Categorie: Kerk

Op het dak van de kerk

Vanochtend op het dak van de St.-Janskerk in Gouda gelopen. Fantastisch. Wel wat heiig aan de horizon, dus niet al te best zicht op Rotterdam.

De wandeling over het dak is een bijkomend onderdeel van de voering Gouda 750 jaar stadsrechten.

Bijkomend, want er moest toch al een flinke steiger worden gebouwd aan de kerk vanwege renovatie kleinere toren halverwege de kerk. Door die steigers groter te maken, is er nu tot half september voor het publiek de mogelijkheid het dak te betreden,

Je moet geen hoogtevrees hebben en het weer moet je gunstig gezind zijn voor een uitzicht richting Rotterdam en Utrecht bijvoorbeeld. Maar het zicht vanaf grote hoogte op Gouda zelf en natuurlijk ook op mijn eigen huis (op steenworp afstand van de kerk) is al prachtig.

Voor 8,45 euro mag je in de kerk via de trap langs het grote orgel naar het dak en via de goot naar het platform rond het kleine torentje. Kerk werkt met een tijdslot om te voorkomen dat het te druk wordt boven. Maar eenmaal boven wordt je niet opgejaagd, je hebt meer dan voldoende tijd om om je heen te kijken en te fotograferen en te filmen.

Zo gaaf, ik ga deze zomer nog wel een paar keer naar boven.

Bekijk hieronder een filmpje van vanochtend:

400 jaar oude ‘drone-opname’ van Leiden

Op ooghoogte – letterlijk – vandaag details bekeken van een van de gebrandschilderde ramen (glas-in-lood) in de St.-Jan, het monumentale kerkgebouw in mijn ‘achtertuin’ in Gouda.

Een eenmalige actie van de kerk (nog als zodanig in gebruik, maar ook museum) ter gelegenheid van de heropening van de Nederlandse (binnen)musea. Na een sluitingsperiode van bijna een half jaar én diverse beperkende maatregelen kan het publiek weer genieten van cultuur. De Museumvereniging en het Nationaal Theater Fonds organiseren de cultuurbrede campagne: Mooier dan ooit. Deze ludieke actie is hier onderdeel van.

Met een gesponsorde hoogwerker, kan het publiek mee omhoog, tot bijna de bovenzijde van het raam. En dat is hoog. Het gebrandschilderde raam begint op enkele meters hoogte en is zelf ruim elf meter hoog.

Ooghoogte
Het bezoek op hoogte is bij glas 25, het Ontzet van Leiden. Deze en de ander 71 andere gebrandschilderde ramen in de langste kerk van Nederland natuurlijk al vaker gezien, maar nooit letterlijk op ooghoogte. Je ziet nu details die anders vanaf de grond verborgen blijven.

OK, je kunt afbeeldingen opzoeken op internet en waarschijnlijk heft de kerk er ook ansichtkaarten van, maar nu met eigen ogen aanschouwen wat de ontwerper (de Leidse burgemeester Isaac Claesz. van Swanenburg) en de makers, de Delftse glazeniers/glasschilders Dirck Jansz. Verheyden en na diens overlijden in 1603 zijn leerling Dirck Reiniersz. van Douwe) vierhonderd jaar geleden hebben bedacht en uitgevoerd is vele malen indrukwekkender.

Je ziet een Hollandse lucht met daaronder een wel erg waterrijk landschap. Twee steden spelen hier de hoofdrol. Bovenaan in de verte is de stad Leiden te zien, linksonder met de torens en de molen de stad Delft. Het geheel oogt als met een drone gemaakt.

Geuzen
Anders dan de naam wellicht doet vermoeden, is het glas of raam geschonken door de stad Delft. Het stadsbestuur koos het spectaculaire Leidens ontzet als onderwerp, omdat deze succesvolle militaire operatie van de geuzen onder leiding van prins Willem van Oranje vanuit Delft over het water werd uitgevoerd. Tegen de zin van het grootste deel van de bevolking had de Prins verordonneerd het hele gebied tussen Leiden, Delft en Gouda onderwater te zetten.

In de jaren voor 1601 besloot Leiden aan Gouda een glas te schenken met de parallel uit de Bijbel van ‘Het Ontzet van Samaria’ (Glas 26). Later koos Delft voor ‘Het ontzet van Leiden’.

Het bijzondere van al deze ramen is dat alle ontwerptekeningen of cartons (schaal 1:1) bewaard zijn gebleven. Ze liggen onder goede condities opgerold in een kluis van de kerk. Bij toerbeurt worden delen tentoongesteld in het naast de kerk gevestigde Museum Gouda.

Bekijk hieronder een kort filmpje, gemaakt vanaf de hoogwerker, met details van het gebrandschilderde raam Ontzet van Leiden.

Draaiorgel in kerk

Draaiorgelmuziek zaterdagmiddag in de St.-Janskerk in Gouda. Concert op verschillende draaiorgels van Gouwenaar Adrie Vergeer, onder andere de Lekkerkerker, afgewisseld door werken op het Moreau hoofdorgel door Gerben Budding.

Hieronder twee fraaie stukken uit het concert. Tot mijn verrassing (ik had geen programmablaadje) klonk daar ineens uit De Lekkerkerker de Highland Cathedral, een van mijn favo Schotse muziekstukken als het op de doedelzak aankomt. Hoewel, Schots… Het blijkt veertig jaar geleden te zijn gecomponeerd door twee Duitse componisten. Weer een illusie armer. Maar het werk is er niet minder onder.

Daarna een opname op het kerkorgel met variaties, inclusief weer een stukje Highland Cathedral.

Draaiorgelmuziek zaterdagmiddag in de St.-Janskerk in Gouda. Concert op verschillende draaiorgels van Gouwenaar Adrie Vergeer, onder andere de Lekkerkerker, afgewisseld door werken op het Moreau hoofdorgel door Gerben Budding.

Hieronder twee fraaie stukken uit het concert. Tot mijn verrassing (ik had geen programmablaadje) klonk daar ineens uit De Lekkerkerker de Highland Cathedral, een van mijn favo Schotse muziekstukken als het op de doedelzak aankomt. Hoewel, Schots… Het blijkt veertig jaar geleden te zijn gecomponeerd door twee Duitse componisten. Weer een illusie armer. Maar het werk is er niet minder onder.

Daarna een opname op het kerkorgel met variaties, inclusief weer een stukje Highland Cathedral.

Puffinnest en het coronavirus

Ook het Puffinnest heeft maatregelen genomen tegen het coronavirus. Thuiswerken is het credo bij de krant. Lees: credo = verplicht; redactie is off limit.
Dat is nu voor een dag leuk om te doen, maar (ten minste) drie weken… Zeker nu je met collega’s aan zelfde onderwerpen/verhalen werkt, mis je het directe contact voor puffincorona kleinoverleg.  Je vraagt over het bureaublok heen toch net iets ff gemakkelijker aan een collega, dan wer te moeten Appen of mailen.
En Google Hangouts (de Googlevariant op Skype) is leuk om te overleggen, maar het haalt het niet bij het echte overleg. Maar goed, het is ff niet anders.

Nadeel waar ik ff aan moet wennen: de ringtone van mijn werktelefoon is het klokkenspel van het stadhuis van Gouda. En elke keer als ik door de ramen (enkelglas, want monument dus dubbelglas is verboden) het stadhuismelodietje hoor, denk ik dat ik gebeld word…

Ook kerkenraadsvergadering (ook met corona op de agenda) vanavond laat ik aan mij voorbijgaan. Wil niet het risico lopen het virus op te lopen en niet meer inzetbaar te zijn voor het werk dat voor brood op de plank zorgt. Nog afgezien van de mogelijke gevolgen van het oplopen van het virus zelf.

Eén niet te onderschatten voordeel is er wel. Door thuis te werken, kun je je beter concentreren. Je wordt niet afgeleid door onderling overleg van collega’s in je nabijheid. Het is efficiënter. Maar ik weet niet of die ‘plus’ lang opweegt tegen het gemis van de fysieke nabijheid van collega’s met wie je samen de krant maakt. En met de mensen met wie je samen je kerkelijk gemeente/kerkenraad vormt.

Het wordt  stiller om mij heen, verneem ik net. TUI, het reisbureau onder mijn appartement sluit tot eind maart de deuren. Ik heb dus voorlopig geen dames onder mij werken…

Apen op de rots

Superlekker weer (zon, behaaglijk warm). Alleen dat zou al een reden zijn geweest voor een lang weekeinde Gibraltar, het zuidelijkste puntje van het Iberisch Schiereiland. En volgens de Grieks mythologie een van de twee zuilen van Hercules.
De echte reden was de classisvergadering van mijn kerk, de Church of Scotland. Die wordt (vanwege de grote afstanden tussen onze lokale kerken) tweemaal per jaar gehouden, in hoofdfoto 2 kleinmaart en oktober.

Dit keer dus in Gibraltar, met als gastkerk St. Andrews. Ben hier jaren geleden al een keer geweest voor kerk kleineen clasissvergadering. Een hernieuwde kennismaking dus. Ik zal jullie hier niet vermoeien met saaie details van de vergaderingen op vrijdag en zaterdag. Alleen dat er extra vrije tijd was. Door omstandigheden ontbraken verschillende mensen. Dus een report minder te bespreken en ook minder lange toespraken. Kortom op zaterdag al om 13.30 uur klaar i.p.v. gemiddeld 16.00 uur. Mijn aandeel: commissievergadering op vrijdagochtend, toespraak op vrijdagavond en op zaterdag een presentatie van de publiciteit die we als internationale classis hebben gegenereerd in het kerkblad van de Church of Scotland en op de websites, Facebook Twitter en Instagram van dezelfde kerk en het kerkblad.

‘Vroeg’ stoppen op zaterdag was dit keer allesbehalve een straf. Had ik al verteld dat het prachtig weer was in Gibraltar? De vrijdagmiddag ben ik altijd vrij (vergadering dagelijks bestuur en de commissievoorziters en daar hoor ik niet bij), dus volop tijd om in een heerlijke zonnetje jasloos door Hotelkamer kleinGibraltar te wandelen.

De vrijdagmiddag gebruikt om in Morrisons wat Britse bacon in te slaan voor thuis. En verder op balkon van mijn hotelkamer (het kleine rode cirkeltje op de foto is balkon van mijn kamer) een kleur op het gezicht te krijgen.

De grote foto boven dit verhaal is het uitzicht vanaf mijn balkon, met in het midden de zes hectare grote en twee eeuwen oude Botanische tuin van Gibraltar. In 1816 aangelegd in opdracht van de Britse gouverneur van Gibraltar, generaal George Don. Het was zijn bedoeling dat de soldaten gestationeerd in het fort een aangename recreatiegebied tot hun beschikking hadden wanneer ze vrij waren. Ook andere bewoners van Gibraltar mochten hier genieten, beschermd tegen de extreme hitte van de zon. Op de achtergrond van de foto de Straat van Gibraltar.apen klein

De zaterdagmiddag met de kabelbaan naar boven op de 200 miljoen jaar oude  Rots van Gibraltar pal achter mijn hotel. De berberapen (makaken) bezocht (die brutaal azen op eventueel eten in je jas of rugzak).
De legende gaat dat zolang er apen op de rots leven, Gibraltar in handen blijft van de Britten. De Britten doen er dus alles aan om ervoor te zorgen dat de apen op de rots blijven.
Ook genoten van het fenomenale uitzicht. Geen wolkje aan de lucht, dus zo ver kijken als het oog reikt.

Ook bijzonder: vanwege het mooie weer zondagmiddag van kerk naar luchthaven gelopen. Klein runway kleinhalfuurtje met als bonus dat je via de Winston Churchill Avenue de landingsbaan moet krusien om van de stad naar het luchthavengebouw te gaan. Als er een vliegtuig komt of vertrekt? Dan gaan de slagbomen omlaag, net als bij een spoorwegovergang. Leuk om eens legaal over de landingsbaan te mogen wandelen.

Bij de classisvergaderingen zelf gaat het niet alleen om de officiële kerkbeslommeringen, ze zijn ook een goede gelegenheid om banden aan te halen met predikanten en ouderlingen van de verschillende kerken in dit regioverband. Een fantastische ploeg mensen die zich samen inzetten voor onze kerken. menu kleinEen vriendenclub, iets dat zich vooral uit tijdens de diners op vrijdag- en zaterdagavond. Zeker ook voor de predikanten, want die zien alleen over het algemeen ook niet vaak. De kerkregio is immers zeer groot: van Bochum in het noordoosten en Amsterdam in het noordwesten tot Malta in het zuidoosten en Lissabon in het zuidwesten. En dan de kerken nog Colombo (Sri Lanka) en Bermuda.

De volgende bijeenkomst is in het tweede weekeinde van oktober, dan in Boedapest. Ook een hernieuwde kennismaking. Ik kijk er al naar uit.

Filmpje van de apen op de Rots van Gibraltar

 

En een filmpje van het kruisen van de start- en landingsbaan van Gibraltar International Airport

In de stad van de reformatie

Het nuttige met het aangename verenigen heet het. Ik heb het de afgelopen dagen gedaan in de op een na grootste Zwitserse stad Genève. De International Presbytery geneve rivier klein(internationale classis) van mijn kerk houdt tweemaal per jaar een classis vergadering bij een van de tot de classis of presbytery behorende kerken als gastvrouw optreedt. Dit keer in Genève.

Ben er in 2013 voor het eerst geweest voor zo’n vergadering. Verschil met toen: ik was een vreemdeling in Jeruzalem. Ik kende niemand van de andere kerken. Maar net als in mijn kerk in Rotterdam werd er ook toen alles aan gedaan om nieuwelingen welkom te heten en op te nemen in de groep.

kerkraam kleinTijdens de vergadering (commissiebijeenkomst vrijdagochtend en de algemene vergadering op vrijdagavond en zaterdag) gaat het over zaken die alle kerkenauditoire klein in de presbytery raken: het gemeenteleven, financiën, gebouwenbeheer, vacatures, zendingsprojecten, publiciteit en noem maar op. Daar zal ik jullie hier niet mee vermoeien.

Plaats van handeling is het uit de vijftiende eeuw daterende Auditoire de Calvin, het gebouw van de Schotse kerk. Een sobere, maar fraaie kerk. Typisch protestants. En anders dan de er naast staande grote Cathedrale St. Pierre. Maar gelet op de grootte van de kerkgemeenschap zal de Schotse kerk van Genève er niet rouwig om zijn dat zij het met een kleiner exemplaar moet doen. De kathedraal is donker (weinig cathedral st pierre 2 kleinlicht via de ramen naar binnen) en zo groot dat je er op een zondag verloren zou voelen. Maar de kathedraal is wel mooi, zowel van binnen als van buiten.

De vrijdagmiddag (als het ‘bestuur’ vergadert), is voor de classisleden ter vrije besteding. Ik heb die tijd gebruikt om onder een strakblauwe lucht Genève opnieuw te ontdekken.
De oude stad, waar ook de Schotse kerk en de kathedraal zijn gevestigd, is geweldig. Veel mooier in mijn optiek dan het mondaine stadsdeel direct aan het Meer van Genève (hier ook wel Lac Lémans geheten) en rond de Rhône. Hoogteverschillen, oude gebouwen. Vele historie, je kunt er de reformatie proeven.
Ik overdrijf niet. In het café kun je Calvijn bier (‘Calvinus’) bestellen.

Net buiten de oude stad is de reformatie nadrukkelijk aanwezig. De 100 meter lange Muur der hervormers in het Parc des Bastions is indrukwekkend. In 1909 gebouwd terhervormers klein gelegenheid van de 400ste verjaardag van Johannes Calvijn en de 250ste verjaardag van de universiteit van Genève die door hem is gesticht.
Centraal staan de vier meer dan levensgrote kerkhervormers Guillaume Farel, Johannes Calvijn, Theodore de Bèze en John Knox. Calvijn wordt als de belangrijkste beschouwd, afgaand op de het iets grotere formaat en het stapje naar voren dat hij doet in de beeldengroep. Mijn Nederlandse kerk voorheen was meer ‘van Calvijn’, terwijl mijn Schotse kerk ‘luistert’ naar de Schotse hervormer John Knox.
Wie meer wil weten over Genève en de reformatie moet hier klikken.

UN pleinMet de bus (hotel leverde een gratis bus- en treinpas voor de duur van het verblijf) nog even kort ritje naar het complex van de Verenigde Naties. Prachtig gelegen. Schitterend plein met omhoog schietende waterstralen en het ruim tien meter grote kunstwerk Broken chair (1997), een stille aanklacht tegen landmijnen en UN kleinclusterbommen.

De zaterdagse lunchpauze (ik lunch niet en vind het vreemd om aan tafel tussen etende mensen te zitten) nog even naar het Meer van Genève gelopen en het aangrenzende stadspark Jardin Anglais bezocht. Had ik al gezegd dat het dezer dagen prachtig weer was in Genève? Het was er heerlijk toeven in het half uurtje dat ik er kon rondstruinen.
versoix klein

Vanwege de torenhoge hotelkosten, verbleef het kerkgezelschap in Versoix, op vijftien minuten gaans per trein. Schitterend hotel, met uitzicht op het Meer van Genève. Al moest ik er vanuit mijn kamer wel wat moeite voor doen om het meer te zien. Goede voorzieningen, hulpvaardig personeel, puik ontbijt, kortom, alles wat je nodig hebt voor een (vergader)bezoek van een paar dagen.

Na de zondagse dienst in Auditoire de Calvin met enkele gemeenteleden gesproken, onder wie een dame op leeftijd. Ze zat wat stil en alleen, maar binnen paar minuten bleken we iets gemeenschappelijks te hebben. Ze is decennia lang actief geweest als journaliste. Zowel in Engeland waar ze aanvankelijk woonde, als in Genève. Ze fleurde op door met iemand uit hetzelfde vak over haar werkzame leven te kunnen praten. Een boeiend gesprek.

Pluim nog voor de KLM. OK, de net 100 geworden luchtvaartmaatschappij was vergetenMeer van Geneve klein mijn koffer in het vliegtuig naar Zwitserland te stoppen. Kreeg daar bij aankomst (nadat ik al tijdje vruchteloos naar de bagageband had gekeken) een sms-je over. Kon een online formulier invullen met adres waar ik verbleef. Koffer ging mee op volgende vlucht naar Genève en werd in de loop van de avond afgeleverd in hotel. Tot tevredenheid opgelost. Of KLM iets wilde goedmaken weet ik niet. Feit is dat bij aankomst op Schiphol op terugreis mijn koffer als eerste op de bagageband belandde.
Ook hulde voor mijn huisarts en apotheek in Versoix. Al mijn medicijnen zaten in koffer. Binnen uur na melding bij huisarts, kon ik in apotheek voorraadje van alle pillen ophalen.

Volgende kerkvergadering is in maart 2020. Dan vertoef ik in Gibraltar.

Hieronder korte film van Geneve

En hier nog een klein foto album:

Ruhe sanfte sanfte ruh

Een begin om te onthouden. Bij de cantatedienst in de Grote of St. Laurenskerk in Rotterdam vanochtend met de Matthäus Passion, trok ds. Bernard van Verschuer de volgende lijdensvergelijking:
,,Mensen die naar de Matthäus Passion gaan hebben iets gemeen  met mensen die naar De Kuip gaan om Feyenoord te zien spelen. Je weet bij allebei hoe het afloopt. Bij de eerste zeker, bij de tweede meestal. En dat stemt mensen droevig…”

Een vrolijke noot bij een zeer mooie Matthäus Passion door de Laurenscantorij en het Laurensconcert. Het is in de setting van de cantatedienst, dus ruimte voor Schriftlezingen, een korte overdenking (met de bovengemelde woorden van Verschuer), samenzang, gebed en collecte.

Hoofdmoot uiteraard de volledige Matthäus Passion. Vier uur (twee uur voor het eersteBach en twee uur voor het tweede deel. Met de partituur op de schoot genieten van de akoestiek in deze prachtige, beroemde Rotterdamse kerk genoten.
Weer genoten, moet ik zeggen. Heb deze cantatedienst al vaker bijgewoond, zelfs nog met mijn vader, een groot liefhebber van ‘de Matthäus’.
De Laurenscantorij voert de Matthäus al jarenlang op deze manier uit. Sterker nog: de Matthäus is door Bach zelf voor een kerkdienst geschreven. Zo beleef je de muziek pas echt goed.

Palmpasen
De Matthäus Passion of Matteüspassie (BWV 244) is een oratorium gecomponeerd door Johann Sebastian Bach. Het is in Nederland een van zijn bekendste composities en een van zijn langste. De Matthäus Passion vertelt het lijdens- en stervensverhaal van Jezus als in het Evangelie volgens Matteüs. Van de intocht in Jeruzalem (het is vandaag Palmpasen), de instelling van het Laatste Avondmaal, het verraad door Judas (voor 30 zilverlingen), de verloochening door Petrus (Eer de haan kraait, zult gij mij driemaal verloochend hebben), de rechtszaak, de kruisiging en de graflegging (Ruhe sanfte, sanfte ruh).

Wat mij jaar op jaar verbaast is het aantal mensen dat tijdens de lunchpauze, dus na het eerste deel, vertrekt. Zelf vind ik het tweede deel het meest indrukwekkend. En dan vooral het slotkoraal Wir setzen uns mit Tränen nieder (…) ruhe sanfte sanfte ruh.
En dan die stilte erna. Een concert, maar misschien mag je het zo niet noemen, zonder applaus. Een complete stilte in de kerk. Iedereen onder de indruk van met name dat laatste lied.

Partituur
Het ligt er uiteraard ook aan hoe het gezongen wordt. Als ik thuis met Spotify of dergelijk mee zing, is dat niet te vergelijken met de prachtige stemmen van de Laurenscantorij en de solisten.

Bijzonder onder de indruk van de bas (mijn stempartij) Pieter Hendriks. Waar koor en solisten toch wel altijd hun partituur voor zich hebben, zingt hij zijn solo Mache dich, mein Herze rein volledig uit het hoofd. OK, het zal niet de eerste keer zijn dat hij de Matthäus zingt, maar zo recht richting de toehoorders, komt het lied zeer mooi tot zijn recht.
En ook onder de indruk van de alt (hier althans, in het echt een countertenor), de Zuid-Koreaan Minho Jeong, gen onbekende in de Bachmuziek, -cantates. Wat een stem. De evangelist Stephan Adriaens kwam wat minder uit de verf, omdat hij – zeker wat achterin de kerk – erg zacht overkwam.

Maar al met al weer een indrukwekkend begin van de Stille week in deze hectische tijd. Goed om weer op de essentie van ons christelijk geloof te zijn gewezen met deze Matthäus Passion.

Parijs

Voor het eerst van mijn leven in Parijs geweest. Nou ja, heb er begin jaren tachtig wel eens paar uur op luchthaven moeten wachten, maar de stad zelf, nee, nog nooit bezocht.

Notre Dame buiten kleinHet was vergaderweekeinde van de classis of international presbytery van mijn kerk. Vrijdagochtend comitévergadering, vrijdagavond en de zaterdag vergadering alle classisafgevaardigden (per kerk één predikant, één ouderling en nog enkele personen, onder andere uit Schotland) en zondag de classiskerkdienst.

Dat laat dus alleen de vrijdagmiddag over voor stadsbezoek. ND kleinIn ongeveer vier uur tijd de Notre Dame bezocht (prachtige kerk), de Eiffeltoren (moet je gezien hebben natuurlijk) en heel bijzonder het monument Le Mémorial des martyrs de la Déportation. Daar wordt aandacht besteed aan de 200.000 Franse inwoners, vooral eifeltoren kleinJoden, die in de Tweede Wereldoorlog werden gedeporteerd naar concentratiekampen en daar vermoord werden.

Goed hotel (Campanile), goed presbyterydiner op zaterdag (@ Cocotte, Avenue du Maine – niet uit collectezak, maar uit eigen zak betaald) en alles perfect geregeld door de gastkerk dit weekeinde,de Scots Kirk Paris.

Gereisd met de Thalys. Heenreis prima verlopen. Terug vanwege de storm in Nederland gestrand in Brussel. Daar ook moeten overnachten. Ben nog bezig de hotelkosten vergoed te krijgen door NS International. Maar zo gemakkelijk als het door Thalys personeel in Brussel werd voorgeschoteld, blijkt het toch nog niet te zijn. De afloop meld ik later wel.
Hieronder enkele foto’s van dit weekeinde:

375 jaar Schotse kerk Rotterdam

Vandaag fantastische kerkdag bij mijn Scots International church Rotterdam. Afgelopen375 logo week bestond de kerk 375 jaar. Dat weten we, omdat alle en dan bedoel ik alle archiefstukken sinds de vorming van de kerk in 1643 bewaard zijn gebleven.
Opgezet met steun van de hervormde kerk in Rotterdam en uiteraard de Church of Scotland in Schotland, zijn op 13 september 1643 de ouderlingen en diakenen (vier in totaal) benoemd, waarmee de vorming van de kerkenraad of consistory een feit was.

ambassadeur klein

 Rev. Derek Lawson (minister Scots Kirk and Moderator of the International Presbytery); Rt. Rev Susan Brown (Moderator of the General Assembly) en Peter Wilson (Britse ambassadeur in Nederland)

Reden voor een feestje dus. Bijzondere dienst, met gasten onder wie de Britse ambassadeur in ons land en de Moderator of the General Assembly (synodevoorzitter) of the Church of Scotland, de Rt. Rev Susan Brown. De gemeente Rotterdam liet het afweten. Kilts, kleurige Afrikaanse kleuren en een volle bak!

Na afloop een internationale lunch met meer dan genoeg eten. Deed me beetje denken aan het Bijbelse verhaal van de vijf broden en twee vissen. Er bleef ook nu genoeg over. Tal van gerechten uit meer dan dertig landen. Ik had natuurlijk Goudse kaas meegenomen…

Zowel in de ochtenddienst als in de korte afsluitende dienst werdniet alleen teruggeblikt op 375 jaar Schotse kerk in Rotterdam, maar ook op de toekomst. Dat laatste werd vooral ingevuld door de jongere generatie van onze kerk. Zolang die er zo bij betrokken zijn, maak ik me over die toekomst van de Schotse kerk in Rotterdam geen zorgen.

new hymnbooksnew bibles

En voor huidige en volgende generatie is de kerk dankzij een geweldige geste voorzien van nieuwe Bijbels en nieuwe liedboeken (zie foto’s hierboven). Dank aan de schenkers.

Hulde aan al die vrijwilligers die ervoor hebben gezorgd dat kerkleden en ook alle gasten kunnen terugzien op een gedenkwaardige jubileumviering. Niet alleen vandaag, maar ookboekje in de afgelopen maanden. Onder andere met de samenstelling van een fraai jubileumboekje:
Looking Forward Looking Back.

Luister hier naar het slotlied van de kerkdienst. Klinkt toch altijd lekker met zo’n volle kerk.

Bijzondere foto gemaakt voorafgaand aan de ochtenddienst. In 1952 bij ingebruikneming van het huidige kerkgebouw, klopt de toenmalige Moderator of the General Assembly of the Church of Scotland op de toegangsdeur. Leek me vandaag wel leuk opnieuw zo’n foto te maken met de huidige Moderator.

 

 

Tripje Cascais en Lissabon

Classisvergadering van mijn kerk is nooit vervelend. OK, het zijn veel zituren voor vergadering. Maar de sfeer is goed. En het is steeds een mooi weerzien met predikanten en collega-ouderlingen uit Europa en daarbuiten.

Voordeel van onze classis of presbytery is dat je door Europa reist, want elke zes maanden is de vergadering (een lang weekeinde) in een andere stad. plein kleinNu was Portugal aan de beurt. De kerk staat in Lissabon, maar om praktische redenen was voor de overnachtingen en vergaderingen uitgeweken naar Cascais, op drie kwartier treinen ten westen van Lissabon.

Mooi stadje aan de kust. Niet het allerbeste weer dit weekeinde, maar aangezien je toch meestentijds binnen zit, maakt dat weinig uit. Vrijdagmiddag (mijn vrije middag) naar Lissabon gegaan. Daar genoten van het uitzicht op volgens mij een va de mooiste restaurantconcepten, Time Out. Zie het filmpje hieronder. En uiteraard even een foto gemaakt – dat doet toch elke toerist? – van zo’n gele tram…beeld klein

En genoten van het fraais dat Cascais te bieden heeft. Nog nooit van het stadje gehoord, maar het is zo’n plek waar je je niet behoeft te vervelen. Zie het fotofilmpje hieronder. Verrast door de fraaie kunst op het plein van de citadel en om dat fort heen. Kortom, een leuke ontspanning in vergaderweekeinde.
Volgende classisvergadering (oktober) is om de hoek: Amsterdam (Begijnhof).

 

Filmpje Time Out Lissabon:

 

Cascais:

 

Fotomap Cascais: