Categorie: Algemeen

Gouda kent al jaren geen jazzfestival meer, maar gelukkig is er een goed alternatief in het Rhine Town Jazzfestival in Wageningen, complet met Spiegeltent! De groep Goudse bezoekers wordt steeds groter. Het eerste jaar ging ik met K en R, vorig jaar ging P mee en dit jaar L. En iedereen heeft het uitstekend naar zijn zin op zaterdagmiddag (straatorkesten, kroegentocht) en -avond (theater Junushoff en dus de Spiegeltent). Als vanzelf heeft zich een vast patroon gevormd: ’s middags de binnenstad in, Rond een uur of zes naar de chinees (uitstekend buffetdiner!) en dan naast de Junushoff voor het avondprogramma. Ieder jaar is een van de deelnemers de BOB. Dit keer was het mijn beurt. Kwam goed uit, want voor de Havendagen van zondag moest ik al met de trein van 08.39 naar Rotterdam.
Maar goed, het Rhine Town Jazzfestival dus. Wat hebben we gehoord? Ik beperk me hier tot het avondprogramma: Rosenberg Trio (altijd goed voor een relaxt optreden met naast bekende jazznummers ook stukken van Jango Rheinhardt;

Dutch Swing college Band. Een jazzorkest dat al dik 40 jaar bestaat en nog steeds tot de bekendste en betere jazzorkesten wordt gerekend. DSC heeft namen die bij veel jazzliefhebbers goede herinneringen oproepen. Denk aan George Kaatee (trombone), Frits Kaatee (klarinet, baritonsax) en Bob Kaper (klarinet, altsax). Dit keer werd een deel van de zang verzorgd door de drie dames van Mrs. Einstein. In de al genoemde Spiegeltent hoorden we Jive Aces. Het zie ons niks, maar we werden vergast op een puik stuk jazzmuziek en een mooie ambiance. Tot slot was er nog een optreden van Lilian Boutt� en de All Stars Band (met de in Gouda niet onbekende jazztrompettist Michiel Varekamp). Wat een heerlijke vrouw die Lilian (lijkt een beetje op Woopie Goldberg!), met een dijk van een stem. Geweldig om naar te luisteren. Een prachtig nachtelijk slot, dat me al doet uitkijken naar het twintigste Rhinetown Jazzfestival in het eerste weekeinde van 2005. K, R, P en L: houd de datum vrij in jullie nieuwe agenda!

Al een paar jaar is het mijn wens om met het zeezeilschip, driemastschoener Eendracht om Schotland te varen. De reis is eenmaal beschikbaar geweest , maar toen had ik mijn vakantie al geboekt. De Wereldhavendagen in Rotterdam hebben me vrijdag de unieke kans geboden mee te varen. Geen relaxte reis en op dek zittend of liggend genietend van het zonnetje. De bemanning van de Eendracht verwacht dat je de handen uit de mouwen steekt aan boord. En dus wordt met lichte dwang gevraagd om te helpen bij het hijsen – of naar beneden halen – van de zeilen. Ook is er de kans om eventjes aan het roer te staan. Een geweldige ervaring op een prachtig schip. En dat het vrijdag het mooiste weer is dat je je bij zo�n tocht kunt wensen is mooi meegenomen. Dat het zeezeilschip op deze dag niet de zee kiest, maar ergens voorbij Maassluis terugkeert richting Rotterdam doet aan de lol niets af. Een unieke ervaring, die ik niet graag had gemist. Toch maar eens de website van de Eendracht in de gaten houden voor een tocht rond Schotland�

Eigenaar worden van een whiskystokerij? Nu is je kans. Glenmorangie (opgericht in 1893) heeft zich te koop aangeboden. Er zijn al gesprekken gaande met ge�nteresseerde partijen, zo heeft het bedrijf dinsdag meegedeeld. Glenmorangie (400 werknemers, productie 1,6 miljoen vaten whisky per jaar) heeft een beurswaarde van bijna 300 miljoen euro. Het 111 jaar oude bedrijf produceert de maltwhiskys Glenmorangie, Glen Moray en Ardbeg. Het merk Glenmorangie verdrong onlangs Glenfiddich als de best verkopende maltwhisky. De familie Macdonald is meerderheidsaandeelhouder met 52 procent van het stemrecht. Het Amerikaanse Brown-Forman, dat het whiskymerk Jack Dani�ls heeft, bezit 9 procent. Dit bedrijf geldt als kandidaat-koper. Ook Bacardi wordt genoemd, aldus het ANP.
Jammer dat ik het geld niet heb, want Glenmorangie en Ardbeg behoren tot mijn favoriete whiskys. Och, eigenlijk behoren alle maltwhiskys tot mijn favorieten. Zoals ze in Schotland zeggen: Er bestaat geen slechte whisky; alleen is de ene whisky wat beter dan de andere…

Soms zijn er van die momenten, dagen, avonden die het wonen in de binnenstad zo bijzonder maken. Dat is vanavond het geval. In de zomer worden op de beiaard van de St.-Jan concerten gegeven op de maandagavond. Vanavond was het de beurt aan ‘onze’ stadsbeiaardier Boudewijn Zwart. Dit keer echter niet hij op de beiaard, maar op de digitale piano (vanuit de toren versterkt via boxen), als begeleider van beiaardier Frank Steijn. Een geweldige combinatie, die volgens mij nog niet eerder is gehoord in Gouda. Het versterkte geluid van de piano samen met de klanken van de beiaard, leverde een prachtige harmonie van rustgevende, vrolijke muziek op. Superlatieven schieten –echt waar- te kort. Zoals gezegd: ik heb vaker concerten op de maandagavond gehoord van de St.-Jan, maar dit: 10/10 !
Aardig detail in het programmaboekje: Zwart geeft toe dat een digitale piano natuurlijk niet de kwaliteit van een concertvleugel evenaart, maar de laatste til je niet zo gemakkelijk een kerktoren in…
Gelet op de reacties van het publiek in de Catharinatuin is dit concert voor herhaling vatbaar!
Er zijn nog beiaardconcerten op 23-8, 30-8, 6-9 en 13-9.

Soms is het leven van een journalist zeer zwaar� Vanmiddag ben ik in Rotterdam voor een reportage over �dagje uit� in mijn geboortestad naar de Euromast geweest. Ontzettend leuke klus, want als geboren Rotterdammer ben ik daar nog nooit geweest. Natuurlijk is het fototoestel mee geweest (zie resultaat hieronder). Jammer dat het weer niet zo meewerkte; het uitizcht was minder spectaculair dan het zou kunnen zijn. Dus een reden om nog eens terug te gaan. Mocht je ooit gaan, vergeet dan niet wat te eten en/of te drinken in het restaurant op 92 meter hoogte. Een prachtig uitzicht! De reportage bestaat ook nog uit bezoek aan Diergaarde Blijdorp. Dat heb ik vanmiddag niet gedaan, want als abonnementhouder kom ik daar nu zo regelmatig, dat ik dat verhaal wel kan dromen. Het totaalresultaat staat zaterdag 21 augustus in Rijn en Gouwe.

In de rubriek met links op deze weblog ontbrak nog een rubriek whisky, een omissie die vandaag is verholpen. In de loop van de tijd komen er nog enkele verwijzingen naar whiskysites bij, maar niet naar alle whiskymerken. Anders zou het wel een heel lange lijst worden…
Slainte!

Leuk dat een aantal van mijn gedachten die ik Gedacht noem, reacties opleveren. Het zijn ‘gedichtjes’. Ze rijmen niet en dus vind ik het geen gedichtjes (is dat taalkundig of gedichtkundig ouderwets?), vandaar de afwijkende soortnaam. Vooral die bij het overlijden van mijn collega Marc en die bij de geboorte van Kim leveren reacties op. Lees ze; laat ze op je inwerken; gebruik ze. Alleen: als je ze ergens wilt publiceren: zet er � Ruud F. Witte bij.
UPDATE 18 AUGUSTUS 2004: Gedachten zijn oproepbaar via menuutje in tweede kolom (onder Archief)

Vanavond gezien, in de herhaling op TV: de Somalische jongen die zijn levensverhaal doet tegenover een ‘�tv-taxichauffeur�. Wat we ook mogen vinden van asielzoekers, wie naar de beelden kijkt, weet zeker dat zo�n jongen zijn verhaal over dat land niet verzint. Hij is bang dat als hij wordt teruggestuurd, hij wordt vermoord. Hij is in Nederland zonder zijn vader en moeder, heeft dus �lijkt me- geen doel meer en is toch bang dat hem nog iets ergers te wachten staat: vermoord te worden in zijn moederland.
Minister Verdonk, als u ��n greintje fatsoen in uw donder hebt: zulk soort schrijnende gevallen laat u toch niet barsten h�? Daar waar (Afrikaanse) landen het met mensenrechten en menselijke waardigheid niet zo nauw nemen (sic!), moet Nederland een waardig, humanitair land blijven!

In Oostenrijk heb ik paar keer Radler op, een mix van bier en citroenlimonade. Een variant op Shandy? Hoewel ik het in Kappl op heb, is het geen typisch Oostenrijkse drankje. Het goedje komt oorspronkelijk uit M�nche. Echt lekker drankje en kan voor mij wedijveren met Irn-Bru, al bevat de laatste geen 2,5 procent alcohol zoals de eerste.
Van de website:
Das Radler wurde ‘erfunden’ von einem der gro�en M�nchner Originale der Gastronomie, dem Wirt Franz Xaver Kugler. Kugler war eigentlich Gleisarbeiter. Er verdiente sein Geld an der Strecke M�nchen-Holzkirchen, die gegen Ende des vorigen Jahrhunderts zweigleisig ausgebaut wurde. Die Arbeit war hart, die n�chste Wirtschaft weit und so kam Franz-Xaver Kugler auf die Idee, die Bierversorgung seiner Kollegen zu �bernehmen. Aus der Deisenhofener Bahnhofswirtschaft fuhr er mit Pferd und Wagen fortan das Bier zur Baustelle. Des ewigen hin und her Fahrens �berdr�ssig dauerte es nicht lange, bis Kugler an der Baustelle eine Bretterbude errichtete, die unter dem Namen ‘Kantine der K�niglich-Bayerischen Eisenbahn zu Deisenhofen’ die Versorgung der Bauarbeiter �bernahm und nach Fertigstellung des Schienenweges 1897 zun�chst als ‘Waldrestaurant” firmierte und sp�ter – unterdessen zu einem stattlichen Lokal ausgebaut – in “Kugler-Alm’ umgetauft wurde.
Die Kugler-Alm, etwa 15 km au�erhalb M�nchens bei Deisenhofen gelegen, mauserte sich rasch zu einem beliebten Ausfluglokal. Ob Sackh�pfen oder Galopprennen, hier war immer etwas los. Als nach dem ersten Weltkrieg das Fahrrad immer popul�rer wurde, lie� auch Franz Xaver Kugler einen Radweg quer durch den Wald zur Kugler Alm anlegen, eine bis heute beliebte Ausflugsstrecke.
Diese Idee wurde von den M�nchnern derart begeistert aufgenommen, dass an einem sch�nen Samstag im Sommer 1922 gleich 13.000 Radler die Kugler Alm gest�rmt haben sollen. Diesem Riesendurst hielten die Biervorr�te nicht stand! Der schlaue Wirt wusste einen Ausweg: er mischte das zur Neige gehende Bier je zur H�lfte mit noch reichlich vorhandener Zitronenlimonade und servierte diese neue Mischung seinen G�sten als “Radlerma�” mit dem Hinweis, dieses Getr�nk eigens f�r die Radfahrer erfunden zu haben, damit sie nicht schwankend nach Hause fahren m�sse.
Weet iemand of en waar Radler in Nederland te koop is?

Oostenrijk, of eigenlijk Zuid-Tirol, is een prachtig land. Bergen, watervalletjes, regen. Het is net Schotland… De ellende is dat je er naartoe moet om ervan te kunnen genieten. Dat klinkt cryptisch, maar is het niet. Afgelopen weekeinde heb ik doorgebracht in het plaatsje Kappl, om er de verjaardag van goede vriendin M. te vieren. De heenreis is echter een ramp in de categorie ‘eens maar nooit weer’. Juist omdat het bezoek kort is, heb ik besloten met de trein te gaan. De website van de NS helpt je goed en als je belt om de beschikbaarheid van plaatsen in de trein te checken, krijg je voor uitgezochte de terugreis zelfs het advies het iets anders te doen. Had die telefoonjuf dat nou ook maar voor de heenreis gezegd… De ICE die mij van Utrecht naar Stuttgart moet brengen, komt vijf minuten te laat Utrecht binnenrollen. Dat blijkt een slecht voorteken. Richting Stuttgart loopt de vertraging verder op. Door Keulen houdt de ICE zelfs de spreekwoordelijke slakkengang aan.
In Duitsland zijn deze vrijdag meer ICE’s die met vertraging, maar uitgerekend de ICE die mij van Stuttgart verder brengt naar Ulm, vertrekt punctueel en wacht niet op mijn verlate aankomst. Daardoor raakt mijn gehele reisschema in de war en lukt het niet meer nog net voor middernacht in het Oostenrijkse Landeck te geraken. Ik strand als de zaterdag een half uur oud is in Bludenz. Daar word ik gelukkig opgehaald door H en L.
Op de terugreis lijkt zich de geschiedenis te herhalen, want de trein die ik dan heb van Innsbruck naar M�nchen heeft een vertraging van een half uur. Gelukkig is het bij de CityNightLine, de nachttrein van M�nchen naar Utrecht/Amsterdam, beter geregeld. De trein wacht op de aankomst van de mijne en al rijdende wordt de verloren tijd ingehaald. Precies volgens dienstregeling kom ik uiteindelijk om kwart voor tien op deze maandagochtend in Gouda aan.
Wat kunnen we hiervan leren? De CityNightLine -moderne trein, maar met zo’n grote ouderwetse locomotief ervoor- doet het beter dan die gestroomlijnde, volgens NS/DB zelf, supersnelle ICE. Op de website van ICE wordt trots gemeld dat je tussen Keulen en Stuttgart het ware genot van de hogesnelheidstrein kunt ervaren. Laat ICE nou eens maar eens zorgen dat hun treinen op tijd rijden, dan wil ik later nog wel eens wat vernemen over de hoge snelheid…
Het bezoek aan Kappl zelf is heel goed bevallen, ondanks het op zaterdag tegenvallende weer. Het gebied is prachtig, het dorp bijna sprookjesachtig en de ontvangst bij de familie L. hartverwarmend. De gezelligheid van twee dagen in haar midden doet de ellende van de heenreis snel als sneeuw voor de zon (toch nog, op ZONdag) verdwijnen.