Categorie: Kerk

Heerlijk bezoek aan Genève

Voor kerkbijeenkomst namens presbytery of classis twee dagen naar Geneve. De zaterdag is volgepland met praten, maar de vrijdagochtend en deel middag bood tijd voor hernieuwde kennismaking met deze mooie Zwitserse stad.

Breng mijn vakanties altijd door in Schotland, maar zo’n korte trip naar een Europese stad is niet te versmaden.

Prachtig weer (anders dan deze vrijdag in Nederland), dus heerlijk gewandeld door de oude stad met haar prachtige monumentale gebouwen. En natuurlijk ook even naar het meer van Geneve, al is het maar om bij het park Jardin Anglais te genieten van de fontein die het water tot 140 meter hoogte spuit.

En natuurlijk als protestant weer even langs de Muur van de hervormers in het Bastions park, met enorm hoge beeltenissen van onder andere Johannes Calvijn (de kerkvader van de Nederlandse protestantse kerken) en John Knox (van mijn kerk).

Bier
Om de calvinist in mij niet te vergeten de middagwandeling besloten met een lekker glas Calvijnbier.  En wat het extra lekker laat smaken is dat ik op terras zit, met de zon op mijn gezicht. En dat voor half november. OK, wel een jas aan, maar toch…

De zaterdag stond in het teken van het overleg met de Church of Scotland in Geneve, die een fraai onderkomen heeft in het Auditoire de Calvin, klein afstekend naast de grote kathedraal Saint Pierre. Beide in het hart van de oude stad op een heuvel. Het overleg is vertrouwelijk, dus zo je al geïnteresseerd zou zijn, meld ik hier geen details van de bespreking.

Na afloop een lunch in een pannekoekenrestaurant zoals we dat in Nederland niet kennen. Heb gekozen voor een hartige pannenkoek met gerookte zalm. Daarbij een paar heerlijke glazen Zwitser cider. Niet te versmaden.

Twee leden van de delegatie blijven nog in Geneve tot en met de kerkdienst op zondag. Zelf keer ik vanavond al terug naar Nederland in verband met een afspraak zondagmiddag.

Schema
Een zeer voorspoedige terugreis. Maar een handvol passagiers, dus de boarding is in een oogwenk voorbij. Vliegtuig kan eerder vertrekken en krijgt onderweg nog eens een kortere route aangereikt. Uiteindelijk drie kwartier voor op schema geland op Schiphol. De vlucht biedt net genoeg tijd voor een glaasje whisky en een kop koffie.

Volgende kerktrip is in maart. Dan naar Brussel. Dan met de trein uiteraard. In 2024 ben ik met pensioen. Dan knoop aan dit soort bezoeken misschien wel een dagje extra verblijf voor eigen rekening.

Lang weekeinde Duitsland

Weekeinde Duitsland

Een lang weekeinde kerkvergadering in Bochum (Duitsland, Noordrijn-Westfalen). Leuk, want de enige kerk in Europa waar ik voor de International Presbytery van mijn kerk (Church of Scotland) nog nooit ben geweest.

De rit naar Bochum verliep afgelopen donderdag niet zoals gepland. Een vrachtauto had bij Oberhausen geen erg in zijn hoogte en ramde een spoorviaduct. Bij Arnhem moest mijn ICE dus omrijden via Den Bosch en Venlo richting Duitsland.
Tijdverlies door het omrijden en het wachten (bijna half uur) tot Prorail een gaatje had gevonden in het spoorrooster.
In plaats van 17.50 dus pas om 19.45 uur. En vanaf Venlo eerst met boemeltje naar Mönchengladbach, om laatste half uur nog even van de relaxte zit in een ICE te genieten.

Het was wel weer even wennen: in Duitsland zijn in het ov (en sommige gebouwen) het dragen van een mondkapje nog verplicht. En die fijne, stoffen van mijn werkgever werden niet getolereerd door de strenge toezichthouder in de regionale trein. Het moest de officiële FFP2 zijn Tja, die had ik uiteraard niet bij me. Colelga-toeizchthouder wel en die bood me er een aan, ,,omdat ik vandaag in een goerde bui ben…”

Gelukje: hotel waar ik overnachtte dit weekeinde is vlak achter het station. Snel opfrissen dus en met predikant en zijn echtgenote die dezelfde rit maakten op etensjacht. Die gevonden – op loopafstand – in het Italiaanse restaurant Farina. Heerlijk op terras gezeten en genoten van een fantastische Carbonara. Die maaltijd weggespoeld met een frisse, droge Riesling. Niks mis mee om een reisdag zo te besluiten.

Het Ibis-hotel biedt kamers van het formaat schoenendoos, maar alles wat je nodig hebt zit er in. Zeer goed bed, goede douche. En een fantastisch ontbijtbuffet: boord, broodjes voldoende soorten beleg, uitstekende koffie en scrambled eggs (helaas geen bacon). Voor iemand zoals ik die niet luncht, genoeg om het daarna tot het avondeten uit te zingen.

Bratwurst

Vrijdag en zaterdag is goeddeels gevuld met vergaderen in het kerkgebouw naast de Pauluskirche, iets meer dan tien minuten lopen van het hotel.
Met de inhoud vermoei ik mijn lezertjes niet. In de avond echt Duits eten: bratwurst met een goede currysaus, klaargemaakt op de barbecue op het plein tussen de twee gebouwen.

O ja, en heerlijke Bochumse bieren: Moritz Fiege en Moritz Bernstein. Zeer ontspannen sfeer. Nodig ook wel, want vanwege corona hebben predikanten, ouderlingen en anderen elkaar niet in het echt kunnen ontmoeten.

Het middagprogramma van de vergaderagenda ging vlotter dan gepland. Dat betekende dat enkele ontwerpen naar voren konden worden gehaald. En dat had weer tot resultaat dat de zaterdagmiddag ineens ter vrije besteding was.

Mooie gelegenheid om onder een strakblauwe lucht van Bochum te genieten. Groot geworden door de mijnbouw, maar daar herinnert alleen een museum nog aan. Modern centrum naast de altstadt, met de St. Peter en Paul’s Propstei kerk (gebouwd door keizer Karel de Grote).

Heel bijzonder is de passage onder het spoor vlakbij hotel. Met neonverlichting staat er Wohin is verschillende talen (ook in het Nederlands). En als je de andere kant uitloopt staat er Woher (waar vandaan). Bijzondere manier om een saaie passage een vrolijk aanzien te geven. Zie de foto boven dit verhaal.

Groot nadeel van Bochum en de rest van Duitsland naar ik begreep, is dat je in veel winkels niet met je Nederlandse Visa-card of bankkaart kunt betalen. De terminals weigeren die steevast. In het land van de Europese Centrale Bank kun je dus niet met je pas betalen en moet je eerst een geldautomaat zien op te sporen (die zijn er gelukkig volop) om cash te halen.

Catering

Het zaterdagavonddiner dit keer niet in een restaurant. Er was catering geregeld (rekening man, zoals altijd met het avondeten op zaterdag tijdens de classis-weekenden) en vanwege het mooie weer kon dat opnieuw op het ‘kerkplein’. Opnieuw volop gelegenheid om bij te praten en bij mijn vertrek naar het hotel kort voor middernacht was het nog steeds niet koud buiten.

Zondag pas om 12.30 uur kerkdienst, omdat de Pauluskirche niet van de English Speaking Congregration (ECC) is, maar wordt gehuurd van de Protestantse kerk. Genoeg tijd dus om tussen ontbijt en inpakken en kerkdienst nog even van de zon te genieten. Na de kerkdienst voldoende gelegenheid om leden van de ECC te ontmoeten.

Blij dat na corona de International Presbytery van mijn kerk weer ‘in person’ bijeen kon zijn. Het volgende classis-weekeinde is in oktober in Boedapest.

Nieuwe kerktaak

Vanavond officieel begonnen als consistory clerk van de Scots International Church Rotterdam (SICR).

Geen baan als in werk, maar vrijwillig kerkenwerk. Een maand of twee hiervoor benaderd. Me eerst maar laten uitleggen welke werkzaamheden er bij horen, want mijn voorganger doet zoveel in de kerk, dat ik geen onderscheid kon maken.

Na doornemen van de lijst, bleek dat groot aantal taken van mijn voorganger niet toebehoren aan de functie van consistory clerk. Na de ‘ontvlechting’ tot mij te hebben genomen, heb ik ja gezegd tegen mijn nieuwe kerkfunctie.

Consistory clerk (of scriba in Nederlandse kerken) is eigenlijk secretaris van de kerkenraad; ondersteuner van de predikant. Ben geen ouderling meer, dus geen stemrecht in de kerkenraad, net zomin als de predikant.

Nieuwe taak betekent ook nieuwe ontdekkingen. Zal best wel even duren voor het pak dat ik heb aangetrokken vanavond (na afleggen eed) mij als gegoten zit.

Hoe dan ook eervol dat ik ben gevraagd en mooi dat ik deze taak mag doen voor de kerk die al meer dan vijftien jaar mijn spirituele thuis is.

Omgekeerde Beeldenstorm

Een aanrader voor iedereen die de Beeldenstorm uit 1566 eens op een andere manier wil beleven: de altaarstukken uit de vroegere katholieke St.-Janskerk in Gouda die voor een paar maanden even ‘thuis’ zijn.

Tijdens de Beeldenstorm in 1566 werden in verschillende steden in Europa, waaronder in Nederland, religieuze beelden en liturgische gebruiksvoorwerpen in katholieke kerken verwoest. Kunstschatten idem, of ze werden verpatst. 

De St.-Janskerk in Gouda ontsprong de dans, na een dringend appèl van het toenmalige stadsbestuur. Dat ging prat op de verdraagzaamheid van de Gouwenaars. De vrijheid van de ander beschadig je niet – een belangrijke les. 

Met succes: de kunstschatten werden in veiligheid gebracht, waaronder vijf altaarstukken die later in Museum Gouda belandden. Daar zijn ze sinds 1872 (toen Gouda 600 jaar stadsrechten vierden; het jubileum werd aangegrepen als moment om de historische stukken op te snorren en samen te brengen, waaronder de altaarstukken. Zo ontstond twee jaar later het Museum Gouda) nog steeds te bewonderen.  De schilderijen van Pieter Pietersz. en Pieter Pourbus behoren tot de topstukken van het vlakbij de kerk gevestigde museum.

Gouda750

En nu zijn ze dus terug in de St.-Jan. Niet voor altijd, maar voor enkele maanden. Deze ‘Omgekeerde Beeldenstorm’ is onderdeel van Gouda750, de viering van 750 jaar stadsrechten. Doordat dergelijke monumentale schilderijen alleen in Gouda bewaard zijn gebleven, is dat uniek voor Nederland.

‘Beleef het wonder van Gouda’ heet de tentoonstelling, want dat is het eigenlijk. Een wonder is het dus ook dat al die altaarstukken bewaard zijn gebleven en nu enkele maanden de kerk meer eventjes een katholiek aanzien geven. 

En beleven doe je het ook. De altaarstukken hangen in de kerk niet aan muren, maar op plekken waar eeuwen geleden altaren stonden. In de hoogtijdagen van de katholieke functie van de kerk waren er bijna twintig (!) alteren in de kerk, waaronder her hoofdaltaar in het koorgedeelte, gewijd aan Johannes de Doper, de beschermheilige van de kerk en de schutspatroon van Gouda. Om het katholieke beeld te completren hangt er een klein beetje een wierooklucht in de buurt van een enkel altaarstuk. 

Cartons

Beleef het Wonder van Gouda is een dubbeltentoonstelling. De kapel van het museum, waar de altaarstukken gewoonlijk hangen, zijn nu werktekeningen of cartons van de gebrandschilderde ramen in de St.-Jan te bewonderen. Ook al een unieke schat van Gouda. De tekeningen zijn op ware grootte gemaakt, schaal 1:1 dus. Een bijzondere kans om ze te bewonderen in deze setting, want na de tentoonstelling gaan ze weer terug in de kluizen van de kerk.

Complimenten voor de opzet van de dubbele tentoonstelling. Zowel in de kerk als in museum is er een audiotour, een videotour met gebaren en op gezette tijden zijn er gidsen (in historische kledij) die tegen een extra bijdrage een uitleg verzorgen. Volgens mij wordt het mede door de vele publiciteit en social media een drukte van belang voor zowel kerk als museum deze zomer.

Hieronder twee filmpjes, waaronder een met meer foto’s da die ik op deze weblog laten zien vanwege ruimtebeperkingen. 

Op het dak van de kerk

Vanochtend op het dak van de St.-Janskerk in Gouda gelopen. Fantastisch. Wel wat heiig aan de horizon, dus niet al te best zicht op Rotterdam.

De wandeling over het dak is een bijkomend onderdeel van de voering Gouda 750 jaar stadsrechten.

Bijkomend, want er moest toch al een flinke steiger worden gebouwd aan de kerk vanwege renovatie kleinere toren halverwege de kerk. Door die steigers groter te maken, is er nu tot half september voor het publiek de mogelijkheid het dak te betreden,

Je moet geen hoogtevrees hebben en het weer moet je gunstig gezind zijn voor een uitzicht richting Rotterdam en Utrecht bijvoorbeeld. Maar het zicht vanaf grote hoogte op Gouda zelf en natuurlijk ook op mijn eigen huis (op steenworp afstand van de kerk) is al prachtig.

Voor 8,45 euro mag je in de kerk via de trap langs het grote orgel naar het dak en via de goot naar het platform rond het kleine torentje. Kerk werkt met een tijdslot om te voorkomen dat het te druk wordt boven. Maar eenmaal boven wordt je niet opgejaagd, je hebt meer dan voldoende tijd om om je heen te kijken en te fotograferen en te filmen.

Zo gaaf, ik ga deze zomer nog wel een paar keer naar boven.

Bekijk hieronder een filmpje van vanochtend:

400 jaar oude ‘drone-opname’ van Leiden

Op ooghoogte – letterlijk – vandaag details bekeken van een van de gebrandschilderde ramen (glas-in-lood) in de St.-Jan, het monumentale kerkgebouw in mijn ‘achtertuin’ in Gouda.

Een eenmalige actie van de kerk (nog als zodanig in gebruik, maar ook museum) ter gelegenheid van de heropening van de Nederlandse (binnen)musea. Na een sluitingsperiode van bijna een half jaar én diverse beperkende maatregelen kan het publiek weer genieten van cultuur. De Museumvereniging en het Nationaal Theater Fonds organiseren de cultuurbrede campagne: Mooier dan ooit. Deze ludieke actie is hier onderdeel van.

Met een gesponsorde hoogwerker, kan het publiek mee omhoog, tot bijna de bovenzijde van het raam. En dat is hoog. Het gebrandschilderde raam begint op enkele meters hoogte en is zelf ruim elf meter hoog.

Ooghoogte
Het bezoek op hoogte is bij glas 25, het Ontzet van Leiden. Deze en de ander 71 andere gebrandschilderde ramen in de langste kerk van Nederland natuurlijk al vaker gezien, maar nooit letterlijk op ooghoogte. Je ziet nu details die anders vanaf de grond verborgen blijven.

OK, je kunt afbeeldingen opzoeken op internet en waarschijnlijk heft de kerk er ook ansichtkaarten van, maar nu met eigen ogen aanschouwen wat de ontwerper (de Leidse burgemeester Isaac Claesz. van Swanenburg) en de makers, de Delftse glazeniers/glasschilders Dirck Jansz. Verheyden en na diens overlijden in 1603 zijn leerling Dirck Reiniersz. van Douwe) vierhonderd jaar geleden hebben bedacht en uitgevoerd is vele malen indrukwekkender.

Je ziet een Hollandse lucht met daaronder een wel erg waterrijk landschap. Twee steden spelen hier de hoofdrol. Bovenaan in de verte is de stad Leiden te zien, linksonder met de torens en de molen de stad Delft. Het geheel oogt als met een drone gemaakt.

Geuzen
Anders dan de naam wellicht doet vermoeden, is het glas of raam geschonken door de stad Delft. Het stadsbestuur koos het spectaculaire Leidens ontzet als onderwerp, omdat deze succesvolle militaire operatie van de geuzen onder leiding van prins Willem van Oranje vanuit Delft over het water werd uitgevoerd. Tegen de zin van het grootste deel van de bevolking had de Prins verordonneerd het hele gebied tussen Leiden, Delft en Gouda onderwater te zetten.

In de jaren voor 1601 besloot Leiden aan Gouda een glas te schenken met de parallel uit de Bijbel van ‘Het Ontzet van Samaria’ (Glas 26). Later koos Delft voor ‘Het ontzet van Leiden’.

Het bijzondere van al deze ramen is dat alle ontwerptekeningen of cartons (schaal 1:1) bewaard zijn gebleven. Ze liggen onder goede condities opgerold in een kluis van de kerk. Bij toerbeurt worden delen tentoongesteld in het naast de kerk gevestigde Museum Gouda.

Bekijk hieronder een kort filmpje, gemaakt vanaf de hoogwerker, met details van het gebrandschilderde raam Ontzet van Leiden.

Draaiorgel in kerk

Draaiorgelmuziek zaterdagmiddag in de St.-Janskerk in Gouda. Concert op verschillende draaiorgels van Gouwenaar Adrie Vergeer, onder andere de Lekkerkerker, afgewisseld door werken op het Moreau hoofdorgel door Gerben Budding.

Hieronder twee fraaie stukken uit het concert. Tot mijn verrassing (ik had geen programmablaadje) klonk daar ineens uit De Lekkerkerker de Highland Cathedral, een van mijn favo Schotse muziekstukken als het op de doedelzak aankomt. Hoewel, Schots… Het blijkt veertig jaar geleden te zijn gecomponeerd door twee Duitse componisten. Weer een illusie armer. Maar het werk is er niet minder onder.

Daarna een opname op het kerkorgel met variaties, inclusief weer een stukje Highland Cathedral.

Draaiorgelmuziek zaterdagmiddag in de St.-Janskerk in Gouda. Concert op verschillende draaiorgels van Gouwenaar Adrie Vergeer, onder andere de Lekkerkerker, afgewisseld door werken op het Moreau hoofdorgel door Gerben Budding.

Hieronder twee fraaie stukken uit het concert. Tot mijn verrassing (ik had geen programmablaadje) klonk daar ineens uit De Lekkerkerker de Highland Cathedral, een van mijn favo Schotse muziekstukken als het op de doedelzak aankomt. Hoewel, Schots… Het blijkt veertig jaar geleden te zijn gecomponeerd door twee Duitse componisten. Weer een illusie armer. Maar het werk is er niet minder onder.

Daarna een opname op het kerkorgel met variaties, inclusief weer een stukje Highland Cathedral.

Puffinnest en het coronavirus

Ook het Puffinnest heeft maatregelen genomen tegen het coronavirus. Thuiswerken is het credo bij de krant. Lees: credo = verplicht; redactie is off limit.
Dat is nu voor een dag leuk om te doen, maar (ten minste) drie weken… Zeker nu je met collega’s aan zelfde onderwerpen/verhalen werkt, mis je het directe contact voor puffincorona kleinoverleg.  Je vraagt over het bureaublok heen toch net iets ff gemakkelijker aan een collega, dan wer te moeten Appen of mailen.
En Google Hangouts (de Googlevariant op Skype) is leuk om te overleggen, maar het haalt het niet bij het echte overleg. Maar goed, het is ff niet anders.

Nadeel waar ik ff aan moet wennen: de ringtone van mijn werktelefoon is het klokkenspel van het stadhuis van Gouda. En elke keer als ik door de ramen (enkelglas, want monument dus dubbelglas is verboden) het stadhuismelodietje hoor, denk ik dat ik gebeld word…

Ook kerkenraadsvergadering (ook met corona op de agenda) vanavond laat ik aan mij voorbijgaan. Wil niet het risico lopen het virus op te lopen en niet meer inzetbaar te zijn voor het werk dat voor brood op de plank zorgt. Nog afgezien van de mogelijke gevolgen van het oplopen van het virus zelf.

Eén niet te onderschatten voordeel is er wel. Door thuis te werken, kun je je beter concentreren. Je wordt niet afgeleid door onderling overleg van collega’s in je nabijheid. Het is efficiënter. Maar ik weet niet of die ‘plus’ lang opweegt tegen het gemis van de fysieke nabijheid van collega’s met wie je samen de krant maakt. En met de mensen met wie je samen je kerkelijk gemeente/kerkenraad vormt.

Het wordt  stiller om mij heen, verneem ik net. TUI, het reisbureau onder mijn appartement sluit tot eind maart de deuren. Ik heb dus voorlopig geen dames onder mij werken…

Apen op de rots

Superlekker weer (zon, behaaglijk warm). Alleen dat zou al een reden zijn geweest voor een lang weekeinde Gibraltar, het zuidelijkste puntje van het Iberisch Schiereiland. En volgens de Grieks mythologie een van de twee zuilen van Hercules.
De echte reden was de classisvergadering van mijn kerk, de Church of Scotland. Die wordt (vanwege de grote afstanden tussen onze lokale kerken) tweemaal per jaar gehouden, in hoofdfoto 2 kleinmaart en oktober.

Dit keer dus in Gibraltar, met als gastkerk St. Andrews. Ben hier jaren geleden al een keer geweest voor kerk kleineen clasissvergadering. Een hernieuwde kennismaking dus. Ik zal jullie hier niet vermoeien met saaie details van de vergaderingen op vrijdag en zaterdag. Alleen dat er extra vrije tijd was. Door omstandigheden ontbraken verschillende mensen. Dus een report minder te bespreken en ook minder lange toespraken. Kortom op zaterdag al om 13.30 uur klaar i.p.v. gemiddeld 16.00 uur. Mijn aandeel: commissievergadering op vrijdagochtend, toespraak op vrijdagavond en op zaterdag een presentatie van de publiciteit die we als internationale classis hebben gegenereerd in het kerkblad van de Church of Scotland en op de websites, Facebook Twitter en Instagram van dezelfde kerk en het kerkblad.

‘Vroeg’ stoppen op zaterdag was dit keer allesbehalve een straf. Had ik al verteld dat het prachtig weer was in Gibraltar? De vrijdagmiddag ben ik altijd vrij (vergadering dagelijks bestuur en de commissievoorziters en daar hoor ik niet bij), dus volop tijd om in een heerlijke zonnetje jasloos door Hotelkamer kleinGibraltar te wandelen.

De vrijdagmiddag gebruikt om in Morrisons wat Britse bacon in te slaan voor thuis. En verder op balkon van mijn hotelkamer (het kleine rode cirkeltje op de foto is balkon van mijn kamer) een kleur op het gezicht te krijgen.

De grote foto boven dit verhaal is het uitzicht vanaf mijn balkon, met in het midden de zes hectare grote en twee eeuwen oude Botanische tuin van Gibraltar. In 1816 aangelegd in opdracht van de Britse gouverneur van Gibraltar, generaal George Don. Het was zijn bedoeling dat de soldaten gestationeerd in het fort een aangename recreatiegebied tot hun beschikking hadden wanneer ze vrij waren. Ook andere bewoners van Gibraltar mochten hier genieten, beschermd tegen de extreme hitte van de zon. Op de achtergrond van de foto de Straat van Gibraltar.apen klein

De zaterdagmiddag met de kabelbaan naar boven op de 200 miljoen jaar oude  Rots van Gibraltar pal achter mijn hotel. De berberapen (makaken) bezocht (die brutaal azen op eventueel eten in je jas of rugzak).
De legende gaat dat zolang er apen op de rots leven, Gibraltar in handen blijft van de Britten. De Britten doen er dus alles aan om ervoor te zorgen dat de apen op de rots blijven.
Ook genoten van het fenomenale uitzicht. Geen wolkje aan de lucht, dus zo ver kijken als het oog reikt.

Ook bijzonder: vanwege het mooie weer zondagmiddag van kerk naar luchthaven gelopen. Klein runway kleinhalfuurtje met als bonus dat je via de Winston Churchill Avenue de landingsbaan moet krusien om van de stad naar het luchthavengebouw te gaan. Als er een vliegtuig komt of vertrekt? Dan gaan de slagbomen omlaag, net als bij een spoorwegovergang. Leuk om eens legaal over de landingsbaan te mogen wandelen.

Bij de classisvergaderingen zelf gaat het niet alleen om de officiële kerkbeslommeringen, ze zijn ook een goede gelegenheid om banden aan te halen met predikanten en ouderlingen van de verschillende kerken in dit regioverband. Een fantastische ploeg mensen die zich samen inzetten voor onze kerken. menu kleinEen vriendenclub, iets dat zich vooral uit tijdens de diners op vrijdag- en zaterdagavond. Zeker ook voor de predikanten, want die zien alleen over het algemeen ook niet vaak. De kerkregio is immers zeer groot: van Bochum in het noordoosten en Amsterdam in het noordwesten tot Malta in het zuidoosten en Lissabon in het zuidwesten. En dan de kerken nog Colombo (Sri Lanka) en Bermuda.

De volgende bijeenkomst is in het tweede weekeinde van oktober, dan in Boedapest. Ook een hernieuwde kennismaking. Ik kijk er al naar uit.

Filmpje van de apen op de Rots van Gibraltar

 

En een filmpje van het kruisen van de start- en landingsbaan van Gibraltar International Airport

In de stad van de reformatie

Het nuttige met het aangename verenigen heet het. Ik heb het de afgelopen dagen gedaan in de op een na grootste Zwitserse stad Genève. De International Presbytery geneve rivier klein(internationale classis) van mijn kerk houdt tweemaal per jaar een classis vergadering bij een van de tot de classis of presbytery behorende kerken als gastvrouw optreedt. Dit keer in Genève.

Ben er in 2013 voor het eerst geweest voor zo’n vergadering. Verschil met toen: ik was een vreemdeling in Jeruzalem. Ik kende niemand van de andere kerken. Maar net als in mijn kerk in Rotterdam werd er ook toen alles aan gedaan om nieuwelingen welkom te heten en op te nemen in de groep.

kerkraam kleinTijdens de vergadering (commissiebijeenkomst vrijdagochtend en de algemene vergadering op vrijdagavond en zaterdag) gaat het over zaken die alle kerkenauditoire klein in de presbytery raken: het gemeenteleven, financiën, gebouwenbeheer, vacatures, zendingsprojecten, publiciteit en noem maar op. Daar zal ik jullie hier niet mee vermoeien.

Plaats van handeling is het uit de vijftiende eeuw daterende Auditoire de Calvin, het gebouw van de Schotse kerk. Een sobere, maar fraaie kerk. Typisch protestants. En anders dan de er naast staande grote Cathedrale St. Pierre. Maar gelet op de grootte van de kerkgemeenschap zal de Schotse kerk van Genève er niet rouwig om zijn dat zij het met een kleiner exemplaar moet doen. De kathedraal is donker (weinig cathedral st pierre 2 kleinlicht via de ramen naar binnen) en zo groot dat je er op een zondag verloren zou voelen. Maar de kathedraal is wel mooi, zowel van binnen als van buiten.

De vrijdagmiddag (als het ‘bestuur’ vergadert), is voor de classisleden ter vrije besteding. Ik heb die tijd gebruikt om onder een strakblauwe lucht Genève opnieuw te ontdekken.
De oude stad, waar ook de Schotse kerk en de kathedraal zijn gevestigd, is geweldig. Veel mooier in mijn optiek dan het mondaine stadsdeel direct aan het Meer van Genève (hier ook wel Lac Lémans geheten) en rond de Rhône. Hoogteverschillen, oude gebouwen. Vele historie, je kunt er de reformatie proeven.
Ik overdrijf niet. In het café kun je Calvijn bier (‘Calvinus’) bestellen.

Net buiten de oude stad is de reformatie nadrukkelijk aanwezig. De 100 meter lange Muur der hervormers in het Parc des Bastions is indrukwekkend. In 1909 gebouwd terhervormers klein gelegenheid van de 400ste verjaardag van Johannes Calvijn en de 250ste verjaardag van de universiteit van Genève die door hem is gesticht.
Centraal staan de vier meer dan levensgrote kerkhervormers Guillaume Farel, Johannes Calvijn, Theodore de Bèze en John Knox. Calvijn wordt als de belangrijkste beschouwd, afgaand op de het iets grotere formaat en het stapje naar voren dat hij doet in de beeldengroep. Mijn Nederlandse kerk voorheen was meer ‘van Calvijn’, terwijl mijn Schotse kerk ‘luistert’ naar de Schotse hervormer John Knox.
Wie meer wil weten over Genève en de reformatie moet hier klikken.

UN pleinMet de bus (hotel leverde een gratis bus- en treinpas voor de duur van het verblijf) nog even kort ritje naar het complex van de Verenigde Naties. Prachtig gelegen. Schitterend plein met omhoog schietende waterstralen en het ruim tien meter grote kunstwerk Broken chair (1997), een stille aanklacht tegen landmijnen en UN kleinclusterbommen.

De zaterdagse lunchpauze (ik lunch niet en vind het vreemd om aan tafel tussen etende mensen te zitten) nog even naar het Meer van Genève gelopen en het aangrenzende stadspark Jardin Anglais bezocht. Had ik al gezegd dat het dezer dagen prachtig weer was in Genève? Het was er heerlijk toeven in het half uurtje dat ik er kon rondstruinen.
versoix klein

Vanwege de torenhoge hotelkosten, verbleef het kerkgezelschap in Versoix, op vijftien minuten gaans per trein. Schitterend hotel, met uitzicht op het Meer van Genève. Al moest ik er vanuit mijn kamer wel wat moeite voor doen om het meer te zien. Goede voorzieningen, hulpvaardig personeel, puik ontbijt, kortom, alles wat je nodig hebt voor een (vergader)bezoek van een paar dagen.

Na de zondagse dienst in Auditoire de Calvin met enkele gemeenteleden gesproken, onder wie een dame op leeftijd. Ze zat wat stil en alleen, maar binnen paar minuten bleken we iets gemeenschappelijks te hebben. Ze is decennia lang actief geweest als journaliste. Zowel in Engeland waar ze aanvankelijk woonde, als in Genève. Ze fleurde op door met iemand uit hetzelfde vak over haar werkzame leven te kunnen praten. Een boeiend gesprek.

Pluim nog voor de KLM. OK, de net 100 geworden luchtvaartmaatschappij was vergetenMeer van Geneve klein mijn koffer in het vliegtuig naar Zwitserland te stoppen. Kreeg daar bij aankomst (nadat ik al tijdje vruchteloos naar de bagageband had gekeken) een sms-je over. Kon een online formulier invullen met adres waar ik verbleef. Koffer ging mee op volgende vlucht naar Genève en werd in de loop van de avond afgeleverd in hotel. Tot tevredenheid opgelost. Of KLM iets wilde goedmaken weet ik niet. Feit is dat bij aankomst op Schiphol op terugreis mijn koffer als eerste op de bagageband belandde.
Ook hulde voor mijn huisarts en apotheek in Versoix. Al mijn medicijnen zaten in koffer. Binnen uur na melding bij huisarts, kon ik in apotheek voorraadje van alle pillen ophalen.

Volgende kerkvergadering is in maart 2020. Dan vertoef ik in Gibraltar.

Hieronder korte film van Geneve

En hier nog een klein foto album: