiteraard ga ik primair voor de baan van stadsverslaggever Gouda, met als �reserve�: Zorg (Rotterdam, AD-gebouw aan de Marten Meesweg) en Media (M. Meesweg of gebouw Rotterdams Dagblad, Westblaak). En nu maar afwachten.
De sollicitatiegesprekken zijn begin augustus, dus alles is misschien afgerond voor ik op 15/8 op vakantie ga.

Wat je ver haalt, is lekker, luidt het gezegde. Flauwekul! Dichtbij kan ook heel goed zijn. Zaterdagavond met vrienden buiten in de Koster Gijzensteeg gegeten bij Vidocq, net om de hoek van mijn huis. Ben er lange tijd niet geweest, maar de combinatie van goed eten en drinken en het gezelschap van goede vrienden (die ik binnenkort het mooiste van Schotland hoop te tonen) doen me beseffen dat je voor een leuk leven niet ver van huis hoef te gaan.

Moslimterrorist, islamterrorist… volgens mij dekt na het slotwoord van Mohammed B. de vlag de lading niet meer. B. is geen moslimterrorist, hooguit een godsdienstwaanzinnige. Een baard en een jurk maken je nog geen terrorist. Die benaming is misschien wel weggelegd voor de kapers die vliegtuigen in de Twin Towers in New York hebben geboord, maar niet voor zielige figuren uit de Nederlandse samenleving.
En moorden onder verwijzing naar de koran in de hand, is een belediging voor de allah waarin B. zegt te geloven. Geen god die oproept tot doden. Dat maken mensen er maar van. Een heilige oorlog bestaat evenmin. Alleen mensen roepen op tot moord, uit verwacht eigen gewin, prestige, verkniptheid, enzovoorts. B is, er van uitgaande dat hij wordt veroordeeld, een moordenaar, niets meer. Laten we hem dus alleen zo noemen. En ook anderen die bijvoorbeeld politici met de dood bedreigen of oproepen tot bedreiging, zijn ‘gewoon’ criminelen. Dat ze de islam aanhangen heeft er niets mee van doen, ook al proberen ze zelf die link wel te leggen. Voor je het weet is iedereen op deze aarde die iets anders redeneert dan jij zou willen een terrorist en boet dat woord aan waarde in.

Eind volgende week ga ik voor weekeindje naar Oostenrijk, om daar de verjaardag van goede vriendin M. te vieren. Vorig jaar heb ik dat ook gedaan, maar de heenreis is toen met vele vertraging verlopen.
Die supersnelle ICE bleek een slak te zijn. Want tja, je kunt nog zo’n slanke, ranke, snelle vorm hebben als trein, als je achter een voortsjokkende goederentrein rijdt (de uitleg die ik later van de NS heb gekregen), ben je geen hogesnelheidstrein meer. Uiteindelijk (met veel wachten en vaak overstappen) kwam ik ’s nachts rond een uur aan in een dorp ver weg van waar ik eigenlijk moest zijn. Voor de zekerheid dus nu maar niet de middag-, maar de ochtendtrein uit Nederland geboekt. Dat biedt voldoende speling in het reisschema. Terug (zondag) ga ik, net als vorig jaar, met de nachttrein M�nchen – Utrecht (CityNightLine). Je kunt er redelijk in slapen.

reisschema
heenreis: vrijdag 22 juli
Gouda V: 08.09
St. Anton am Arlberg A: 17.45

terugreis: zondag 24 juli:
Landeck V: 18.35
Gouda A: 09.44*
* = volgende dag (25/7)

Door de vele bezoeken is Londen ook een beetje mijn Londen. Na de aanslagen zie ik beelden van de stad, hoor ik namen van metrostations, gebieden die ik ken. Een geweldig transportsysteem (275 stations; eerste ondergrondse trein reed in 1863), waar ik als ik er morgen heen ga, binnen een uur weer alle kleurlijnen en namen blindelings weet. Zonder veel zoeken ontdek ik hoe ik van A naar B ga en waar ik dan moet overstappen. (klik hier voor actuele tube-informatie)
Voor wat betreft de ontspannen samenleving in het Verenigd Koninkrijk denk ik aan de Boat Race. Studenten en oud-studenten van elkaar rivaliserende universiteiten van Oxford en Cambridge drinken broederlijk naast elkaar bier in de pub, zonder dat er ook maar ��n enkele wanklank te horen is. En het is wrang dat juist zo�n relatief ontspannen samenleving wordt getroffen door zelfmoordenaars. Het betekent dat veiligheidsmaatregelen verder moeten worden verscherpt, het losse leven minder los wordt en mensen iedereen die �anders� is of zich anders kleedt, met argwaan bekijkt. De plegers van aanslagen hoeven, behalve in hun eigen holen, niet op sympathie te rekenen. Integendeel, het maakt dat mensen nog meer dan voorheen eensgezind zijn in hun afkeer van verderfelijke regimes, misdadige organisaties, enzovoorts. Sterker nog, het maakt dat mensen de (soms?) discutabele strijd van landen als de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk tegen terreurorganisaties meer en meer steunen.

Het sociaal plan voor de nieuwe krant is een feit (zie de verkorte info hier). Of je naar omstandigheden een goede bijdrage hebt geleverd en al het vergaderen/onderhandelingen tot een naar omstandigheden behoorlijk resultaat heeft geleid, kun je pas afleiden nadat je van enkele collega�s reacties krijgt. Als bovenstaande klopt, hebben we (mijn medevoorzitters van cao- of redactiecommissies bij de andere 7 kranten en ik) het redelijk goed gedaan. Tot nu toe alleen maar tevreden reacties, terwijl je verwacht vooral de cynici tot reacties te bewegen. Vooral ouderen schijnen tevreden te zijn en de positieve reacties komen ook van collega�s die direct contact hebben met een oudere collega die hun waardering uitspreken. Het gaat me natuurlijk niet om die waardering. Wie me kent, weet (hoop ik) dat ik dit soort werk voor van alles doe (leuke hobby, het houdt me van de straat), behalve de waardering of het adagium er zelf beter van te worden. Versta me niet verkeerd: het is leuk om de reacties te krijgen, maar het is niet het uiteindelijke doel. Het zal mijn (Calvinistische?) opvoeding wel zijn, maar ik vind het gewoon belangrijk me in te zetten voor dit soort zaken. En als het dan ook nog leidt tot een resultaat waar ik voor de volle 100 procent achter sta�
Maar zoals eerder geschreven: ik zal wel blij zijn als ik gewoon weer een stukkie voor de krant kan schrijven, zonder halverwege te worden afgeleid door zaken als kantonrechterformule, functieprofielen, 50 � 75 � 100, etc. En zonder die soms drukkende geheimhoudingsverplichting. Een journalist wil alles vertellen, maar in de onderhandelingen mag dat niet. Gelukkig prijs ik me met collega’s die dat beseffen en niet aandringen.
Het zij hier nogmaals gezegd: zonder fantastische vrienden met wie ik kan zeilen, drinken, slap ouwehoeren in de weekeinden tussen de besprekingen , collega�s die me de ruimte bieden zonder me echt het hemd van het lijf te vragen over vertrouwelijke informatie, had ik het niet volgehouden. Dank daarvoor!

Klik hier om de petitie voor Nova te tekenen;
Klik hier voor de handtekeningenlijst voor de NPS.

De druk neemt toe. Bezig zijn met een sociaal plan waarvan zoveel afhangt van collega�s die op je rekenen, is heftig. Besef nu dat een verhaal schrijven voor de krant over iets in Gouda �mijn speeltuin– heel wat anders is dan je bezig houden met functieprofielen, vertrekregeling, ouderenregeling, boventalligen, mobiliteitsbureau, etc. En een extra probleem: veel van wat ik hoor moet vertrouwelijk blijven. Op de redactie kan ik dus geen gebruik maken van een klankbord en krijg dus ook van die kant geen feedback. Daarbij komt nog dat het zeker deze week lange dagen zijn. Vanmorgen om kwart over acht op de krant om nog wat stukken voor de onderhandelingen over het sociaal plan te printen en te lezen en om iets na achten vanavond pas thuis van een vergadering. Tussendoor (het blijft toch het leukste) nog wat verhalen schrijven voor de krant. Daarvoor zit ik tenslotte in dit vak.
Morgen en donderdag herhaalt zich dat patroon. Hopen dus maar dat – net als afgelopen weekeinde – er vrijdagavond, zaterdag en zondag een leuk priv�-programma voor me is weggelegd (kroeg, dierentuin, strand, vriendenbezoek), om even de gedachten te verzetten en bij te tanken.
Alternatief is: je nergens mee bemoeien en alles door anderen laten regelen. Maar zo zit ik niet in elkaar. En eerlijk is eerlijk: ik doe het ook graag. Het neemt alleen niet weg dat dit soort (ook nog warme) dagen slopend zijn.

Nee, geen baaldag, maar varen met andere leden van de Kloatclub, een sponsorclub van de Leeuwarder sk�tsje (voor info over sk�tsje silen klik
hier). Een geweldige zondag op het Friese water. Veel vrienden om me heen, een glaasje (of twee, of drie�) er bij. Mijn dag kan niet meer stuk dan. En wat mooie foto�s als herinnering, zoals deze twee. De eerste herken je wel en de tweede: daar zie je nou kloaten!

Bij toeval (echt waar!) net verzeild geraakt bij Daar blijf je voor thuis op Nederland 2, Paul de Leeuw, die terugblikt op zijn programma uit 1992, waarbij Keesje Groenteman vreselijk vals Gordon � in diens aanwezigheid- imiteert. Het is afgesproken werk, maar dat weten Gordon, het publiek in de zaal en de kijker thuis niet. Het kind is een kennis van De Leeuw. Iedereen (ik ook? Ik weet het niet meer) trapt er volledig in, als De Leeuw het de zangkwaliteiten van Groenteman tot de grond toe afbrandt. Hoe zielig het kind ook kijkt, De Leeuw gaat door met zijn beledigingen. Het regent klachten bij de Vara, terwijl er dus niets aan de hand is. Geweldig om dat nog eens terug te zien.
http://humortv.vara.nl/player.swf